18/06: Ringselet - Gradios (Norge)

Woensdag 18 juni 2008:

• Ringselet - Gradios (Norge) 81 km, in totaal 2927 km en 8u onderweg (5u30 gefietst aan 14,88 km/h)

We vertrokken deze morgen uitgerust richting Norge. De campinghouder houdt van cash, ik had maar 1 briefje van 100 SEK. Wie het kleine niet eert is het grote niet weert, moet hij gedacht hebben en was daarmee tevreden. We waren onderweg aan het dubben hoe we onze voorraad konden gebruiken. De tocht vlotte goed, niettegenstaande het beetje bij beetje hogerop ging.

13 uur

Vandaag woensdag 18 juni om 13u30 overschreden we de Poolcirkel. Veel hebben we er niet van gevoeld, alleen dat het 's nachts al een tijdje even klaar is als overdag. Had er geen bord in diverse talen gestaan met daarop "POOLCIRKEL", we zouden het niet geweten hebben. Een Duitse dame was de fotografe van dienst, zodat we beiden op de foto staan. Net toen we wilden vertrekken, arriveerde het koppel uit Dresden. Wat een blij weerzien. Er was hier een camping met winkel. Het probleem met de voorraad was zo opgelost en met onze laatste Zweedse muntjes kochten we snoep.

Met nog 38 km te gaan tot de Noorse grens, veranderde ook het landschap. Het werd ruwer, meer rotsen, minder bomen en de laatste sneeuw probeerde de middernachtzon te trotseren. Op de '95' geen verkeer. Wie uit de tegenovergestelde richting kwam, claxonneerde en stak de duim omhoog. Wie kijkt er eens naar de Noorse tv of er over ons niet gesproken wordt? Met nog 24 km te gaan zagen we links van de weg een kleine camping voor stugor (hutten) en kiosk (winkel). We hadden vergeten uien te kopen. We probeerden de deur te openen, maar die was op slot. Na een poosje kwam er een dame tevoorschijn van tussen de stapels paletten. Ze hielp haar echtgenoot met het opvullen van zakken brandhout. Met een glimlach opende ze de voordeur. De winkel is eigenlijk een gang van aan de voordeur tot in de woonkamer.

P: "Verkoopt U uien mevrouw?"
M: "Wat, uien? Jazeker". Ze haalt er 1 tevoorschijn.
P: "Mevrouw, ik heb er 2 nodig". Ze haalt een tweede.
P: "Mevrouw, kan ik betalen met Visa?". Ze lacht naar mij en kijkt naar de fietsen.
M: "U hoeft niet te betalen, het is gratis."

We gaan samen terug buiten en vraag aan Rita een foto te maken van mij, de dame en de uien. Het gesprek gaat verder, haar echtgenoot komt erbij en ze geven ons tips over Bodø en de Lofoten. Plotseling vraagt ze of we vis lusten? "Natuurlijk" is ons antwoord. Ze rent naar binnen en komt enkele ogenblikken later met twee grote vissen vacuüm verpakt. "Deze morgen vers gevangen door mijn man", voegt ze eraan toe. We staan allebei perplex. We willen twee uien kopen en krijgen er twee vissen bij. Deze morgen bijna zonder voorraad, nu weten we niet wat eerst klaargemaakt! Na een tijdje nemen we afscheid, we sturen ze zeker nog een kaartje. Later zou blijken dat dit huis de laatste bewoonde woning was, tot ongeveer 5 km voorbij de Noorse grens. Op deze plaats is het de hele maand december nacht, vanaf 18 januari verschijnt over de bergen de eerste zonnestralen.

We klimmen gestaag, het tempo zakt, het voelt ook kouder aan. De sneeuw die we deze morgen in de verte zagen, zien we nu links en rechts van de weg liggen. We maken foto's, filmen het landschap en de overlopende rendieren. En dan opeens bereikten we het hoogste punt van de Zilverwegen. Het gaat in snel tempo naar beneden... oef, Noorwegen het voorlaatste land op onze tocht, waar we een vijftal weken zullen vertoeven.

We slapen nu op de eerste camping in Noorwegen die we tegen kwamen. We zijn een beetje verwend geraakt door de meestal uitstekende accommodatie van de Zweedse campings. Hier is een keuken maar wel geen fornuis. Gelukkig hebben we ons eigen campingvuurtje (MSR) bij ons, om ons potje te kunnen koken.