22/06: Moskenes - Ramstad

Zondag 22 juni 2008:

• Moskenes - Ramstad 43 km, in totaal 3144 km en 6u onderweg (3u gefietst aan 14,85 km/h)

Begonnen met Å

Onze eerste dag op de Lofoten zijn we begonnen met het dorpje Å, volgens gidsen het bezoeken waard. Dat konden we opmerken, hele horden bussen, campers en caravans stonden op de parking. Het ruikt hier naar vis. Overal zie je in het dorp gedroogde stokvis hangen, zelfs boven de voordeur. We moesten nog bekomen van de dagtocht van eergisteren, de korte nachtrust en de boottocht. De andere tentjes/fietsers waren al aan het opkramen. We bleven nog even in de warme keuken en maakten het middagmaal klaar. We vertrokken rond 13 uur richting Å. Het is wel imposant hoe de bergen uit de zee oprijzen. We bleven aan het strand zitten, genietend van het heel speciaal landschap. Je ziet dat soms wel op foto of beeld, maar als je zelf in het decor staat... indrukwekkend.

In het dorpje maakten we kennis met een Duitse die 3 jaar geleden dezelfde tocht maakte, maar het weer was op de Lofoten zo slecht dat ze dit stukje bij beter weer wou terugzien. De rit van ongeveer 35 km naar Ramberg was er eentje van fietsen, stoppen en fietsen. Zoals iemand mij ooit gezegd heeft, na elke bocht stoppen om een foto te nemen. Er was tegenwind, vele klimmetjes en koude. We bereikten tegen 19 uur de camping, een grote camping met slechts 4 tentjes. Dit verslag is geschreven in de leefruimte van de camping tijdens de match Spanje - Italië, omringd door wel 20 Duitse voetballiefhebbers.

Het is 23u15 de voetbal is gedaan. Spanje heeft gewonnen. De zon schijnt en probeert onder te gaan. We gaan niet slapen en gaan naar het strand. We zijn niet alleen, sommigen en ook wij proberen het fenomeen te fotograferen. Het is kwart na twaalf 's nachts, zo klaar als overdag, ongelooflijk! We lopen op het strand, filmen en fotograferen. Ik film een meeuw die als avondmaal een krab besteld heeft. De krab probeert zich te verweren maar heeft geen schijn van kans. Na enkele minuten is er van de krab niets meer te zien. Het is 1 uur geworden. De zon is nu op zijn laagste punt verteld een Fransman. Hij kan het weten, de gps berekent het, zegt hij. Het is een spektakel: de zon schijnt op de rotsen en op de vensters van de huizen weerspiegelt het zonlicht. We krijgen kou, de meeuwen krijsen en er lopen nog mensen rond die van het fenomeen niet genoeg krijgen. De thermometer wijst 6 graden aan. De branding op het strand. Met verkleumde ledematen kruipen we om 1u30 in de slaapzak.