Maandag 30juni 2008:
We blijven vandaag ter plaatse, met de fietsen wel te verstaan. Zo tegen 10u30 beklimmen we de Sommarøyberg, waarop een militaire zendpost staat. Dat beklimmen gaat met behulp van een geleidingstouw dat om de 10 meter aan een paal vast gemaakt is. Rond de middag hebben we de top bereikt met als beloning een uitzicht van 360 graden. Het afdalen gaat via een wandelpad over de bergrug, op sommige plaatsen was het oppassen geblazen. Na het middagmaal (lekkere vis) zochten we één van de vele strandjes op. Niettegenstaande de zon scheen, was het op het strand niet uit te houden van de koude wind. Van de buurman heb ik een halve liter benzine gekregen, zodat ik het dringende onderhoud aan de fietsen kon uitvoeren. Rita laadt ondertussen de batterijen op. Tegen het eind van de week zijn we vermoedelijk aan de Noordkaap. Morgen naar Tromsø.
29/06: Gryllefjord - Sommarøy
Zondag 29 juni 2008:
- Gryllefjord - Sommarøy 99 km, in totaal 3555 km en 12u onderweg (6u30 gefietst aan 15;09 km/h)
Voor het eerst sinds een tijdje fietsten we in korte broek en dito hemdje. Om de E6 nog een tijdje te vermijden, hebben we het oorspronkelijke plan om via Finnsnes te fietsen veranderd en doen een rondje Senja. Het zal mooier zijn denken we; in de fjorden is het prachtig. De tocht zal de volgende dagen over Tromsø gaan en is voor ons ook 1 dagtocht korter. We moeten er wel 2 extra veren bijnemen maar vermijden op die manier een drukke tunnel op de E6.
Zo een fjord uitfietsen, genietend van de omgeving (we waren niet gehaast, filmden en fotografeerden) is een lust voor het oog. Zeker als we na een klim van 9%, ongeveer 4 km later beloond werden met een panoramisch vergezicht. Na een pittig parcours van +/- 40 km zou er in de buurt een camping moeten zijn. Ik denk dat we een beetje voorop het schema zitten. We hadden ons voorgenomen om niet te ver te fietsen, maar deze camping ligt te ver van de weg zodat we verder rijden. Als onderweg een Duitser, die zuidwaarts fietst, ons informeert over de overnachtingsmogelijkheden, besluiten we om verder te rijden naar Botnhamn en het veer te nemen naar Brensholmen. Het is nu 16 uur en het laatste veer was om 20u45.
Na het klimmen, afdalen en tijdrijden om een veer te halen, volgt de discipline tunnelrijden. Voor ons een akelige zaak, ijzig koud, de ene al beter verlicht dan de andere, een wegdek in slechte staat, maar vandaag meestal vlak of een klein beetje bergop. We hadden er vijf in totaal. De ene klim volgt de andere op. Ik denk terug aan onze eerste klimmetjes in Denemarken, we waren toen nog zo getraind. De tijd begon te dringen, zeker als we op een goede 10 km voor het veer in de verte de boot zagen aanmeren. We staken nog een tandje bij om met een beetje geluk de voorlaatste te halen. Deze keer kwamen we 100 meter te kort. Waren we maar niet afgestapt bij het Trollenmuseeu, blijven praten met andere fietsers of vroeger vertrokken. Niet dus, nu moesten we nog anderhalf uur wachten. Voor vanavond geen finale Spanje-Duitsland.
We doden de tijd met de eerste zak chips, kwestie om het zoutgehalte op peil te houden, en zo binnen in de warmte te kunnen blijven in de kiosk. Het weer is ondertussen omgeslaan. Wanneer we om 21 uur op de boot zitten begint het te regenen. Vóór het ontschepen hadden we ons goed ingepakt tegen koude en regen, om de laatste 10 km naar de camping af te leggen. Het is ondertussen 23 uur geworden, als we in de regen onze tent opzetten. Nu nog douchen en eten klaar maken. We kunnen het niet verwoorden hoe heerlijk de verse vis is. Zoiets hebben we nog nooit gegeten, zo lekker! Wanneer ik aan het dagboek begin is het ondertussen 1 uur maandag geworden. Rita slaapt met het hoofd op de tafel van het plaatselijke visserskwartier. Na een snelle rit van ongeveer 100km in een flink tempo, wenkt de slaapzak.
Na het klimmen, afdalen en tijdrijden om een veer te halen, volgt de discipline tunnelrijden. Voor ons een akelige zaak, ijzig koud, de ene al beter verlicht dan de andere, een wegdek in slechte staat, maar vandaag meestal vlak of een klein beetje bergop. We hadden er vijf in totaal. De ene klim volgt de andere op. Ik denk terug aan onze eerste klimmetjes in Denemarken, we waren toen nog zo getraind. De tijd begon te dringen, zeker als we op een goede 10 km voor het veer in de verte de boot zagen aanmeren. We staken nog een tandje bij om met een beetje geluk de voorlaatste te halen. Deze keer kwamen we 100 meter te kort. Waren we maar niet afgestapt bij het Trollenmuseeu, blijven praten met andere fietsers of vroeger vertrokken. Niet dus, nu moesten we nog anderhalf uur wachten. Voor vanavond geen finale Spanje-Duitsland.
We doden de tijd met de eerste zak chips, kwestie om het zoutgehalte op peil te houden, en zo binnen in de warmte te kunnen blijven in de kiosk. Het weer is ondertussen omgeslaan. Wanneer we om 21 uur op de boot zitten begint het te regenen. Vóór het ontschepen hadden we ons goed ingepakt tegen koude en regen, om de laatste 10 km naar de camping af te leggen. Het is ondertussen 23 uur geworden, als we in de regen onze tent opzetten. Nu nog douchen en eten klaar maken. We kunnen het niet verwoorden hoe heerlijk de verse vis is. Zoiets hebben we nog nooit gegeten, zo lekker! Wanneer ik aan het dagboek begin is het ondertussen 1 uur maandag geworden. Rita slaapt met het hoofd op de tafel van het plaatselijke visserskwartier. Na een snelle rit van ongeveer 100km in een flink tempo, wenkt de slaapzak.
28/06: Dverberg - Gryllefjord
Zaterdag 28 juni 2008:
Met dank aan de vissers vertrokken we rond 11 uur naar Andenes voor het veer richting Gryllefjord. We lieten voor de campingbaas een nota achter, alsook het boek 'Chocolate', dat we op een vorige camping meenamen. Het boek was daar ook achtergelaten, zo reist het mee van de ene naar de andere camping. Naar het schijnt is het ook verfilmd. In Andenes snel nog inkopen gedaan, bij de touristinfo kaarten opgehaald, we moesten ons nog haasten, het veer stond vertrekkensklaar. De overzet duurde ongeveer 2 uur en hadden tijd genoeg om kennis te maken met Nederlanders uit Arnhem, die vroeger ook lange tochten maakten in het buitenland. Nu kiezen ze voor meer luxe. Eerst met de wagen vanuit Nederland tot in Kirkenes en dan met de Hurtigruten in 6 dagen terug zuidwaarts tot in Bergen. De tijd vloog voorbij, het panorama tijdens de tocht was adembenemend. Vlak voor het aanmeren voer het schip de fjord binnen. Eén van de matrozen maakte ons attent op een merkwaardige reusachtige sculptuur in één van de bergwanden. Men noemt dat hier de 'Flying Dutchman'. Het ziet eruit als een zeilschip met masten.
Na het ontschepen zochten we naar een camping. Er was geen, maar de plaatselijke winkelier hielp ons door een mooi plaatsje bij een meer aan te wijzen. Ook mochten we de rest van onze vis in de diepvriezer van de plaatselijke vissersclub tot morgen achterlaten.
Het is vandaag echt mooi weer de zon schijnt, maar boven de Poolcirkel is de gemiddelde dagtemperatuur niet warmer dan 12 graden. Morgen gaat het richting Botnhamn. Ons avondmaal smaakte heerlijk, we dachten aan de vissers.
- Dverberg - Gryllefjord 34 km, in totaal 3456 km en 4u30 onderweg (2u gefietst aan 17,35 km/h)
Met dank aan de vissers vertrokken we rond 11 uur naar Andenes voor het veer richting Gryllefjord. We lieten voor de campingbaas een nota achter, alsook het boek 'Chocolate', dat we op een vorige camping meenamen. Het boek was daar ook achtergelaten, zo reist het mee van de ene naar de andere camping. Naar het schijnt is het ook verfilmd. In Andenes snel nog inkopen gedaan, bij de touristinfo kaarten opgehaald, we moesten ons nog haasten, het veer stond vertrekkensklaar. De overzet duurde ongeveer 2 uur en hadden tijd genoeg om kennis te maken met Nederlanders uit Arnhem, die vroeger ook lange tochten maakten in het buitenland. Nu kiezen ze voor meer luxe. Eerst met de wagen vanuit Nederland tot in Kirkenes en dan met de Hurtigruten in 6 dagen terug zuidwaarts tot in Bergen. De tijd vloog voorbij, het panorama tijdens de tocht was adembenemend. Vlak voor het aanmeren voer het schip de fjord binnen. Eén van de matrozen maakte ons attent op een merkwaardige reusachtige sculptuur in één van de bergwanden. Men noemt dat hier de 'Flying Dutchman'. Het ziet eruit als een zeilschip met masten.
Na het ontschepen zochten we naar een camping. Er was geen, maar de plaatselijke winkelier hielp ons door een mooi plaatsje bij een meer aan te wijzen. Ook mochten we de rest van onze vis in de diepvriezer van de plaatselijke vissersclub tot morgen achterlaten.
Het is vandaag echt mooi weer de zon schijnt, maar boven de Poolcirkel is de gemiddelde dagtemperatuur niet warmer dan 12 graden. Morgen gaat het richting Botnhamn. Ons avondmaal smaakte heerlijk, we dachten aan de vissers.
27/06: Sortland - Dverberg (Kvalnes)
Vrijdag 27 juni 2008:
Men had voor vandaag zonnig weer voorspeld, maar we fietsten de hele dag in regen/winterkledij. Soms kwam er toch eens een zon door, zodat de halfdroge was die aan de achtertas ging, kon drogen om wat later alles weer in de tassen te leggen. Maar het bleef koud. Terwijl we geld uit een mini-bank haalden, vertelde de bankbediende ons dat er hier dit jaar nog maar één dag was geweest van rond de 20 graden.
Om in de toekomst campings zoals die in Sortland te vermijden, rijden we na de inkopen door richting touristinfo. Ter plaatse vernemen we dat we niet de enige zijn met klachten over die camping. Voor de plaatselijke dienst van toerisme hier, is het een doorn in het oog, maar voorlopig er niets aan te doen. Alleen bij inlichtingen zegt men dat die camping te vermijden is.
Na een twintigtal kilometer, ondervinden we dat het niet onze beste dag is, waarschijnlijk door de koude en af en toe de regen. Na 40 km bereikten we de volgende camping, maar deze was niet voor tentjes. We rijden dus verder, niet zoals gisteren gepland langs de westkust, maar volgen de 82 tot in Andenes. Ongeveer 15 km voor Andenes zien we een goede tentvriendelijke camping. Vergeleken met Sortland is het een hele verademing. Alles is nieuwbouw en lekker verwarmd. We betalen met plezier 120 NOK en installeren ons na de douche in de keuken. We zijn de enige gasten, het kot is voor ons alleen. Even verderop zie ik na het eten, iemand zijn gevangen vis aan de kade opkuisen. Ik neem een kijkje, de man heeft op één uur tijd een grote emmer vis gevangen. Ik vraag of hij er één wil verkopen. "Verkopen? Nee!" Ik krijg er 1 gratis mee. Met de glimlach laat ik Rita mijn trofee zien en denk aan Dick en Els. Voor morgen staat het menu al vast. Regelmatig ga ik eens naar buiten, niettegenstaande we aan de oostkust zitten en de ondergaande zon zich in de verte achter de bergen wil verschuilen, is het zicht aan de andere kant van de Andfjorden prachtig. Ik bedank de visser en beloof hem een kaartje te sturen. Terwijl de visser zijn vangst op de kade reinigde vertrok er nog een tweede bootje. Rond 23 uur meerde het bootje terug aan. Ik nam mijn filmcamera en begon het hele gebeuren te filmen. Het bleek vader en zoon te zijn en ook betere vissers. Zij brachten een grote bak vis aan wal. Ik bleef verder filmen terwijl ik met de zoon praatte over zijn oudste zus die in Duitsland woont, net over de Belgische grens. Sommige vissen werden in mootjes gehakt, anderen gefileerd. Opeens vraagt de vader of ik vis wil. Ik mag zoveel meenemen als ik wil. Vlug haastte ik me binnen om een kommetje te halen, om op te vullen, en Rita op te trommelen om ons samen met het geschenk te fotograferen. Het menu voor de komende 4 dagen staat al vast en ik beloof ook nu een kaartje te sturen vanuit de Noordkaap.
Morgen verlaten we de Vesterålen, spijtig dat het op de Lofoten geen beter weer was. Als je de streek hier wilt bezoeken doe je dat het best op de fiets, zo voel je de natuur. We trekken verder noordwaarts.
- Sortland - Dverberg (Kvalnes) 86 km, in totaal 3422 km en 8u20 onderweg (5u12 gefietst aan gemiddeld 16,93 km/h)
Men had voor vandaag zonnig weer voorspeld, maar we fietsten de hele dag in regen/winterkledij. Soms kwam er toch eens een zon door, zodat de halfdroge was die aan de achtertas ging, kon drogen om wat later alles weer in de tassen te leggen. Maar het bleef koud. Terwijl we geld uit een mini-bank haalden, vertelde de bankbediende ons dat er hier dit jaar nog maar één dag was geweest van rond de 20 graden.
Om in de toekomst campings zoals die in Sortland te vermijden, rijden we na de inkopen door richting touristinfo. Ter plaatse vernemen we dat we niet de enige zijn met klachten over die camping. Voor de plaatselijke dienst van toerisme hier, is het een doorn in het oog, maar voorlopig er niets aan te doen. Alleen bij inlichtingen zegt men dat die camping te vermijden is.
Na een twintigtal kilometer, ondervinden we dat het niet onze beste dag is, waarschijnlijk door de koude en af en toe de regen. Na 40 km bereikten we de volgende camping, maar deze was niet voor tentjes. We rijden dus verder, niet zoals gisteren gepland langs de westkust, maar volgen de 82 tot in Andenes. Ongeveer 15 km voor Andenes zien we een goede tentvriendelijke camping. Vergeleken met Sortland is het een hele verademing. Alles is nieuwbouw en lekker verwarmd. We betalen met plezier 120 NOK en installeren ons na de douche in de keuken. We zijn de enige gasten, het kot is voor ons alleen. Even verderop zie ik na het eten, iemand zijn gevangen vis aan de kade opkuisen. Ik neem een kijkje, de man heeft op één uur tijd een grote emmer vis gevangen. Ik vraag of hij er één wil verkopen. "Verkopen? Nee!" Ik krijg er 1 gratis mee. Met de glimlach laat ik Rita mijn trofee zien en denk aan Dick en Els. Voor morgen staat het menu al vast. Regelmatig ga ik eens naar buiten, niettegenstaande we aan de oostkust zitten en de ondergaande zon zich in de verte achter de bergen wil verschuilen, is het zicht aan de andere kant van de Andfjorden prachtig. Ik bedank de visser en beloof hem een kaartje te sturen. Terwijl de visser zijn vangst op de kade reinigde vertrok er nog een tweede bootje. Rond 23 uur meerde het bootje terug aan. Ik nam mijn filmcamera en begon het hele gebeuren te filmen. Het bleek vader en zoon te zijn en ook betere vissers. Zij brachten een grote bak vis aan wal. Ik bleef verder filmen terwijl ik met de zoon praatte over zijn oudste zus die in Duitsland woont, net over de Belgische grens. Sommige vissen werden in mootjes gehakt, anderen gefileerd. Opeens vraagt de vader of ik vis wil. Ik mag zoveel meenemen als ik wil. Vlug haastte ik me binnen om een kommetje te halen, om op te vullen, en Rita op te trommelen om ons samen met het geschenk te fotograferen. Het menu voor de komende 4 dagen staat al vast en ik beloof ook nu een kaartje te sturen vanuit de Noordkaap.
Morgen verlaten we de Vesterålen, spijtig dat het op de Lofoten geen beter weer was. Als je de streek hier wilt bezoeken doe je dat het best op de fiets, zo voel je de natuur. We trekken verder noordwaarts.
26/06: Hammerstad - Sortland
Donderdag 26 juni 2008:
Na de kletsnatte dag van gisteren was het nog een beetje aan het motregenen, toen we rond half elf de camping verlieten. We laten ons gewillig fotograferen en zijn misschien voor sommige mensen het gespreksonderwerp van de ochtend. We raken eraan gewend.
Tijdens onze tocht van ondertussen bijna 8 weken, hebben we buiten het klimmen en afdalen, ook het tijdrijden onder de knie. De ferry van 13u15, van Fiskebøl naar Melby, paste precies in ons schema om zo weinig mogelijk tijd te verliezen. Maar 's morgens geraak ik zo makkelijk aan de praat, zoals nu met de meisjes over hoe het leven in Noorwegen is. Tijdens de tijdrit richting ferry maken we nog tijd vrij om, niettegenstaande de bewolking, nog enkele mooie plaatjes te schieten van de fjorden. Na een tocht van ongeveer 30 km met enkele klimmetjes, stormen we net gepast het ruim van de ferry binnen. Voor een overzet van 25 minuten, is er net voldoende tijd om onze lunch te eten.
We hebben de Lofoten verlaten en zijn nu in de Vesterølen. Het eerste stuk is vlakker dan op de Lofoten. We volgen de kustroute met rechts van ons de Hadselfjord, waarvan de toppen gehuld zijn in de wolken en bedekt zijn met sneeuw. We mogen in de touristinfo van Stokmarknes de pc gebruiken om berichten door te sturen. Het museum van de Hurtigruten laten we links liggen, in Hammerfest of Havøysund zullen we wel kennismaken met het taxischip.
Het werd 19 uur als we de camping van Sortland binnen reden. Tot op heden is dit de duurste camping (2x100 NOK). Zonder schroom verteld de bazin dat alles duur is. De faciliteiten zijn hier matig en niet geschikt voor tentjes. Wegblijven dus. In de receptie heeft men een tv gezet waar we de match Spanje-Rusland konden bekijken. De sneeuwruimer van dienst om het beeld zuiver te maken, werkte niet. Om 23 uur deed men de deur dicht, iedereen buiten.
Morgen staat er een tocht van 90 km voor de boeg, men voorspelt goed weer. Het laatste stuk zullen we aan de westkust fietsen. Als het weer goed blijft, blijven we op om van de middernachtzon te genieten.
- Hammerstad - Sortland 74 km, in totaal 3336 km en 8u30 onderweg (4u35 gefietst aan 16,39 km/h)
Na de kletsnatte dag van gisteren was het nog een beetje aan het motregenen, toen we rond half elf de camping verlieten. We laten ons gewillig fotograferen en zijn misschien voor sommige mensen het gespreksonderwerp van de ochtend. We raken eraan gewend.
Tijdens onze tocht van ondertussen bijna 8 weken, hebben we buiten het klimmen en afdalen, ook het tijdrijden onder de knie. De ferry van 13u15, van Fiskebøl naar Melby, paste precies in ons schema om zo weinig mogelijk tijd te verliezen. Maar 's morgens geraak ik zo makkelijk aan de praat, zoals nu met de meisjes over hoe het leven in Noorwegen is. Tijdens de tijdrit richting ferry maken we nog tijd vrij om, niettegenstaande de bewolking, nog enkele mooie plaatjes te schieten van de fjorden. Na een tocht van ongeveer 30 km met enkele klimmetjes, stormen we net gepast het ruim van de ferry binnen. Voor een overzet van 25 minuten, is er net voldoende tijd om onze lunch te eten.
We hebben de Lofoten verlaten en zijn nu in de Vesterølen. Het eerste stuk is vlakker dan op de Lofoten. We volgen de kustroute met rechts van ons de Hadselfjord, waarvan de toppen gehuld zijn in de wolken en bedekt zijn met sneeuw. We mogen in de touristinfo van Stokmarknes de pc gebruiken om berichten door te sturen. Het museum van de Hurtigruten laten we links liggen, in Hammerfest of Havøysund zullen we wel kennismaken met het taxischip.
Het werd 19 uur als we de camping van Sortland binnen reden. Tot op heden is dit de duurste camping (2x100 NOK). Zonder schroom verteld de bazin dat alles duur is. De faciliteiten zijn hier matig en niet geschikt voor tentjes. Wegblijven dus. In de receptie heeft men een tv gezet waar we de match Spanje-Rusland konden bekijken. De sneeuwruimer van dienst om het beeld zuiver te maken, werkte niet. Om 23 uur deed men de deur dicht, iedereen buiten.
Morgen staat er een tocht van 90 km voor de boeg, men voorspelt goed weer. Het laatste stuk zullen we aan de westkust fietsen. Als het weer goed blijft, blijven we op om van de middernachtzon te genieten.
25/06: Storfjorden - Hammerstad
Woensdag 25 juni 2008:
De E10 is een smalle weg, met dit weer en veel zijwind geen pretje. Gehaaste chauffeurs met caravans en trucks die het effect van de wind nog versterken, maken het op sommige momenten erg gevaarlijk. Van de natuurpracht kunnen we bijna niets meer zien. Alles zit in de wolken. Het blijft maar regenen. Toch zien we hier en daar het heldere blauwe water, stukjes witte stranden waar rotsblokken door de stroming van honderden jaren mooi rond gepolijst zijn, zoals ruggen die door de speling van wind en water zich tegelijk willen oprichten uit de zee. Het fototoestel en de camera laten we vandaag in de tas.
We wilden de rit inkorten tot 55 km, maar voor ons avondmaal moesten we eerst nog naar de supermarkt. We moesten in dit hondenweer verder tot Solvær voor een supermarkt, daarna doorfietsen naar Vestpollen voor de camping. Na ongeveer 10 km zien we camping Hammerstad. Het ziet er hier maar matig uit. Geen keuken met fornuis, geen tv-ruimte (meestal de gezelligste plaats, waar hij die het wil met andere campeerders een babbel kan slaan).
De derde man
Terwijl ik tegen de campinghouder begin te spreken over de ontbrekende faciliteiten, zeker voor hen die met de fiets rondtrekken, biedt hij ons een aparte woning aan waar zowel keuken en douche inbegrepen zijn voor de prijs van 350 NOK.
P: "Sorry mijnheer dat gaat niet, dan is ons volledig dagbudget voor morgen al opgebruikt. Rita laten we verder fietsen naar de volgende camping, misschien is daar wel een keuken beschikbaar."
R: "Ja wij rijden verder."
Het hele gesprek wordt gevolgd door een toevallige passant
Derde man: "Is deze kamer voor 150 NOK ook boven uw budget mijnheer?"
P: "Neen, de baas zegt 350 NOK maar dat is teveel."
Derde man: "Ik geef U 200 NOK ,U legt het resterende bedrag erbij."
Hij voegt de daad bij het woord en stopt mij een biljet van 200 NOK in de hand. We staan allebei perplex, zelfs de campinghouder weet niet goed wat aan te vangen. Ik kijk Rita aan en uiteindelijk aanvaarden we toch het aanbod.
P: "Mijnheer ik heb uw adres en email nodig, hoe moet ik U bedanken? U hoort nog van ons!"
Derde man: "Geen zorgen, ik heb vroeger ook op dezelfde manier gereisd. Met dit weer heb je een dak boven je hoofd nodig."
We gaan samen het bureel binnen, rekenen af en ontvangen naam en adres van de milde schenker. Na een rondleiding vraag ik aan de baas of hij die man kent, nooit gezien of gehoord antwoordt hij. Even later zie ik de derde man in een wagen stappen en vertrekken. We genieten van de luxe die we delen met drie Noorse meisjes die in de streek wandelingen maken. Even ga ik naar de voetbal kijken, Duitsland verslaat Turkije.
Het is klaar, bewolkt en 1 uur 's nachts. Een beetje verder fileren amateurvissers hun vangst op de kade. Een hele zwerm meeuwen wachten op hun maal. De wolken bedekken de volledige fjorden, van de bergen is bijna niets meer te zien. Volgens de weervoorspelling zou het beter weer worden. Onze kleren hangen te drogen voor de open haard. Nog een dertigtal kilometers en we verlaten de Lofoten richting Vesterålen.
- Storfjorden - Hammerstad 75 km, in totaal 3262 km en 7u30 onderweg (4u50 gefietst aan 15,75 km/h)
De E10 is een smalle weg, met dit weer en veel zijwind geen pretje. Gehaaste chauffeurs met caravans en trucks die het effect van de wind nog versterken, maken het op sommige momenten erg gevaarlijk. Van de natuurpracht kunnen we bijna niets meer zien. Alles zit in de wolken. Het blijft maar regenen. Toch zien we hier en daar het heldere blauwe water, stukjes witte stranden waar rotsblokken door de stroming van honderden jaren mooi rond gepolijst zijn, zoals ruggen die door de speling van wind en water zich tegelijk willen oprichten uit de zee. Het fototoestel en de camera laten we vandaag in de tas.
We wilden de rit inkorten tot 55 km, maar voor ons avondmaal moesten we eerst nog naar de supermarkt. We moesten in dit hondenweer verder tot Solvær voor een supermarkt, daarna doorfietsen naar Vestpollen voor de camping. Na ongeveer 10 km zien we camping Hammerstad. Het ziet er hier maar matig uit. Geen keuken met fornuis, geen tv-ruimte (meestal de gezelligste plaats, waar hij die het wil met andere campeerders een babbel kan slaan).
De derde man
Terwijl ik tegen de campinghouder begin te spreken over de ontbrekende faciliteiten, zeker voor hen die met de fiets rondtrekken, biedt hij ons een aparte woning aan waar zowel keuken en douche inbegrepen zijn voor de prijs van 350 NOK.
P: "Sorry mijnheer dat gaat niet, dan is ons volledig dagbudget voor morgen al opgebruikt. Rita laten we verder fietsen naar de volgende camping, misschien is daar wel een keuken beschikbaar."
R: "Ja wij rijden verder."
Het hele gesprek wordt gevolgd door een toevallige passant
Derde man: "Is deze kamer voor 150 NOK ook boven uw budget mijnheer?"
P: "Neen, de baas zegt 350 NOK maar dat is teveel."
Derde man: "Ik geef U 200 NOK ,U legt het resterende bedrag erbij."
Hij voegt de daad bij het woord en stopt mij een biljet van 200 NOK in de hand. We staan allebei perplex, zelfs de campinghouder weet niet goed wat aan te vangen. Ik kijk Rita aan en uiteindelijk aanvaarden we toch het aanbod.
P: "Mijnheer ik heb uw adres en email nodig, hoe moet ik U bedanken? U hoort nog van ons!"
Derde man: "Geen zorgen, ik heb vroeger ook op dezelfde manier gereisd. Met dit weer heb je een dak boven je hoofd nodig."
We gaan samen het bureel binnen, rekenen af en ontvangen naam en adres van de milde schenker. Na een rondleiding vraag ik aan de baas of hij die man kent, nooit gezien of gehoord antwoordt hij. Even later zie ik de derde man in een wagen stappen en vertrekken. We genieten van de luxe die we delen met drie Noorse meisjes die in de streek wandelingen maken. Even ga ik naar de voetbal kijken, Duitsland verslaat Turkije.
Het is klaar, bewolkt en 1 uur 's nachts. Een beetje verder fileren amateurvissers hun vangst op de kade. Een hele zwerm meeuwen wachten op hun maal. De wolken bedekken de volledige fjorden, van de bergen is bijna niets meer te zien. Volgens de weervoorspelling zou het beter weer worden. Onze kleren hangen te drogen voor de open haard. Nog een dertigtal kilometers en we verlaten de Lofoten richting Vesterålen.
24/06: Ramstad - Storfjord
Dinsdag 24 juni 2008:
Het is ondertussen opgehouden met regenen, we wrijven de laatste regendruppels van de tent, nemen afscheid van de baas hier, en rond de middag fietsen we noordwaarts voor een korte tocht. Het scenario van gisteren herhaalt zich. Regelmatig stoppen we langs de weg om de omgeving te bewonderen, het is raar hoe de bergen verrijzen uit de zee. We moeten dat fotograferen en filmen, alleen spijtig dat de zon niet van de partij is. Langs de weg zijn er af en toe panoramische uitzichtpunten, waar reisbussen stoppen en horden mensen de natuur bewonderen. Sommige vinden ons ook een attractie. We hielden één enkele keer halt en onmiddellijk moesten we uitleg geven waarom we de koude wind trotseerden. Het waren mensen uit Slovenië, Maribor. We worden gefotografeerd, blijkbaar maken wij ook deel uit van het landschap.
Ondertussen zijn we al door enkele tunnels gefietst, maar de tunnel voor Leknes was voor mij een linke zaak. Eerst flink naar beneden, dan naar boven op een veel te smal voetpad dito fietspad. Als er uit de andere richting ook fietsers aankomen durf ik niet verder fietsen en gaan we te voet verder. Het geraas van bussen, vrachtwagens en campers, de stank van de uitlaatgassen en het is er relatief donker.
In Leknes informeren hoe we het best onze tocht noordwaarts kunnen vervolgen. Het is ongeveer 18u30 als we de camping bereiken. Ook hier is een warme gezellige leefruimte met keuken. Het internet is voor ons gratis. Voor morgen staat er een tocht van +/- 70 km met veel klimwerk op het programma. De weersvoorspelling voor de komende dagen ziet er niet bemoedigend uit, maar we laten ons niet afschrikken.
Nog iets over de Lofoten volgens de militair
Op de Lofoten en Vesterålen wordt veel stokvis gedroogd. Dat gebruik is al een 1500 jaar oud. Om de vis te drogen heeft men stokjes nodig om de buikopening van de vis open te houden en voor een sneller droogproces. Door de katholisering van onze contreien was er, op bepaalde tijdstippen van het jaar, een grote vraag naar stokvis zodat de export groeide. Men heeft berekend dat honderden jaren geleden men jaarlijks ongeveer zes miljoen stokjes nodig had.
De Lofoten en Vesterålen waren vroeger volledig bebost en bevolkt met wilde dieren zoals beren en wolven. Door de ontbossing en andere menselijke activiteiten, veranderde de habitat van deze dieren en verdwenen ze volledig.
- Ramstad - Storfjord (camping www. storfjordcamping.no)
3 uur gefietst, 6 uur onderweg in totaal reeds 3187 km, gemiddelde snelheid 14,20 km/h en een maximum snelheid gehaald van 59,6 km/h
Het is ondertussen opgehouden met regenen, we wrijven de laatste regendruppels van de tent, nemen afscheid van de baas hier, en rond de middag fietsen we noordwaarts voor een korte tocht. Het scenario van gisteren herhaalt zich. Regelmatig stoppen we langs de weg om de omgeving te bewonderen, het is raar hoe de bergen verrijzen uit de zee. We moeten dat fotograferen en filmen, alleen spijtig dat de zon niet van de partij is. Langs de weg zijn er af en toe panoramische uitzichtpunten, waar reisbussen stoppen en horden mensen de natuur bewonderen. Sommige vinden ons ook een attractie. We hielden één enkele keer halt en onmiddellijk moesten we uitleg geven waarom we de koude wind trotseerden. Het waren mensen uit Slovenië, Maribor. We worden gefotografeerd, blijkbaar maken wij ook deel uit van het landschap.
Ondertussen zijn we al door enkele tunnels gefietst, maar de tunnel voor Leknes was voor mij een linke zaak. Eerst flink naar beneden, dan naar boven op een veel te smal voetpad dito fietspad. Als er uit de andere richting ook fietsers aankomen durf ik niet verder fietsen en gaan we te voet verder. Het geraas van bussen, vrachtwagens en campers, de stank van de uitlaatgassen en het is er relatief donker.
In Leknes informeren hoe we het best onze tocht noordwaarts kunnen vervolgen. Het is ongeveer 18u30 als we de camping bereiken. Ook hier is een warme gezellige leefruimte met keuken. Het internet is voor ons gratis. Voor morgen staat er een tocht van +/- 70 km met veel klimwerk op het programma. De weersvoorspelling voor de komende dagen ziet er niet bemoedigend uit, maar we laten ons niet afschrikken.
Nog iets over de Lofoten volgens de militair
Op de Lofoten en Vesterålen wordt veel stokvis gedroogd. Dat gebruik is al een 1500 jaar oud. Om de vis te drogen heeft men stokjes nodig om de buikopening van de vis open te houden en voor een sneller droogproces. Door de katholisering van onze contreien was er, op bepaalde tijdstippen van het jaar, een grote vraag naar stokvis zodat de export groeide. Men heeft berekend dat honderden jaren geleden men jaarlijks ongeveer zes miljoen stokjes nodig had.
De Lofoten en Vesterålen waren vroeger volledig bebost en bevolkt met wilde dieren zoals beren en wolven. Door de ontbossing en andere menselijke activiteiten, veranderde de habitat van deze dieren en verdwenen ze volledig.
23/06: Ramberg - Ramberg
Maandag 23 juni 2008:
De bib van Ramberg is vlakbij. Het is een week geleden dat we berichten doorstuurden. Eigenlijk zonde met dit goede weer aan een pc zitten, maar het wordt anders teveel. Wanneer de klus geklaard is, is het weer omgeslagen. Ongelofelijk hoe snel het hier kan gaan. Er was voor dinsdag regen verwacht, maar de weergoden hebben haast.
De tocht voor vandaag gepland, was maar 40 km. Dus besloten we om hier te blijven. We lezen wat en na een bericht van onze Joris moeten we weer aan de slag voor berichten door te sturen. Het blijkt dat verschillende verslagen niet aangekomen zijn (we mogen op het bureel van de baas de pc gebruiken). In de leefruimte krijgen we later op de avond gezelschap van 2 zussen uit Groningen, die de Noordkaap willen bereiken. Maar door het vele klimwerk zich een beetje vergist hebben in de planning. Nog later komen er 2 gepensioneerde Noren bij. De ene is natomilitair geweest en was in verschillende landen gestationeerd, zoals in België nabij Mons, Hamburg, Nederland, enz... Hij is geboren in het noorden van Noorwegen, Finnmark. Natuurlijk weet zo iemand veel te vertellen over de streek hier en verder in het noorden. Hij houdt van het klimaat, hoe prachtig het hier kan zijn met zijn donkere dagen in de winter en de lange zomer. Hij voelt zich blijkbaar overal thuis. Als oud militair weet hij ook veel over wat er gebeurt is in het noorden tijdens de 2e wereldoorlog. De streek van Kirkenes is door de Russen bevrijd geweest en ook weet hij te vertellen waar je als amateur visser de beste visgronden vindt en als je gaat skiën tegen de Russische grens, kom je wellicht een wolf tegen. Hier op de Lofoten was er de eerste permanente radioverbinding in Noorwegen +/- 150 jaar geleden. Nog iets wat hij ons vertelde: Het woord Lofoten bestaat uit 'Lo' is een lynx en 'foten' betekent voet. Dus de Lofoten betekent eigelijk de voet of poot van een lynx. Hij bezoekt samen met een vriend de Lofoten per fiets en tent, zoals wij. Hij weet hier de mooiste plekken, de interessantste ambachtslui en nog veel meer zijn. De avond is alweer te kort. Het is middernacht als we in de slaapzak kruipen.
De bib van Ramberg is vlakbij. Het is een week geleden dat we berichten doorstuurden. Eigenlijk zonde met dit goede weer aan een pc zitten, maar het wordt anders teveel. Wanneer de klus geklaard is, is het weer omgeslagen. Ongelofelijk hoe snel het hier kan gaan. Er was voor dinsdag regen verwacht, maar de weergoden hebben haast.
De tocht voor vandaag gepland, was maar 40 km. Dus besloten we om hier te blijven. We lezen wat en na een bericht van onze Joris moeten we weer aan de slag voor berichten door te sturen. Het blijkt dat verschillende verslagen niet aangekomen zijn (we mogen op het bureel van de baas de pc gebruiken). In de leefruimte krijgen we later op de avond gezelschap van 2 zussen uit Groningen, die de Noordkaap willen bereiken. Maar door het vele klimwerk zich een beetje vergist hebben in de planning. Nog later komen er 2 gepensioneerde Noren bij. De ene is natomilitair geweest en was in verschillende landen gestationeerd, zoals in België nabij Mons, Hamburg, Nederland, enz... Hij is geboren in het noorden van Noorwegen, Finnmark. Natuurlijk weet zo iemand veel te vertellen over de streek hier en verder in het noorden. Hij houdt van het klimaat, hoe prachtig het hier kan zijn met zijn donkere dagen in de winter en de lange zomer. Hij voelt zich blijkbaar overal thuis. Als oud militair weet hij ook veel over wat er gebeurt is in het noorden tijdens de 2e wereldoorlog. De streek van Kirkenes is door de Russen bevrijd geweest en ook weet hij te vertellen waar je als amateur visser de beste visgronden vindt en als je gaat skiën tegen de Russische grens, kom je wellicht een wolf tegen. Hier op de Lofoten was er de eerste permanente radioverbinding in Noorwegen +/- 150 jaar geleden. Nog iets wat hij ons vertelde: Het woord Lofoten bestaat uit 'Lo' is een lynx en 'foten' betekent voet. Dus de Lofoten betekent eigelijk de voet of poot van een lynx. Hij bezoekt samen met een vriend de Lofoten per fiets en tent, zoals wij. Hij weet hier de mooiste plekken, de interessantste ambachtslui en nog veel meer zijn. De avond is alweer te kort. Het is middernacht als we in de slaapzak kruipen.
22/06: Moskenes - Ramstad
Zondag 22 juni 2008:
Begonnen met Å
Onze eerste dag op de Lofoten zijn we begonnen met het dorpje Å, volgens gidsen het bezoeken waard. Dat konden we opmerken, hele horden bussen, campers en caravans stonden op de parking. Het ruikt hier naar vis. Overal zie je in het dorp gedroogde stokvis hangen, zelfs boven de voordeur. We moesten nog bekomen van de dagtocht van eergisteren, de korte nachtrust en de boottocht. De andere tentjes/fietsers waren al aan het opkramen. We bleven nog even in de warme keuken en maakten het middagmaal klaar. We vertrokken rond 13 uur richting Å. Het is wel imposant hoe de bergen uit de zee oprijzen. We bleven aan het strand zitten, genietend van het heel speciaal landschap. Je ziet dat soms wel op foto of beeld, maar als je zelf in het decor staat... indrukwekkend.
In het dorpje maakten we kennis met een Duitse die 3 jaar geleden dezelfde tocht maakte, maar het weer was op de Lofoten zo slecht dat ze dit stukje bij beter weer wou terugzien. De rit van ongeveer 35 km naar Ramberg was er eentje van fietsen, stoppen en fietsen. Zoals iemand mij ooit gezegd heeft, na elke bocht stoppen om een foto te nemen. Er was tegenwind, vele klimmetjes en koude. We bereikten tegen 19 uur de camping, een grote camping met slechts 4 tentjes. Dit verslag is geschreven in de leefruimte van de camping tijdens de match Spanje - Italië, omringd door wel 20 Duitse voetballiefhebbers.
Het is 23u15 de voetbal is gedaan. Spanje heeft gewonnen. De zon schijnt en probeert onder te gaan. We gaan niet slapen en gaan naar het strand. We zijn niet alleen, sommigen en ook wij proberen het fenomeen te fotograferen. Het is kwart na twaalf 's nachts, zo klaar als overdag, ongelooflijk! We lopen op het strand, filmen en fotograferen. Ik film een meeuw die als avondmaal een krab besteld heeft. De krab probeert zich te verweren maar heeft geen schijn van kans. Na enkele minuten is er van de krab niets meer te zien. Het is 1 uur geworden. De zon is nu op zijn laagste punt verteld een Fransman. Hij kan het weten, de gps berekent het, zegt hij. Het is een spektakel: de zon schijnt op de rotsen en op de vensters van de huizen weerspiegelt het zonlicht. We krijgen kou, de meeuwen krijsen en er lopen nog mensen rond die van het fenomeen niet genoeg krijgen. De thermometer wijst 6 graden aan. De branding op het strand. Met verkleumde ledematen kruipen we om 1u30 in de slaapzak.
Begonnen met Å
Onze eerste dag op de Lofoten zijn we begonnen met het dorpje Å, volgens gidsen het bezoeken waard. Dat konden we opmerken, hele horden bussen, campers en caravans stonden op de parking. Het ruikt hier naar vis. Overal zie je in het dorp gedroogde stokvis hangen, zelfs boven de voordeur. We moesten nog bekomen van de dagtocht van eergisteren, de korte nachtrust en de boottocht. De andere tentjes/fietsers waren al aan het opkramen. We bleven nog even in de warme keuken en maakten het middagmaal klaar. We vertrokken rond 13 uur richting Å. Het is wel imposant hoe de bergen uit de zee oprijzen. We bleven aan het strand zitten, genietend van het heel speciaal landschap. Je ziet dat soms wel op foto of beeld, maar als je zelf in het decor staat... indrukwekkend.
In het dorpje maakten we kennis met een Duitse die 3 jaar geleden dezelfde tocht maakte, maar het weer was op de Lofoten zo slecht dat ze dit stukje bij beter weer wou terugzien. De rit van ongeveer 35 km naar Ramberg was er eentje van fietsen, stoppen en fietsen. Zoals iemand mij ooit gezegd heeft, na elke bocht stoppen om een foto te nemen. Er was tegenwind, vele klimmetjes en koude. We bereikten tegen 19 uur de camping, een grote camping met slechts 4 tentjes. Dit verslag is geschreven in de leefruimte van de camping tijdens de match Spanje - Italië, omringd door wel 20 Duitse voetballiefhebbers.
Het is 23u15 de voetbal is gedaan. Spanje heeft gewonnen. De zon schijnt en probeert onder te gaan. We gaan niet slapen en gaan naar het strand. We zijn niet alleen, sommigen en ook wij proberen het fenomeen te fotograferen. Het is kwart na twaalf 's nachts, zo klaar als overdag, ongelooflijk! We lopen op het strand, filmen en fotograferen. Ik film een meeuw die als avondmaal een krab besteld heeft. De krab probeert zich te verweren maar heeft geen schijn van kans. Na enkele minuten is er van de krab niets meer te zien. Het is 1 uur geworden. De zon is nu op zijn laagste punt verteld een Fransman. Hij kan het weten, de gps berekent het, zegt hij. Het is een spektakel: de zon schijnt op de rotsen en op de vensters van de huizen weerspiegelt het zonlicht. We krijgen kou, de meeuwen krijsen en er lopen nog mensen rond die van het fenomeen niet genoeg krijgen. De thermometer wijst 6 graden aan. De branding op het strand. Met verkleumde ledematen kruipen we om 1u30 in de slaapzak.
21/06: Saltstraumen - Bodø - Lofoten, Moskenes
Zaterdag 21 juni 2008:
Het werd een gezellige babbel over fietsen en fietsvakanties. We verloren de tijd uit het oog. Uiteindelijk werd het nog een tijdrit om de ferry van 15 uur te halen. Bij aankomst bleek deze echter afgelast te zijn. Het werd dus wachten, maar eigenlijk duurde dat niet zo lang en kregen we het gezelschap van een Fransman, die noordwaarts ongeveer hetzelfde traject als ons volgt. Na ongeveer 3u15 op zee, konden we de eerste huizen op de Lofoten opmerken. Bij aankomst was de rit amper 300 meter. De camping van Moskenes ligt vlakbij. We staan hier met 3 tentjes, de fransman, wij en drie Basken, die tot Bodø de Hurtigruten hadden genomen. Het is 23u30, bewolkt, maar we kunnen de zon in de verte tussen de wolken opmerken. Midzomernacht, net wat we wilden. Het wordt niet donker en in de verte zitten mensen achter een windscherm te genieten van de nacht.
- Saltstraumen - Bodø - Lofoten, Moskenes 40 km, in totaal 3101 km en 9u35 onderweg (2u40 gefietst aan 15 km/h)
Het werd een gezellige babbel over fietsen en fietsvakanties. We verloren de tijd uit het oog. Uiteindelijk werd het nog een tijdrit om de ferry van 15 uur te halen. Bij aankomst bleek deze echter afgelast te zijn. Het werd dus wachten, maar eigenlijk duurde dat niet zo lang en kregen we het gezelschap van een Fransman, die noordwaarts ongeveer hetzelfde traject als ons volgt. Na ongeveer 3u15 op zee, konden we de eerste huizen op de Lofoten opmerken. Bij aankomst was de rit amper 300 meter. De camping van Moskenes ligt vlakbij. We staan hier met 3 tentjes, de fransman, wij en drie Basken, die tot Bodø de Hurtigruten hadden genomen. Het is 23u30, bewolkt, maar we kunnen de zon in de verte tussen de wolken opmerken. Midzomernacht, net wat we wilden. Het wordt niet donker en in de verte zitten mensen achter een windscherm te genieten van de nacht.
20/06: Medby - Saltstraumen
Vrijdag 20 juni 2008:
De prachtige omgeving konden we niet fotograferen het weer was te slecht. We zijn voor het eerst in Noorwegen door een tunnel gefietst, en velen zullen er nog volgen. Rond 17 uur begon het op te klaren en werden we voor het klimwerk beloond met een mooie natuur, bergen al dan niet bedekt met sneeuw, watervallen van smeltwater, meren en fjorden. Als je dat voor het eerst ziet; indrukwekkend. Aan het klimwerk van soms 8% kwam precies geen einde. En toch... zonder het eerst te beseffen stonden we over de brug van de Saltstraumen. Voor deze namiddag was de stroming het sterkst om 19u10, we waren er om 19 uur. Je ziet het water al kolkend, draaiend door de engte passeren. Heel spectaculair. Deze nacht om 1u21 of morgenvroeg om 7u48 is dit fenomeen opnieuw te bewonderen. De tocht voor morgen naar Bodø is ongeveer 33km; heel kort. We nemen de ferry naar de Lofoten, Moskenes.
- Medby - Saltstraumen 76 km, in totaal 3061 km en 9u45 onderweg (6u gefietst aan 13,32 km/h)
De prachtige omgeving konden we niet fotograferen het weer was te slecht. We zijn voor het eerst in Noorwegen door een tunnel gefietst, en velen zullen er nog volgen. Rond 17 uur begon het op te klaren en werden we voor het klimwerk beloond met een mooie natuur, bergen al dan niet bedekt met sneeuw, watervallen van smeltwater, meren en fjorden. Als je dat voor het eerst ziet; indrukwekkend. Aan het klimwerk van soms 8% kwam precies geen einde. En toch... zonder het eerst te beseffen stonden we over de brug van de Saltstraumen. Voor deze namiddag was de stroming het sterkst om 19u10, we waren er om 19 uur. Je ziet het water al kolkend, draaiend door de engte passeren. Heel spectaculair. Deze nacht om 1u21 of morgenvroeg om 7u48 is dit fenomeen opnieuw te bewonderen. De tocht voor morgen naar Bodø is ongeveer 33km; heel kort. We nemen de ferry naar de Lofoten, Moskenes.
19/06: Gradois - Medby
Donderdag 19 juni 2008:
Ook voor het eerst fietsen we eens stroomafwaarts, dat betekent lichtjes bergaf, maar met een flinke tegenwind. In Noorwegen ziet de natuur en de omgeving er anders uit dan in Zweden. We fietsen eigenlijk niet zo heel ver van de kust. Morgen trekken we 70 km verder via de 812 naar Saltstraumen. Daar bevindt zich het grootste getijdenverschil ter wereld. De dame (uien + de vis) printte voor ons het uurrooster uit, waarop we kunnen aflezen wanneer de stroming het sterkst is. De tocht zou heel pittig zijn.
- Gradois - Medby 58 km, in totaal 2985 km en 6u30 onderweg (3u15 gefietst aan 17,15 km/h)
Ook voor het eerst fietsen we eens stroomafwaarts, dat betekent lichtjes bergaf, maar met een flinke tegenwind. In Noorwegen ziet de natuur en de omgeving er anders uit dan in Zweden. We fietsen eigenlijk niet zo heel ver van de kust. Morgen trekken we 70 km verder via de 812 naar Saltstraumen. Daar bevindt zich het grootste getijdenverschil ter wereld. De dame (uien + de vis) printte voor ons het uurrooster uit, waarop we kunnen aflezen wanneer de stroming het sterkst is. De tocht zou heel pittig zijn.
18/06: Ringselet - Gradios (Norge)
Woensdag 18 juni 2008:
13 uur
Vandaag woensdag 18 juni om 13u30 overschreden we de Poolcirkel. Veel hebben we er niet van gevoeld, alleen dat het 's nachts al een tijdje even klaar is als overdag. Had er geen bord in diverse talen gestaan met daarop "POOLCIRKEL", we zouden het niet geweten hebben. Een Duitse dame was de fotografe van dienst, zodat we beiden op de foto staan. Net toen we wilden vertrekken, arriveerde het koppel uit Dresden. Wat een blij weerzien. Er was hier een camping met winkel. Het probleem met de voorraad was zo opgelost en met onze laatste Zweedse muntjes kochten we snoep.
Met nog 38 km te gaan tot de Noorse grens, veranderde ook het landschap. Het werd ruwer, meer rotsen, minder bomen en de laatste sneeuw probeerde de middernachtzon te trotseren. Op de '95' geen verkeer. Wie uit de tegenovergestelde richting kwam, claxonneerde en stak de duim omhoog. Wie kijkt er eens naar de Noorse tv of er over ons niet gesproken wordt? Met nog 24 km te gaan zagen we links van de weg een kleine camping voor stugor (hutten) en kiosk (winkel). We hadden vergeten uien te kopen. We probeerden de deur te openen, maar die was op slot. Na een poosje kwam er een dame tevoorschijn van tussen de stapels paletten. Ze hielp haar echtgenoot met het opvullen van zakken brandhout. Met een glimlach opende ze de voordeur. De winkel is eigenlijk een gang van aan de voordeur tot in de woonkamer.
P: "Verkoopt U uien mevrouw?"
M: "Wat, uien? Jazeker". Ze haalt er 1 tevoorschijn.
P: "Mevrouw, ik heb er 2 nodig". Ze haalt een tweede.
P: "Mevrouw, kan ik betalen met Visa?". Ze lacht naar mij en kijkt naar de fietsen.
M: "U hoeft niet te betalen, het is gratis."
We gaan samen terug buiten en vraag aan Rita een foto te maken van mij, de dame en de uien. Het gesprek gaat verder, haar echtgenoot komt erbij en ze geven ons tips over Bodø en de Lofoten. Plotseling vraagt ze of we vis lusten? "Natuurlijk" is ons antwoord. Ze rent naar binnen en komt enkele ogenblikken later met twee grote vissen vacuüm verpakt. "Deze morgen vers gevangen door mijn man", voegt ze eraan toe. We staan allebei perplex. We willen twee uien kopen en krijgen er twee vissen bij. Deze morgen bijna zonder voorraad, nu weten we niet wat eerst klaargemaakt! Na een tijdje nemen we afscheid, we sturen ze zeker nog een kaartje. Later zou blijken dat dit huis de laatste bewoonde woning was, tot ongeveer 5 km voorbij de Noorse grens. Op deze plaats is het de hele maand december nacht, vanaf 18 januari verschijnt over de bergen de eerste zonnestralen.
We klimmen gestaag, het tempo zakt, het voelt ook kouder aan. De sneeuw die we deze morgen in de verte zagen, zien we nu links en rechts van de weg liggen. We maken foto's, filmen het landschap en de overlopende rendieren. En dan opeens bereikten we het hoogste punt van de Zilverwegen. Het gaat in snel tempo naar beneden... oef, Noorwegen het voorlaatste land op onze tocht, waar we een vijftal weken zullen vertoeven.
We slapen nu op de eerste camping in Noorwegen die we tegen kwamen. We zijn een beetje verwend geraakt door de meestal uitstekende accommodatie van de Zweedse campings. Hier is een keuken maar wel geen fornuis. Gelukkig hebben we ons eigen campingvuurtje (MSR) bij ons, om ons potje te kunnen koken.
- Ringselet - Gradios (Norge) 81 km, in totaal 2927 km en 8u onderweg (5u30 gefietst aan 14,88 km/h)
13 uur
Vandaag woensdag 18 juni om 13u30 overschreden we de Poolcirkel. Veel hebben we er niet van gevoeld, alleen dat het 's nachts al een tijdje even klaar is als overdag. Had er geen bord in diverse talen gestaan met daarop "POOLCIRKEL", we zouden het niet geweten hebben. Een Duitse dame was de fotografe van dienst, zodat we beiden op de foto staan. Net toen we wilden vertrekken, arriveerde het koppel uit Dresden. Wat een blij weerzien. Er was hier een camping met winkel. Het probleem met de voorraad was zo opgelost en met onze laatste Zweedse muntjes kochten we snoep.
Met nog 38 km te gaan tot de Noorse grens, veranderde ook het landschap. Het werd ruwer, meer rotsen, minder bomen en de laatste sneeuw probeerde de middernachtzon te trotseren. Op de '95' geen verkeer. Wie uit de tegenovergestelde richting kwam, claxonneerde en stak de duim omhoog. Wie kijkt er eens naar de Noorse tv of er over ons niet gesproken wordt? Met nog 24 km te gaan zagen we links van de weg een kleine camping voor stugor (hutten) en kiosk (winkel). We hadden vergeten uien te kopen. We probeerden de deur te openen, maar die was op slot. Na een poosje kwam er een dame tevoorschijn van tussen de stapels paletten. Ze hielp haar echtgenoot met het opvullen van zakken brandhout. Met een glimlach opende ze de voordeur. De winkel is eigenlijk een gang van aan de voordeur tot in de woonkamer.
P: "Verkoopt U uien mevrouw?"
M: "Wat, uien? Jazeker". Ze haalt er 1 tevoorschijn.
P: "Mevrouw, ik heb er 2 nodig". Ze haalt een tweede.
P: "Mevrouw, kan ik betalen met Visa?". Ze lacht naar mij en kijkt naar de fietsen.
M: "U hoeft niet te betalen, het is gratis."
We gaan samen terug buiten en vraag aan Rita een foto te maken van mij, de dame en de uien. Het gesprek gaat verder, haar echtgenoot komt erbij en ze geven ons tips over Bodø en de Lofoten. Plotseling vraagt ze of we vis lusten? "Natuurlijk" is ons antwoord. Ze rent naar binnen en komt enkele ogenblikken later met twee grote vissen vacuüm verpakt. "Deze morgen vers gevangen door mijn man", voegt ze eraan toe. We staan allebei perplex. We willen twee uien kopen en krijgen er twee vissen bij. Deze morgen bijna zonder voorraad, nu weten we niet wat eerst klaargemaakt! Na een tijdje nemen we afscheid, we sturen ze zeker nog een kaartje. Later zou blijken dat dit huis de laatste bewoonde woning was, tot ongeveer 5 km voorbij de Noorse grens. Op deze plaats is het de hele maand december nacht, vanaf 18 januari verschijnt over de bergen de eerste zonnestralen.We klimmen gestaag, het tempo zakt, het voelt ook kouder aan. De sneeuw die we deze morgen in de verte zagen, zien we nu links en rechts van de weg liggen. We maken foto's, filmen het landschap en de overlopende rendieren. En dan opeens bereikten we het hoogste punt van de Zilverwegen. Het gaat in snel tempo naar beneden... oef, Noorwegen het voorlaatste land op onze tocht, waar we een vijftal weken zullen vertoeven.
We slapen nu op de eerste camping in Noorwegen die we tegen kwamen. We zijn een beetje verwend geraakt door de meestal uitstekende accommodatie van de Zweedse campings. Hier is een keuken maar wel geen fornuis. Gelukkig hebben we ons eigen campingvuurtje (MSR) bij ons, om ons potje te kunnen koken.
17/06: Arjeplog - Ringselet
Dinsdag 17 juni 2008:
Om de tuin geleid
Na het bezoek vroegen we inlichting betreffende de tocht richting Bodø. Het ging als volgt: goed weer, je hoeft je hier niet te bevoorraden want in Jakkvik is een grote winkel waar de Noren in grote getale voorraden komen inslaan (in Zweden goedkoper dan in Noorwegen). Resultaat: We zijn twee verzopen kiekens, en een grote winkel? Het brood heeft zijn vervaldag al 2 dagen overschreden. Als ik dat mens ooit terug zie trakteer ik ze op oud brood en water. Op de parking van de winkel dito benzinestation geraak ik aan de praat met een Dokter, Cord Pape, uit Itzehoe (D). Hij is niet alleen cardioloog maar ook een gepassioneerde fotograaf die jaarlijks 3 weken vakantie neemt om in Noorwegen en de Lofoten mooie foto's te nemen, om deze als kalender uit te geven.
Gisteren was het een druilerige dag, vandaag waren het langdurige plensbuien. Voor het eerst in Zweden en de laatste overnachting, sliepen we in een stuga 5 km van de weg. Pittige klim! Vanaf hier tot de Noorse grens is het 80 km, de eerste camping zou verderop liggen. Hopelijk vinden we een bevoorradingspunt, onze eetzak ziet er maar slapjes uit.
Wat is er ons nog opgevallen in Zweden
We hebben aan Zweden goede herinneringen overgehouden, zie verslagen. De automobilisten zijn attent voor zwakke weggebruikers. Zweden is één groot bos met vele meren. Ook in de winter is Lappland een bezoekje waard. En heel waarschijnlijk nog vele andere dingen die we nu zijn vergeten. Nog iets, we hebben in Zweden slechts één Ikea winkel gezien. Zou de rest in België staan? Ook hier geen enkele zelfstandige slager, wel in het zuiden enkele bakkerijen, maar wie er op staat om dagelijks vers brood te kopen, moet zich hier tevreden stellen met een vervaldag van 9 dagen.
Met in de verte de laatste sneeuw op de bergtoppen, verlaten we via de '95' Zweden richting Bodø.
- Arjeplog - Ringselet 87 km, in totaal 2846 km en 10u30 onderweg (5u20 gefietst aan 16,66 km/h)
Om de tuin geleid
Na het bezoek vroegen we inlichting betreffende de tocht richting Bodø. Het ging als volgt: goed weer, je hoeft je hier niet te bevoorraden want in Jakkvik is een grote winkel waar de Noren in grote getale voorraden komen inslaan (in Zweden goedkoper dan in Noorwegen). Resultaat: We zijn twee verzopen kiekens, en een grote winkel? Het brood heeft zijn vervaldag al 2 dagen overschreden. Als ik dat mens ooit terug zie trakteer ik ze op oud brood en water. Op de parking van de winkel dito benzinestation geraak ik aan de praat met een Dokter, Cord Pape, uit Itzehoe (D). Hij is niet alleen cardioloog maar ook een gepassioneerde fotograaf die jaarlijks 3 weken vakantie neemt om in Noorwegen en de Lofoten mooie foto's te nemen, om deze als kalender uit te geven.
Gisteren was het een druilerige dag, vandaag waren het langdurige plensbuien. Voor het eerst in Zweden en de laatste overnachting, sliepen we in een stuga 5 km van de weg. Pittige klim! Vanaf hier tot de Noorse grens is het 80 km, de eerste camping zou verderop liggen. Hopelijk vinden we een bevoorradingspunt, onze eetzak ziet er maar slapjes uit.
Wat is er ons nog opgevallen in Zweden
We hebben aan Zweden goede herinneringen overgehouden, zie verslagen. De automobilisten zijn attent voor zwakke weggebruikers. Zweden is één groot bos met vele meren. Ook in de winter is Lappland een bezoekje waard. En heel waarschijnlijk nog vele andere dingen die we nu zijn vergeten. Nog iets, we hebben in Zweden slechts één Ikea winkel gezien. Zou de rest in België staan? Ook hier geen enkele zelfstandige slager, wel in het zuiden enkele bakkerijen, maar wie er op staat om dagelijks vers brood te kopen, moet zich hier tevreden stellen met een vervaldag van 9 dagen.
Met in de verte de laatste sneeuw op de bergtoppen, verlaten we via de '95' Zweden richting Bodø.
16/06: Sorsele - Arjeplog
Maandag 16 juni 2008:
Met dank aan de campingbaas dat we ons tentje konden drogen. Na 13 km hebben we de E45 ter hoogte van Helden definitief verlaten. Het eerder plan om tot Slagnäs te fietsen konden we met 13 km inkorten, om via kleinere wegen op de baan van Arvidsjaur naar Arjeplog te komen. De E45, voor ons de fysieke leidraad door Zweden en waar we ons nu ongeveer 1300 km hogerop bevinden, lijkt niet meer de zelfde snelweg. Met moeite zien we nog één auto om de 10 minuten. Door niet via Storuman-Mo I Rana te fietsen verkorten we ook deze tocht richting Bodø met ongeveer 45 km.
Voor het eerst op een dagtocht hebben we regelmatig rendieren en elanden gezien. Ditmaal waren we wel paraat met fototoestel en filmcamera. Het moet hier in de winter interessant zijn voor de automobielfabrikanten, want enkele kilometers voor Arjeplog zien we diverse winter-testcircuits.
Tijdens het schrijven van het dagboek geraken we aan de praat met mensen uit Dresden, adres en gegevens werden uitgewisseld. Morgen bezoeken we het Zilvermuseeum en vragen inlichtingen in het Touristinfo betreffende onze laatste 2 dagen in Zweden. Het is een traject van ruim 180km, richting Norge. Hopelijk is er in Jakkvik bevoorrading.
Met dank aan de campingbaas dat we ons tentje konden drogen. Na 13 km hebben we de E45 ter hoogte van Helden definitief verlaten. Het eerder plan om tot Slagnäs te fietsen konden we met 13 km inkorten, om via kleinere wegen op de baan van Arvidsjaur naar Arjeplog te komen. De E45, voor ons de fysieke leidraad door Zweden en waar we ons nu ongeveer 1300 km hogerop bevinden, lijkt niet meer de zelfde snelweg. Met moeite zien we nog één auto om de 10 minuten. Door niet via Storuman-Mo I Rana te fietsen verkorten we ook deze tocht richting Bodø met ongeveer 45 km.
Voor het eerst op een dagtocht hebben we regelmatig rendieren en elanden gezien. Ditmaal waren we wel paraat met fototoestel en filmcamera. Het moet hier in de winter interessant zijn voor de automobielfabrikanten, want enkele kilometers voor Arjeplog zien we diverse winter-testcircuits.
Tijdens het schrijven van het dagboek geraken we aan de praat met mensen uit Dresden, adres en gegevens werden uitgewisseld. Morgen bezoeken we het Zilvermuseeum en vragen inlichtingen in het Touristinfo betreffende onze laatste 2 dagen in Zweden. Het is een traject van ruim 180km, richting Norge. Hopelijk is er in Jakkvik bevoorrading.
15/06: Sorsele - Sorsele
Zondag 15 juni 2008:
Een dagje rust
Rond 7 uur worden we gewekt door de regen. Geen zin om op te staan. Het is zoals in Rätan waar we uit de tent moeten omwille van de warmte. We vergeten het ontbijt en zetten ons om 12 uur aan het middagmaal. In het "servicehus" geraken we aan de praat met jongens, de ene is een Deen de andere een Zweed. Maar beiden wonen ze aan de grens en ze kennen elkaar sinds jaren. Het zijn backpackers en gebruiken de trein om naar het noorden te gaan. De uurregeling van de trein is heel gemakkelijk. Er is per dag maar 1 omnibus richting noord tot Narvik, die daarna zuidwaarts spoort. Hier geen gezeur ik heb de trein gemist, je wacht maar tot morgen. We mogen de pc gebruiken van de campingbaas. Ook hier is een ruimte om kleren en tent te drogen, wat een service voor 90 SEK per nacht (= 10 euro met keuken, leefruimte en tv). Via een Noors weerprogramma (www.yr.no) kan de campingbaas hier zien wanneer het gaat regenen. De voorspelling voor zondag was regen van 8 tot 10 uur 's morgens. Het regende van 7 tot 9 uur. Hij heeft in de buurt ook een skipiste, dus dat weerbericht is voor hem heel belangrijk. Er viel dit jaar één meter en half sneeuw en men kon hier skiën tot 1 mei.
Een dagje rust
Rond 7 uur worden we gewekt door de regen. Geen zin om op te staan. Het is zoals in Rätan waar we uit de tent moeten omwille van de warmte. We vergeten het ontbijt en zetten ons om 12 uur aan het middagmaal. In het "servicehus" geraken we aan de praat met jongens, de ene is een Deen de andere een Zweed. Maar beiden wonen ze aan de grens en ze kennen elkaar sinds jaren. Het zijn backpackers en gebruiken de trein om naar het noorden te gaan. De uurregeling van de trein is heel gemakkelijk. Er is per dag maar 1 omnibus richting noord tot Narvik, die daarna zuidwaarts spoort. Hier geen gezeur ik heb de trein gemist, je wacht maar tot morgen. We mogen de pc gebruiken van de campingbaas. Ook hier is een ruimte om kleren en tent te drogen, wat een service voor 90 SEK per nacht (= 10 euro met keuken, leefruimte en tv). Via een Noors weerprogramma (www.yr.no) kan de campingbaas hier zien wanneer het gaat regenen. De voorspelling voor zondag was regen van 8 tot 10 uur 's morgens. Het regende van 7 tot 9 uur. Hij heeft in de buurt ook een skipiste, dus dat weerbericht is voor hem heel belangrijk. Er viel dit jaar één meter en half sneeuw en men kon hier skiën tot 1 mei.
14/06: Storuman - Sorsele
Zaterdag 14 juni 2008:
We verlieten de camping even na 9 uur. Iedereen was druk bezig met inpakken. Na het schrijven van het dagboek gisteren, duurde de babbel met andere kampeerders tot middernacht. Het werd niet donker. Net zoals gisterenavond was het bureau van de camping gesloten. Het was een mooie dag. Sinds bijna een week was de zon van de partij. Wel een fris windje maar konden met korte broek en dito hemdje fietsen. Als aanmoediging werd er regelmatig met de lichten geknipperd, soms met de duim omhoog en als toppunt stopte een Duitse bus richting Noordkaap naast ons. De chauffeur opende de deur en samen met de reisleidster begonnen ze met ons een praatje te maken. Ook de machinist en passagiers van een trein wuifden naar ons. Op deze zaterdag was er bijna geen verkeer, maar hier wonen ook bijna geen mensen meer. Zelden zie je hier nog een bewoond huis. We arriveerden ongeveer om 15u30 op de camping. De conditie verbetert zienderogen.
We hebben zopas uitgerekend dat we voor de resterende zes en halve week nog 2400 km voor de boeg hebben. De teller staat op 2688km dus als alles naar wens verloopt, halen we Rovaniemi rond 25 juli.
We verlieten de camping even na 9 uur. Iedereen was druk bezig met inpakken. Na het schrijven van het dagboek gisteren, duurde de babbel met andere kampeerders tot middernacht. Het werd niet donker. Net zoals gisterenavond was het bureau van de camping gesloten. Het was een mooie dag. Sinds bijna een week was de zon van de partij. Wel een fris windje maar konden met korte broek en dito hemdje fietsen. Als aanmoediging werd er regelmatig met de lichten geknipperd, soms met de duim omhoog en als toppunt stopte een Duitse bus richting Noordkaap naast ons. De chauffeur opende de deur en samen met de reisleidster begonnen ze met ons een praatje te maken. Ook de machinist en passagiers van een trein wuifden naar ons. Op deze zaterdag was er bijna geen verkeer, maar hier wonen ook bijna geen mensen meer. Zelden zie je hier nog een bewoond huis. We arriveerden ongeveer om 15u30 op de camping. De conditie verbetert zienderogen.
We hebben zopas uitgerekend dat we voor de resterende zes en halve week nog 2400 km voor de boeg hebben. De teller staat op 2688km dus als alles naar wens verloopt, halen we Rovaniemi rond 25 juli.
13/06: Vilhelmina - Storuman
Vrijdag 13 juni 2008:
De tocht van vandaag was zoals gisteren, lange stukken rijbaan, af en toe wordt er naar ons geclaxonneerd en gewuifd. Bij aankomst op de camping begon het lichtjes te regenen. In een recordtempo werd de tent opgezet, de tassen erin gezet en spoeden we ons om te douchen. We hoefden geen avondmaal klaar te maken, Duitsers ook op weg naar de Lofoten nodigden ons uit om mee aan tafel te zitten. Eén van hen was vandaag jarig. Na het eten speelden ze een spelletje met dobbelstenen. Achteraf vroeg ik hen hoe het werkte. Prompt gaven ze een blad mee met de spelregels en extra dobbelstenen. Het is 22u30 en nog altijd zo klaar als bij ons in de namiddag. Nog 150 km en we overschrijden de Poolcirkel.
- Vilhelmina - Storuman 74 km, in totaal 2591 km en 7u onderweg (4u50 gefietst aan 15,75 km/h)
De tocht van vandaag was zoals gisteren, lange stukken rijbaan, af en toe wordt er naar ons geclaxonneerd en gewuifd. Bij aankomst op de camping begon het lichtjes te regenen. In een recordtempo werd de tent opgezet, de tassen erin gezet en spoeden we ons om te douchen. We hoefden geen avondmaal klaar te maken, Duitsers ook op weg naar de Lofoten nodigden ons uit om mee aan tafel te zitten. Eén van hen was vandaag jarig. Na het eten speelden ze een spelletje met dobbelstenen. Achteraf vroeg ik hen hoe het werkte. Prompt gaven ze een blad mee met de spelregels en extra dobbelstenen. Het is 22u30 en nog altijd zo klaar als bij ons in de namiddag. Nog 150 km en we overschrijden de Poolcirkel.
12/06: Hoting - Vilhelmina
Donderdag 12 juni 2008:
Rond 13u30 in Dorotea bakten we eitjes, aten we onze boterhammetjes en probeerden ons te warmen met warme koffie. De thermometer wees 6 C° aan en het waaide flink. We verlangen terug naar de warmte en de muggen. Een beetje voorbij Dorotea zagen we de afslag Umea. Dat deed ons denken aan de eerste dag van onze reis. De treinbegeleider van dienst wees ons erop dat zijn zoon daar in de streek voor 1 jaar in de bosbouw aan het werk is. We hadden hem beloofd, indien mogelijk, zijn zoon een bezoekje te brengen, maar met dit weer (en ze geven geen beterschap) zien we een extra tocht van tweemaal 100 km niet zitten.
De tocht naar Vilhelmina op de E45 is er een van kilometerslange rechte stukken, omzoomd met dennenbomen en af en toe eens een huis. Soms eens een auto en zonder uitzondering, maken ze een grote bocht om ons heen.
We zijn te traag
In de verte merkten we rendieren op. Wij stoppen, de dieren kijken op, met verkleumde handen proberen we het fototoestel te nemen, maar een auto uit tegenovergestelde richting joeg de dieren weg. We zullen in het vervolg wat sneller moeten zijn.
Het is nu 21u30, klaarlichte dag. We gaan douchen en eten, want morgen willen we Storuman bereiken.
- Hoting - Vilhelmina 86 km, in totaal 2517 km en 5u30 onderweg (gefietst aan 15,90 km/h)
Rond 13u30 in Dorotea bakten we eitjes, aten we onze boterhammetjes en probeerden ons te warmen met warme koffie. De thermometer wees 6 C° aan en het waaide flink. We verlangen terug naar de warmte en de muggen. Een beetje voorbij Dorotea zagen we de afslag Umea. Dat deed ons denken aan de eerste dag van onze reis. De treinbegeleider van dienst wees ons erop dat zijn zoon daar in de streek voor 1 jaar in de bosbouw aan het werk is. We hadden hem beloofd, indien mogelijk, zijn zoon een bezoekje te brengen, maar met dit weer (en ze geven geen beterschap) zien we een extra tocht van tweemaal 100 km niet zitten.De tocht naar Vilhelmina op de E45 is er een van kilometerslange rechte stukken, omzoomd met dennenbomen en af en toe eens een huis. Soms eens een auto en zonder uitzondering, maken ze een grote bocht om ons heen.
We zijn te traag
In de verte merkten we rendieren op. Wij stoppen, de dieren kijken op, met verkleumde handen proberen we het fototoestel te nemen, maar een auto uit tegenovergestelde richting joeg de dieren weg. We zullen in het vervolg wat sneller moeten zijn.
Het is nu 21u30, klaarlichte dag. We gaan douchen en eten, want morgen willen we Storuman bereiken.
11/06: Strömsund - Hoting
Woensdag 11 juni 2008:
Bewonderd, verwonderd, omelet
We werden om 8 uur verwacht in de bib. Maar het getokkel van de regen op de tent stuurden onze plannen in de war. Wat een luxe, op de camping van Strömsund konden we ons tentje drogen. Er is hier de laatste dagen een noord-zuid beweging van caravans en campers, die vluchten voor de koude en de sneeuw, 350km hogerop in de streek van Arjeplog (bereiken wij binnen 5 dagen). Wij fietsen verder naar het noorden.
Terwijl we inpakten, vroeg een Zweedse naar het doel van onze tocht. Ze bewonderde ons, wij waren verwonderd dat ze ons adres en email vroeg. Ze zei: "Zeg eens omelet", daarop schoten we in de lach, waarop ze van ons en onze bepakte fietsen een foto maakte.
Uiteindelijk waren we om 10u30 in de bib, om verder berichten door te sturen. Buiten hoorden we lawaai, ook hier zoals in Älfdalen, sloten de eindejaarsstudenten hun jaar af. Het personeel van de bib vroeg ons of we nog geen beren hadden gezien. "Neen", antwoorden we. Volgens hen is hier in de streek van Strömsund de grootste berenpopulatie per vierkante kilometer ter wereld. Morgen kopen we een grote pot honing en leggen ons op de loer voor de mooiste berenfoto's.
Toen we vertrokken werden we overvallen door een hagelbui. We zochten bescherming in een bushokje om onze boterhammetjes op te eten. Verkleumd van de kou arriveerden we rond 17u15 de camping in Hoting. Deze is niet zo goed uitgerust als de vorige, maar een warme douche zal deugd doen.
De elektronische douche
Terloops nog een anekdote. Op de camping van Sunne gaat alles elektronisch met een badge: deuren van wc, douche, keuken en alsook de hoeveelheid warm water. Om praktische redenen douchen we altijd te samen. We zepen ons in en met de badge willen we het warm water activeren. Brrr... Alleen ijskoud water, niet te doen! We wachten tot het muisstil is in de ruimte en verhuizen ingezeept met ons boeltje naar een ander hoekje. En jawel hier werkt het systeem wél; wij tevreden. Als aandenken van het gebeuren houden we de badge.
Bewonderd, verwonderd, omelet
We werden om 8 uur verwacht in de bib. Maar het getokkel van de regen op de tent stuurden onze plannen in de war. Wat een luxe, op de camping van Strömsund konden we ons tentje drogen. Er is hier de laatste dagen een noord-zuid beweging van caravans en campers, die vluchten voor de koude en de sneeuw, 350km hogerop in de streek van Arjeplog (bereiken wij binnen 5 dagen). Wij fietsen verder naar het noorden.
Terwijl we inpakten, vroeg een Zweedse naar het doel van onze tocht. Ze bewonderde ons, wij waren verwonderd dat ze ons adres en email vroeg. Ze zei: "Zeg eens omelet", daarop schoten we in de lach, waarop ze van ons en onze bepakte fietsen een foto maakte.
Uiteindelijk waren we om 10u30 in de bib, om verder berichten door te sturen. Buiten hoorden we lawaai, ook hier zoals in Älfdalen, sloten de eindejaarsstudenten hun jaar af. Het personeel van de bib vroeg ons of we nog geen beren hadden gezien. "Neen", antwoorden we. Volgens hen is hier in de streek van Strömsund de grootste berenpopulatie per vierkante kilometer ter wereld. Morgen kopen we een grote pot honing en leggen ons op de loer voor de mooiste berenfoto's.Toen we vertrokken werden we overvallen door een hagelbui. We zochten bescherming in een bushokje om onze boterhammetjes op te eten. Verkleumd van de kou arriveerden we rond 17u15 de camping in Hoting. Deze is niet zo goed uitgerust als de vorige, maar een warme douche zal deugd doen.
De elektronische douche
Terloops nog een anekdote. Op de camping van Sunne gaat alles elektronisch met een badge: deuren van wc, douche, keuken en alsook de hoeveelheid warm water. Om praktische redenen douchen we altijd te samen. We zepen ons in en met de badge willen we het warm water activeren. Brrr... Alleen ijskoud water, niet te doen! We wachten tot het muisstil is in de ruimte en verhuizen ingezeept met ons boeltje naar een ander hoekje. En jawel hier werkt het systeem wél; wij tevreden. Als aandenken van het gebeuren houden we de badge.
10/06: Hammerdal - Strömsund
Dinsdag 10 juni 2008:
We waren hier nog alleen toen we deze morgen ons boeltje in de regen inpakten. De buitentent was kletsnat, we stopten ze in de droogautomaat (geen trommelmodel). Na het ontbijt vertrokken we naar de bib maar het internet werkte niet. Dus snel op de trappers richting Strömsund. En het ging vlug, met de hulp van rugwind. Met onderweg enkele buitjes, arriveerden we rond 14u30 aan de bib in Strömsund. Hier in de bib hadden we geluk, meer zelfs, we mochten reeds voor openingsuur komen typen.
Op het menu vandaag: wokgroenten met gebakken patatjes in rijstolie en gegratineerd met Zweedse kaas. Rita maakt het eten klaar en ik neem het op op video. Misschien ooit nog te zien bij Piet Huyzentruyt. Ook deze camping maakt onderscheid in prijs voor fietsers (80 SEK), met als extraatje een droogruimte met warme luchtblazer. Daarvoor kun je niet in het wild kamperen in een kletsnatte tent.
Het regent nu en het is 9°C. Het is niet te geloven, eergisteren hadden we nog 30 graden. We zijn het nog niet gewend om de tent op te zetten met zo'n weer. Het is een beetje anders organiseren. Ondertussen slapen we alweer met de extra fleece slaapzak, de verwarming van de tent werkt niet.
We waren hier nog alleen toen we deze morgen ons boeltje in de regen inpakten. De buitentent was kletsnat, we stopten ze in de droogautomaat (geen trommelmodel). Na het ontbijt vertrokken we naar de bib maar het internet werkte niet. Dus snel op de trappers richting Strömsund. En het ging vlug, met de hulp van rugwind. Met onderweg enkele buitjes, arriveerden we rond 14u30 aan de bib in Strömsund. Hier in de bib hadden we geluk, meer zelfs, we mochten reeds voor openingsuur komen typen.
Op het menu vandaag: wokgroenten met gebakken patatjes in rijstolie en gegratineerd met Zweedse kaas. Rita maakt het eten klaar en ik neem het op op video. Misschien ooit nog te zien bij Piet Huyzentruyt. Ook deze camping maakt onderscheid in prijs voor fietsers (80 SEK), met als extraatje een droogruimte met warme luchtblazer. Daarvoor kun je niet in het wild kamperen in een kletsnatte tent.
Het regent nu en het is 9°C. Het is niet te geloven, eergisteren hadden we nog 30 graden. We zijn het nog niet gewend om de tent op te zetten met zo'n weer. Het is een beetje anders organiseren. Ondertussen slapen we alweer met de extra fleece slaapzak, de verwarming van de tent werkt niet.
09/06: Östersund - Hammerdal
Maandag 9 juni 2008:
Van de buien deze nacht hebben niet veel gemerkt, dat het waaide ook niet. De tocht van gisteren maakte van ons doornroosjes. Onze fietsen waren wel omgewaaid. De verschillende stadsdelen worden met bruggen verbonden, we werden door de windkracht bijna over de reling gekieperd. Eenmaal door de stad vervolgden we de E45. Op en neer, regenjas aan en uit, soms vloekend tegen de wind in, maar ook deze werd kwaad en blies uit alle richtingen.
Een bos heraanplanten
Tussendoor stopten we voor 2 mannen die op een omgehakte bosstrook rondliepen. Op het eerste zicht jagers. Bij nader inzien bleken ze kleine dennenplantjes bij zich te hebben, die als een patronengordel aan beide zijde van de heupen hingen. Het werkte als volgt: een buis, met onderaan een soort vogelbek, duwden ze in de grond. Ze lieten er een plantje invallen, trapten met de voet de bek van het toestel open, waardoor in de ontstane opening het plantje viel. Even aandrukken met de voeten en de natuur zorgt voor de rest.
Even voor Hammerdal wilden we een houtbedrijf bezoeken. Het trok onze aandacht omwille van de ontzaggelijke hoge stapels boomstronken. Deze werden met water besproeid. Even aangeklopt aan het 'Kantor', maar er was slechts 1 persoon aanwezig. We zullen het bij een volgende maal/gelegenheid nog eens proberen.
De camping in Hammerdal is ook heel fietsvriendelijk. Deze namiddag koelde het flink af. Voor morgen geven ze veel wind, regen en slechts 10 graden.
Van de buien deze nacht hebben niet veel gemerkt, dat het waaide ook niet. De tocht van gisteren maakte van ons doornroosjes. Onze fietsen waren wel omgewaaid. De verschillende stadsdelen worden met bruggen verbonden, we werden door de windkracht bijna over de reling gekieperd. Eenmaal door de stad vervolgden we de E45. Op en neer, regenjas aan en uit, soms vloekend tegen de wind in, maar ook deze werd kwaad en blies uit alle richtingen.
Een bos heraanplanten
Tussendoor stopten we voor 2 mannen die op een omgehakte bosstrook rondliepen. Op het eerste zicht jagers. Bij nader inzien bleken ze kleine dennenplantjes bij zich te hebben, die als een patronengordel aan beide zijde van de heupen hingen. Het werkte als volgt: een buis, met onderaan een soort vogelbek, duwden ze in de grond. Ze lieten er een plantje invallen, trapten met de voet de bek van het toestel open, waardoor in de ontstane opening het plantje viel. Even aandrukken met de voeten en de natuur zorgt voor de rest.
Even voor Hammerdal wilden we een houtbedrijf bezoeken. Het trok onze aandacht omwille van de ontzaggelijke hoge stapels boomstronken. Deze werden met water besproeid. Even aangeklopt aan het 'Kantor', maar er was slechts 1 persoon aanwezig. We zullen het bij een volgende maal/gelegenheid nog eens proberen.
De camping in Hammerdal is ook heel fietsvriendelijk. Deze namiddag koelde het flink af. Voor morgen geven ze veel wind, regen en slechts 10 graden.
08/06: Rätan - Östersund
Zondag 8 juni 2008:
"Wenn Engeln reisen, dann lacht die Sonne"
Onze Duitse campingvrienden wachten ons deze morgen op. Ze vertrokken niet alvorens er verscheidene foto's genomen werden. Een stevige handdruk, nog een kaartje van de campinghouders en met het Duitse spreekwoord, vertrokken we voor onze langste dagtrip.
De kaap van 100km voorbij
We hadden geen geluk. We hadden wel droog weer, maar de tegenwind blies naarmate de dag vorderde harder en harder. We besloten ons avondmaal onderweg klaar te maken. Het varkenshaasje met wortelen en erwten, dat eigenlijk het menu van gisteren was, smaakte voortreffelijk.
De route volgde de E45. Ter hoogte van Fåker namen we de kleine wegeltjes, maar dat viel omwille van de gravel niet mee. De camping in Östersund 'Sandviken' is tot hier toe de slechtst uitgeruste camping, zelfs voor campers. Je zit ook ver van het "servicehus". Ze vroeg 150 SEK maar ik paste en begon te zagen, waarna ze op haar briefje 50 SEK schreef en nog zelfs een gratis ontbijt meegaf. "Het seizoen is nog niet bezig", einde citaat. De eerste keer dat we met regen in ons tentje overnachten. Morgen willen we verder naar Strömsund en er worden plensbuien verwacht.
2x gedoucht
Wat doe je als het tijdens het douchen hard begint te regenen, je tent 200 meter verder staat, je geen regenkledij bij hebt, en wat je bij hebt niet nat mag worden? Wel, dan trek je na het douchen je kleren weer uit, stop je alles in een plastic zak en loop je als een streaker naar je tent. Besluit: alle kleren blijven droog en met je een tweede maal af te drogen is alles in orde. (Er was geen filmploeg in de buurt; we kregen de slappe lach).
"Wenn Engeln reisen, dann lacht die Sonne"
Onze Duitse campingvrienden wachten ons deze morgen op. Ze vertrokken niet alvorens er verscheidene foto's genomen werden. Een stevige handdruk, nog een kaartje van de campinghouders en met het Duitse spreekwoord, vertrokken we voor onze langste dagtrip.
De kaap van 100km voorbij
We hadden geen geluk. We hadden wel droog weer, maar de tegenwind blies naarmate de dag vorderde harder en harder. We besloten ons avondmaal onderweg klaar te maken. Het varkenshaasje met wortelen en erwten, dat eigenlijk het menu van gisteren was, smaakte voortreffelijk.
De route volgde de E45. Ter hoogte van Fåker namen we de kleine wegeltjes, maar dat viel omwille van de gravel niet mee. De camping in Östersund 'Sandviken' is tot hier toe de slechtst uitgeruste camping, zelfs voor campers. Je zit ook ver van het "servicehus". Ze vroeg 150 SEK maar ik paste en begon te zagen, waarna ze op haar briefje 50 SEK schreef en nog zelfs een gratis ontbijt meegaf. "Het seizoen is nog niet bezig", einde citaat. De eerste keer dat we met regen in ons tentje overnachten. Morgen willen we verder naar Strömsund en er worden plensbuien verwacht.
2x gedoucht
Wat doe je als het tijdens het douchen hard begint te regenen, je tent 200 meter verder staat, je geen regenkledij bij hebt, en wat je bij hebt niet nat mag worden? Wel, dan trek je na het douchen je kleren weer uit, stop je alles in een plastic zak en loop je als een streaker naar je tent. Besluit: alle kleren blijven droog en met je een tweede maal af te drogen is alles in orde. (Er was geen filmploeg in de buurt; we kregen de slappe lach).
07/06: Rätan - Rätan
Zaterdag 7 juni 2008:
"Thüringer Bratwurst, rote Kohl mit Kartoffeln"
Terug op de camping, na onze inkopen, werden we uitgenodigd door Duitsers uit Thüringer voor het middagmaal. De babbel liep uit tot 15 uur. Ze wilden meer weten over onze tocht. Deze mensen zijn afkomstig uit het vroegere DDR. Ze willen niet meer terug naar vroeger. Een wereld ging voor hen open, nu ze zonder beperkingen kunnen reizen.
Onze dag verliep heel rustig, een beetje zonnebaden, zwemmen in het meer met helder water en het dagboek verder afwerken. Later op de avond zagen we in de verte hoe een onweer tot ontwikkeling kwam. Het verschijnsel duurde amper 1 uur, ging gepaard met veel wind, bliksem, regenboog en voor ons gelukkig maar enkele regendruppels. Zo snel als het kwam, zo snel was het weg getrokken. Morgen staat er een tocht van ongeveer 100 km voor de boeg, richting Östersund, alweer via de E45.
- Lekker gerust!
"Thüringer Bratwurst, rote Kohl mit Kartoffeln"
Terug op de camping, na onze inkopen, werden we uitgenodigd door Duitsers uit Thüringer voor het middagmaal. De babbel liep uit tot 15 uur. Ze wilden meer weten over onze tocht. Deze mensen zijn afkomstig uit het vroegere DDR. Ze willen niet meer terug naar vroeger. Een wereld ging voor hen open, nu ze zonder beperkingen kunnen reizen.
Onze dag verliep heel rustig, een beetje zonnebaden, zwemmen in het meer met helder water en het dagboek verder afwerken. Later op de avond zagen we in de verte hoe een onweer tot ontwikkeling kwam. Het verschijnsel duurde amper 1 uur, ging gepaard met veel wind, bliksem, regenboog en voor ons gelukkig maar enkele regendruppels. Zo snel als het kwam, zo snel was het weg getrokken. Morgen staat er een tocht van ongeveer 100 km voor de boeg, richting Östersund, alweer via de E45.
06/06: Sveg - Rätan
Vrijdag 6 juni 2008:
Nationale feestdag in Zweden
We hadden het kunnen weten. Honderden jongeren trokken gisterenavond naar de andere oever voor een soort popconcert. Met het schooleinde werden alle remmen losgegooid, tot 3 uur duurde het gedreun. 2000 jaar geleden moesten Romeinse galeislaven op ritme aan de riemen trekken. Hier bepaalde de beat van de muziek het ritme. Om 4 uur werden, als afsluiter, enkele haringen van onze tent uit de grond getrokken. We konden eindelijk slapen.
Gisterenavond was er niemand op het bureau, deze morgen ook niet. Net buiten Sveg ontbeten we op het terrein van de plaatselijke petanqueclub. Enkele heren kwamen met ons een babbel slaan. Op de groepsfoto mocht vandaag de Zweedse vla niet ontbreken. Het was alweer een warme dag. Het einddoel voor vandaag was Rätan. Ons eerder plan om via Vemdalen (en zo de E45 te vermijden) noordwaarts verder te gaan, hebben we op aanraden van de Heer Hansen laten varen, wegens te stevig klimwerk.
Op deze feestdag was er betrekkelijk weinig verkeer. Onze lunch namen we halverwege het traject bij een meertje in Ytterhogdal. Daarna ging het gestaag hogerop. Omstreeks 4 uur in Överhogdal bemerkten we een parking met restaurant, vandaag gesloten. Er was niemand in de buurt, dus snel uit de kleren om in het meertje af te koelen. Tegen 19 uur arriveerden we op de camping. Er staan enkele campers (duitsers op terugweg van de Lofoten) en 1 enkel tentje (het onze) en alweer ligt deze camping aan een groot meer. Voor ons is het de eerste camping die onderscheid maakt in prijs (60 SEK) tussen fietsers met tent en andere kampeerders. Dus fietsers naar het Noorden, hier is het ok.
De benen snakken naar rust.
Nationale feestdag in Zweden
We hadden het kunnen weten. Honderden jongeren trokken gisterenavond naar de andere oever voor een soort popconcert. Met het schooleinde werden alle remmen losgegooid, tot 3 uur duurde het gedreun. 2000 jaar geleden moesten Romeinse galeislaven op ritme aan de riemen trekken. Hier bepaalde de beat van de muziek het ritme. Om 4 uur werden, als afsluiter, enkele haringen van onze tent uit de grond getrokken. We konden eindelijk slapen.
Gisterenavond was er niemand op het bureau, deze morgen ook niet. Net buiten Sveg ontbeten we op het terrein van de plaatselijke petanqueclub. Enkele heren kwamen met ons een babbel slaan. Op de groepsfoto mocht vandaag de Zweedse vla niet ontbreken. Het was alweer een warme dag. Het einddoel voor vandaag was Rätan. Ons eerder plan om via Vemdalen (en zo de E45 te vermijden) noordwaarts verder te gaan, hebben we op aanraden van de Heer Hansen laten varen, wegens te stevig klimwerk.
Op deze feestdag was er betrekkelijk weinig verkeer. Onze lunch namen we halverwege het traject bij een meertje in Ytterhogdal. Daarna ging het gestaag hogerop. Omstreeks 4 uur in Överhogdal bemerkten we een parking met restaurant, vandaag gesloten. Er was niemand in de buurt, dus snel uit de kleren om in het meertje af te koelen. Tegen 19 uur arriveerden we op de camping. Er staan enkele campers (duitsers op terugweg van de Lofoten) en 1 enkel tentje (het onze) en alweer ligt deze camping aan een groot meer. Voor ons is het de eerste camping die onderscheid maakt in prijs (60 SEK) tussen fietsers met tent en andere kampeerders. Dus fietsers naar het Noorden, hier is het ok.
De benen snakken naar rust.
05/06: Ulvsjö - Sveg
Donderdag 5 juni 2008:
10 uur. We worden wakker, kijken door het venster, onze gastheren drinken een kop koffie op de veranda, wachtend op de toevallige gasten om te ontbijten. De zon schijnt, het is al warm, het waait dus zijn er geen muggen. We worden ontvangen aan de gedekte tafel. De lege flessen worden met water opgevuld en er worden nog foto's gemaakt. We nemen afscheid, we zijn onder de indruk.
In tegenstelling met de tocht van gisteren, was deze minder zwaar. De klimmetjes werden voorafgegaan door afdalingen, zodat we gezwind over de heuvels vlogen. Het was eens iets anders. We openden ons lunchpakket in Lillhärdal op een bankje onder de schaduw van een boom. Onderweg genoten we nog na van onze toffe avond. Bij aankomst in Sveg rond 17u30 bleek zowel de bib, de touristinfo als het bureau op de camping gesloten. Een hulpvaardige Nederlandse, ook op weg naar de Noordkaap, bood ons haar sleutel aan zodat we de doucheruimte konden gebruiken. We verlangen naar onze slaapzak.
10 uur. We worden wakker, kijken door het venster, onze gastheren drinken een kop koffie op de veranda, wachtend op de toevallige gasten om te ontbijten. De zon schijnt, het is al warm, het waait dus zijn er geen muggen. We worden ontvangen aan de gedekte tafel. De lege flessen worden met water opgevuld en er worden nog foto's gemaakt. We nemen afscheid, we zijn onder de indruk.
In tegenstelling met de tocht van gisteren, was deze minder zwaar. De klimmetjes werden voorafgegaan door afdalingen, zodat we gezwind over de heuvels vlogen. Het was eens iets anders. We openden ons lunchpakket in Lillhärdal op een bankje onder de schaduw van een boom. Onderweg genoten we nog na van onze toffe avond. Bij aankomst in Sveg rond 17u30 bleek zowel de bib, de touristinfo als het bureau op de camping gesloten. Een hulpvaardige Nederlandse, ook op weg naar de Noordkaap, bood ons haar sleutel aan zodat we de doucheruimte konden gebruiken. We verlangen naar onze slaapzak.
04/06: Ålfdalen - Ulvsjö
Woensdag 4 juni 2008:
Wat een dag... Het was 15u30 en de thermometer van het warenhuis wees 34°C als we Älfdalen verlieten richting Sveg. Op straat lagen de eerste verwelkte rozen. Omwille van de warmte hadden we geen zin om vroeg te vertrekken. We namen het ontbijt in de keuken van de camping en fietsten naar de bib. Onderweg bemerkten we, in traditionele klederdracht, enkele dames met een viool in de hand. We vroegen naar de aanleiding van hun klederdracht. In de bib vernamen we meer. In tegenstelling met ons bezoek van gisteren was er nu een grote toeloop van mensen naar de kerk. Het was vandaag proclamatie van de laatstejaarsstudenten. De jongens waren uitgedost in zwart maatpak en een witte studentenpet. De meisjes hadden meer keuze in hun kledij. Sommigen traditioneel, andere zelfs in het wit. Reeds in de verte zagen we auto's versierd met ballonnen en bloementwijgen. In de kerk werden de studenten bij naam afgeroepen, waarna ze een stevige knuffel kregen van de leraar en directeur. Familieleden hadden grote panelen bij zich met de kleuterfoto van zoon of dochter. Iedereen had bloemen mee om uit te delen aan de studenten, bij het verlaten van de kerk. We maakten van het schouwspel enkele foto's. Daarna gingen we gaan zwemmen, kwestie om andere spieren in beweging te zetten.
Zoals eerder geschreven vertrokken we laat op de dag richting Sveg. Het was tot hiertoe een van onze zwaarste klimpartij tijdens onze reis. Er kwam geen einde aan, tot we opeens het bord van het hoogste punt zagen. Het had 45 km geduurd. Onze watervoorraad slonk zienderogen, dus haalden we water uit een riviertje en goten dit gefilterd in de flessen. Ondertussen werden we belaagd door honderden muggen (deze steken onmiddellijk op uw vel, ze wachten geen seconde). Omstreeks 20u30 bereikten we het enige dorpje Ulvsjö, en telt slechts 2 vaste inwoners. We zochten al geruime tijd een geschikt plekje om te kamperen, maar de beboste hellingen lieten dat niet toe.
De familie Hansen
Opeens werd er naar ons gewuifd. We keken elkaar aan, ik reed de lange oprit op met de vraag of we ons tentje in hun grote tuin mochten opzetten. Dat bleek voor hen geen probleem. Maar na enkele ogenblikken en onderling overleg in het Zweeds werd ons onderdak aangeboden in het gastenverblijf. We zeiden dat ons tentje opzetten al ruim voldoende was. Maar heel snel werd het gastenverblijf voor ons klaar gemaakt. Er werd ons een douche aangeboden en of dat nog niet voldoende was mochten we ons avondmaal bij hen binnenshuis opeten. We proefden elandsvlees (lekker).
Daarna volgde een rondleiding in de tuin:
De avond werd te kort. Bij kaarslicht werd het een gezellige babbel tot 1 uur ´s nachts. Bij werkzaamheden in de tuin is Bosse enkele jaren geleden zwaar ten val gekomen, waarbij hij een nekwervel gebroken heeft en een beschadiging van het ruggenmerg opliep. Zijn revalidatie duurde meer dan 6 maand en sindsdien werkt hij niet meer. Hij is nu bijna volledig hersteld. De jacht duurt hier in Dalarnas maar 1 week, maar omdat zijn gebied ook in Jämtland ligt en daar het jachtseizoen 1 week later is, duurt zijn seizoen 2 weken. Op het wild (eland, beren, reeën en ander) staat een quota. Bij elke jachttrofee is men verplicht de politie telefonisch te verwittigen. 's Morgens horen de jagers op de radio hoeveel en wat ze nog mogen schieten.
De heer Bosse Hansen heeft vroeger als zelfstandige met of voor VW gewerkt en gewoond in Wolfsburg. Ik schrijf dit verslag om 2 uur 's nachts en het wordt alweer klaar. We gaan slapen, benieuwd wat de gastvrijheid ons morgen zal brengen.
Wat een dag... Het was 15u30 en de thermometer van het warenhuis wees 34°C als we Älfdalen verlieten richting Sveg. Op straat lagen de eerste verwelkte rozen. Omwille van de warmte hadden we geen zin om vroeg te vertrekken. We namen het ontbijt in de keuken van de camping en fietsten naar de bib. Onderweg bemerkten we, in traditionele klederdracht, enkele dames met een viool in de hand. We vroegen naar de aanleiding van hun klederdracht. In de bib vernamen we meer. In tegenstelling met ons bezoek van gisteren was er nu een grote toeloop van mensen naar de kerk. Het was vandaag proclamatie van de laatstejaarsstudenten. De jongens waren uitgedost in zwart maatpak en een witte studentenpet. De meisjes hadden meer keuze in hun kledij. Sommigen traditioneel, andere zelfs in het wit. Reeds in de verte zagen we auto's versierd met ballonnen en bloementwijgen. In de kerk werden de studenten bij naam afgeroepen, waarna ze een stevige knuffel kregen van de leraar en directeur. Familieleden hadden grote panelen bij zich met de kleuterfoto van zoon of dochter. Iedereen had bloemen mee om uit te delen aan de studenten, bij het verlaten van de kerk. We maakten van het schouwspel enkele foto's. Daarna gingen we gaan zwemmen, kwestie om andere spieren in beweging te zetten.
Zoals eerder geschreven vertrokken we laat op de dag richting Sveg. Het was tot hiertoe een van onze zwaarste klimpartij tijdens onze reis. Er kwam geen einde aan, tot we opeens het bord van het hoogste punt zagen. Het had 45 km geduurd. Onze watervoorraad slonk zienderogen, dus haalden we water uit een riviertje en goten dit gefilterd in de flessen. Ondertussen werden we belaagd door honderden muggen (deze steken onmiddellijk op uw vel, ze wachten geen seconde). Omstreeks 20u30 bereikten we het enige dorpje Ulvsjö, en telt slechts 2 vaste inwoners. We zochten al geruime tijd een geschikt plekje om te kamperen, maar de beboste hellingen lieten dat niet toe.
De familie Hansen
Opeens werd er naar ons gewuifd. We keken elkaar aan, ik reed de lange oprit op met de vraag of we ons tentje in hun grote tuin mochten opzetten. Dat bleek voor hen geen probleem. Maar na enkele ogenblikken en onderling overleg in het Zweeds werd ons onderdak aangeboden in het gastenverblijf. We zeiden dat ons tentje opzetten al ruim voldoende was. Maar heel snel werd het gastenverblijf voor ons klaar gemaakt. Er werd ons een douche aangeboden en of dat nog niet voldoende was mochten we ons avondmaal bij hen binnenshuis opeten. We proefden elandsvlees (lekker).
Daarna volgde een rondleiding in de tuin:
- Wintergrillhouse = een 6 hoekige blokhut met rondom zitbank (voor 12 pers.) en in het midden een soort BBQ. Deze wordt uitsluitend in de lange wintermaanden gebruik.
- Houten buitenbad = een groot rond bad met rondom een zitbank (10 pers.) en verwarmd met hout, in een inox stookketeltje.
- Garage geschikt voor 10 personen wagens = Deze staat vol met sneeuwscooters. De zijne is bijna zo groot als een VW polo, met een heel krachtige motor. Dat is nodig want op een slee haalt er hij vooral in de winter bomen mee op.
- Zelfgemaakte houtzaag-installatie = de bomen die hij op haalt verwerkt hij zelf tot plankjes, die hij gebruikt om zijn gebouwen te verfraaien.
De avond werd te kort. Bij kaarslicht werd het een gezellige babbel tot 1 uur ´s nachts. Bij werkzaamheden in de tuin is Bosse enkele jaren geleden zwaar ten val gekomen, waarbij hij een nekwervel gebroken heeft en een beschadiging van het ruggenmerg opliep. Zijn revalidatie duurde meer dan 6 maand en sindsdien werkt hij niet meer. Hij is nu bijna volledig hersteld. De jacht duurt hier in Dalarnas maar 1 week, maar omdat zijn gebied ook in Jämtland ligt en daar het jachtseizoen 1 week later is, duurt zijn seizoen 2 weken. Op het wild (eland, beren, reeën en ander) staat een quota. Bij elke jachttrofee is men verplicht de politie telefonisch te verwittigen. 's Morgens horen de jagers op de radio hoeveel en wat ze nog mogen schieten.
De heer Bosse Hansen heeft vroeger als zelfstandige met of voor VW gewerkt en gewoond in Wolfsburg. Ik schrijf dit verslag om 2 uur 's nachts en het wordt alweer klaar. We gaan slapen, benieuwd wat de gastvrijheid ons morgen zal brengen.
03/06: Venjan - Älfdalen (Älf = rivier en dalen = vallei)
Dinsdag 3 juni 2008:
We vertrokken rond 10 uur en hadden geen haast. Onderweg namen we foto's en filmden idyllische taferelen, kabbelende riviertjes en de vele meertjes met als achtergrond het gefluit van de vogels. Ook deze middag namen we een lange pauze. Het is te warm om te fietsen, maar met regenweer is fietsen en kamperen zeker niet leuk. We kwamen rond 16u00 aan in Älfdalen.
Hier in Älfdalen staat één van de oudste houten gebouwen in Zweden, die diende als opslagruimte. De boeren moesten er één tiende van de oogst aan de dominee afstaan, die op zijn beurt de goederen verdeelde onder de armen.
De kerk
Op mijn vraag of we de kerk mochten bezoeken, opende de dominee zonder dralen de deur. Hij overhandigde ons een nederlandstalig blaadje met de info en geschiedenis van de kerk. De kerk heeft 3 klokken. Om het kwartier luidt de oudste klok, die dateert van 1585.
Daarna genoten we in de schaduw van een appeltje, om vervolgens naar de bib te gaan en 4 verslagen door te mailen, zodat we eigenlijk te laat aan de camping arriveerden. Morgen zouden we graag Sveg (sweeg uitspreken) bereiken maar dat is 105 km. Met de warmte en het klimwerk is dat niet te doen. Hoe we dat aanpakken, zien we morgen wel.
- Venjan - Älfdalen 55 km, in totaal 1938 km en 6u onderweg (3u30 gefietst aan 16,37 km/h)
We vertrokken rond 10 uur en hadden geen haast. Onderweg namen we foto's en filmden idyllische taferelen, kabbelende riviertjes en de vele meertjes met als achtergrond het gefluit van de vogels. Ook deze middag namen we een lange pauze. Het is te warm om te fietsen, maar met regenweer is fietsen en kamperen zeker niet leuk. We kwamen rond 16u00 aan in Älfdalen.
Hier in Älfdalen staat één van de oudste houten gebouwen in Zweden, die diende als opslagruimte. De boeren moesten er één tiende van de oogst aan de dominee afstaan, die op zijn beurt de goederen verdeelde onder de armen.
De kerk
Op mijn vraag of we de kerk mochten bezoeken, opende de dominee zonder dralen de deur. Hij overhandigde ons een nederlandstalig blaadje met de info en geschiedenis van de kerk. De kerk heeft 3 klokken. Om het kwartier luidt de oudste klok, die dateert van 1585.
Daarna genoten we in de schaduw van een appeltje, om vervolgens naar de bib te gaan en 4 verslagen door te mailen, zodat we eigenlijk te laat aan de camping arriveerden. Morgen zouden we graag Sveg (sweeg uitspreken) bereiken maar dat is 105 km. Met de warmte en het klimwerk is dat niet te doen. Hoe we dat aanpakken, zien we morgen wel.
02/06: Malung - Venjan
Maandag 2 juni 2008:
Het blijft hier mooi weer. We zijn iets uit Belgie vergeten mee te brengen. Vliegenmeppers, nee... muggenmeppers. Hier zijn veel meren dus ook veel muggen. Zelfs tijdens het fietsen, je staat even uit te hijgen op een berg en pets, pets je hebt er al 2 of 3 op de benen doodgemempt. Morgen staat er een rit van 50 km op het programma. We zijn, buiten 2 Poolse bosarbeiders, de enigen op de camping. Ook dit verslag werd geschreven bij zonsondergang met een panoramisch zicht bij het meer.
- Malung - Venjan 65 km, in totaal 1883 km en 5u30 onderweg (3u30 gefietst aan 17,20 km/h)
Het blijft hier mooi weer. We zijn iets uit Belgie vergeten mee te brengen. Vliegenmeppers, nee... muggenmeppers. Hier zijn veel meren dus ook veel muggen. Zelfs tijdens het fietsen, je staat even uit te hijgen op een berg en pets, pets je hebt er al 2 of 3 op de benen doodgemempt. Morgen staat er een rit van 50 km op het programma. We zijn, buiten 2 Poolse bosarbeiders, de enigen op de camping. Ook dit verslag werd geschreven bij zonsondergang met een panoramisch zicht bij het meer.
01/06: Söllet - Malung
Zondag 1 juni 2008:
Tot 4 uur deze morgen werd er lustig rond het kampvuur in het Zweeds getetterd. Gisterenavond meerde nog een vlot aan met 15 à 20 man. Enkele mensen van onze leeftijd, de rest jongeren. We vermoeden dat het gebeuren ook verband hield met een schoolactiviteit. Niet te best geslapen dus. Ik was een beetje humeurig en trok om 7u30 aan het alarm (meegebracht voor de veiligheid uit België). Het toestel produceert 120 db, na 15 minuten waren ze allemaal op. Ik kon het echt niet laten. Dat beloofd voor de komende weken (midzomernacht en feesten). De schoolvakantie begint op 7 juni. Tijdens het inpakken krijgen we nog bezoek van de leraar van gisteren. Hij overhandigde ons een legercapuchon, gemaakt van speciaal gaas om zich te beschermen tegen de prikkebeestjes. "Please accept it as a contribution from me for you trip", zei hij erbij. Blijkbaar moeten we tijdens de babbel gisteren, ook op hem een indruk gemaakt hebben.
We namen een flink ontbijt van 6 roereieren. De rit van gisteren zat nog in de benen. Slechts om 10u30 zijn we vertrokken voor een rit van 50 km (= 25 km klimmen, type Kattenberg in Oudenaarde en +/- 25 km afdalen onder een hete zon). Omwille van de warmte, liep de siesta uit tot 2 uur. We arriveerden juist op tijd op de camping, net voor sluitingsuur (16u00) en we moesten een uur en half bekomen in de schaduw, vooraleer we zin hadden om de tent op te zetten, te douchen en te eten. Ook nu weer is er een prachtige zonsondergang met zicht op het meer. Zopas arriveerden hier Oostenrijkers, die op visvangst geweest waren in Mo I Rana (Noorwegen). Hun vangst bedroeg ongeveer 40 kg visfilet. Ze fileerden de vis ter plaatse en staken hem onmiddelijk in de vriezer van hun aanhangwagen.
Nederlanders, je vindt ze overal. Op de top van Lisskogsbrandan, aan de rustplaats van de E45, heeft een Nederlander een herberg met restaurant neergezet, genaamd 'Dutch Mountain'.
Een legende vanuit Lapland (door de leraar Kristian)
Om zicht te wennen aan de prikkebeestjes lieten de Lappen in het seizoen zich naakt enkel uren prikken, om zodoende gewend te geraken aan het gestek!
We zijn nu 4 weken onderweg, met 1800 km op de teller. Niet slecht, vinden we zelf, met een gemiddelde van 450 km per week. We hopen de Lofoten te bereiken rond 21 juni. Even googlelen of we dat halen.
Tot 4 uur deze morgen werd er lustig rond het kampvuur in het Zweeds getetterd. Gisterenavond meerde nog een vlot aan met 15 à 20 man. Enkele mensen van onze leeftijd, de rest jongeren. We vermoeden dat het gebeuren ook verband hield met een schoolactiviteit. Niet te best geslapen dus. Ik was een beetje humeurig en trok om 7u30 aan het alarm (meegebracht voor de veiligheid uit België). Het toestel produceert 120 db, na 15 minuten waren ze allemaal op. Ik kon het echt niet laten. Dat beloofd voor de komende weken (midzomernacht en feesten). De schoolvakantie begint op 7 juni. Tijdens het inpakken krijgen we nog bezoek van de leraar van gisteren. Hij overhandigde ons een legercapuchon, gemaakt van speciaal gaas om zich te beschermen tegen de prikkebeestjes. "Please accept it as a contribution from me for you trip", zei hij erbij. Blijkbaar moeten we tijdens de babbel gisteren, ook op hem een indruk gemaakt hebben.
We namen een flink ontbijt van 6 roereieren. De rit van gisteren zat nog in de benen. Slechts om 10u30 zijn we vertrokken voor een rit van 50 km (= 25 km klimmen, type Kattenberg in Oudenaarde en +/- 25 km afdalen onder een hete zon). Omwille van de warmte, liep de siesta uit tot 2 uur. We arriveerden juist op tijd op de camping, net voor sluitingsuur (16u00) en we moesten een uur en half bekomen in de schaduw, vooraleer we zin hadden om de tent op te zetten, te douchen en te eten. Ook nu weer is er een prachtige zonsondergang met zicht op het meer. Zopas arriveerden hier Oostenrijkers, die op visvangst geweest waren in Mo I Rana (Noorwegen). Hun vangst bedroeg ongeveer 40 kg visfilet. Ze fileerden de vis ter plaatse en staken hem onmiddelijk in de vriezer van hun aanhangwagen.
Nederlanders, je vindt ze overal. Op de top van Lisskogsbrandan, aan de rustplaats van de E45, heeft een Nederlander een herberg met restaurant neergezet, genaamd 'Dutch Mountain'.
Een legende vanuit Lapland (door de leraar Kristian)
Om zicht te wennen aan de prikkebeestjes lieten de Lappen in het seizoen zich naakt enkel uren prikken, om zodoende gewend te geraken aan het gestek!
We zijn nu 4 weken onderweg, met 1800 km op de teller. Niet slecht, vinden we zelf, met een gemiddelde van 450 km per week. We hopen de Lofoten te bereiken rond 21 juni. Even googlelen of we dat halen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
