29/07: Helsinki - Brussel

Dinsdag 29 juli 2008:

• Helsinki - Brussel 51 km, 5324 km in totaal en 14u30 onderweg (2u15 gefietst aan 14,69 km/h)

Nog voor het alarm van de gsm om 4 uur afloopt, zijn we beiden wakker. Het wordt een beetje spannend, enerzijds om de weg die we gisteren verkenden terug te vinden, anderzijds is het de eerste keer dat we onze fietsen gaan klaarmaken voor een vliegtuigreis. Het is nog donker!!! (lang geleden) als we er aan beginnen: voor de laatste keer alles wegbergen en ervoor zorgen dat de inhoud en de verhandeling het op de vliegvelden overleeft.

Nog ontbijten, de boterhammetjes voor deze namiddag klaarmaken, verder is de proviandtas leeg. Om halfzes verlaten we de camping, de zon schijnt nu heel krachtig in onze ogen, het wordt een mooie dag. Onderweg halen we nog wat bubbelplastiek op, het lag uitnodigend onder een afdak op ons te wachten aan de meubelzaak. Bepaalde tunneltjes leken weeral niet op dezelfde als gisteren, maar geen nood er is tijd genoeg.

Na een rit van 2 uur en een kwart arriveerden we aan de vertrekhal; veel te vroeg?

Onder het toeziend oog van de vele passerende toeristen en mensen van de security(?) gaat het demonteren en inpakken vrij vlug. Op een goed uur is de klus geklaard, we hebben nog een marge van 2 uur.

We hebben tijd, tijd om eens na te denken, vanaf deze avond geen onzekerheden meer waar we zullen slapen, we gaan naar huis, we hoeven geen tent meer op te zetten. De rit naar het vliegveld is er één van een aaneenschakeling geweest van vele herinneringen van de voorbije 12 weken, flitsen van de toffe ontmoetingen, de gezellige babbels, de vele mensen die we leerden kennen, het soms mindere weer, onvergetelijke momenten, vooral in Finland de prikkebeestjes (zullen we het missen?). Zeker een reis om niet meer te vergeten, te veel meegemaakt, te veel gezien, te veel gevoeld dat we van het leven genieten.

Boompjes

We hadden tijdens onze verkenningstocht van de camping naar de luchthaven kleine denneboompjes opgemerkt. We vonden het een prima idee om er enkele met wortels en kluiten aarde uit te steken en apart in plastiekzakken te verpakken. Hopelijk overleven ze de tocht. Geen betere, mooiere en blijvende herinnering, vinden we, als herinnering aan onze tocht naar de Noorkaap.

Het wachten om in te checken werd nog met 1 uur verlengd, het vliegtuig heeft vertraging. We moeten 8 euro per fiets bijbetalen; een aanslag op ons budget, vinden we. De tijd gaat vlug voorbij, we geraken aan de babbel met zakenman Jos uit het Leuvense, die bij het inchecken onze fietsen opgemerkt had. Ik word op het matje geroepen: een bank vooruit!

Het gesprek met de zakenman ging in het vliegtuig verder, Jos wilde van alles weten, en ik, ik kon niet ophouden over onze avonturen te babbelen. Plotseling word ik aangesproken door een van de stewardessen. Mijn enthousiasme over fietsvakanties had de aandacht getrokken van het cabine personeel. Ik moest mijn verhaal in het kort overdoen bij de piloten! Amaai, toen we deze morgen onze fietsen inleverden, vroeg Rita aan mij: zorg ervoor dat we tesamen kunnen zitten. Neen had ik haar geantwoord, ik bestel een plaatsje bij de piloten. En zie nu, ik mag tijdens de vlucht in de cockpit mijn verhaal doen, de piloten luisteren met interesse. Niettegenstaande het een relatief klein toetsel is waar we mee vliegen, is de cockpit een en al instrumentenbord. Een foto met mij en de piloten mocht niet ontbreken.

Al vlug was de drie uur durende vliegtuigreis voorbij, we hoefden maar een twintigtal minuten te wachten op onze fietsen; ze hadden de vliegtuigreis goed doorstaan. Het monteren van de fietsen nam toch een uurtje in beslag.

Onze zoon Filip en verloofde Katerina stonden ons op te wachten, het geeft je alweer een raar gevoel.

De gemakkelijkste manier om de luchthaven te verlaten is met de trein.

Met de trein … de cirkel is rond, alleen Silke met haar harp ontbreekt; "Stoor ik niet", vroeg ze.

-----

Het beste van Pierre en Rita, met dank aan: www.dickenels.nl en ...

1. De fietsen, Xounian, genoemd (kzou niets anders willen doen). Zonder fietsen, geen fietsvakantie, het zijn onze beste maatjes die we gewillig volgen.
2. De slaapmatten, wij kozen voor comfort op deze reis: Exped Synmat DLX9. Niet de goedkoopste maar we hadden geluk, een internet winkel deed uitverkoop.
3. De tassen van het bekende merk Ortlieb, hoeft geen commentaar.
4. Een wasteiltje ook van het bekende merk Ortlieb, een manusje voor alles.
5. Het kookfornuis, MSR Dragonfly, brengt in enkele minuten het water aan de kook.
6. Een bakpan, een Primus braadpan met dubbele bodem. Deze keer geen "lichtgewicht" maar door zijn dubbele bodem bakt deze pan zoals in een sterrenrestaurant.
7. Tent, Hilleberg Namatj3GT, een zee van ruimte voor 2 personen en weersbestandig.
8. Een fleece binnenslaapzak, deze hebben we moeten kopen in Denemarken, de nachten waren berenkoud.
9. Nog een binnenslaapzak, maar deze is van zijde, voelt heel zacht aan, zo hoef je de slaapzak niet zo vaak te wassen en het isoleert ook nog een beetje.
10. Een zadel, ook hier kozen we voor een oerdegelijk Brookszadel. Voor Pierre een B67 voor Rita een B67s.
    

28/07: Helsinki - Helsingfors

Maandag 28 juli 2008:

• Helsinki - Helsingfors 79 km, in totaal 5273 km en 9u07 onderweg (5u12 gefietst aan 15,78 km/h)

Nee, we zijn vandaag niet naar een andere plaats gefietst, Helsinki of Helsingfors betekenen hetzelfde. Het was letterlijk een rondje Helsinki vandaag. De luchthaven is met de fiets vlot bereikbaar, alleen moet je weten welk tunneltje je nemen moet. Zelden een bordje of plaatsnaam. We vonden halverwege onze zoektocht naar de luchthaven een prima gids. Een man op een racefiets, nota bene werkzaam op de luchthaven, op weg naar zijn werk. Men kan geen betere gids vinden. Hij loodste ons door, ik schat zo'n twintigtal tunnels onder de ringwegen van Helsinki. We waren best tevreden. Voor alle zekerheid hebben we de weg nog eens over gedaan. We schatten op 2,5 uur om vanuit de camping de luchthaven te bereiken. Tijdens onze tocht haalden we bubbelplastiek op, alsook een doos met karton werd voor ons klaargezet. Aan de luchthaven aangekomen keken we hoe het hier aan toe ging, groot is het hier niet. Het zal morgen wel lukken. Onze boterhammetjes aten we op een van de vele parkings met zicht op de startbaan. Het is indrukwekkend hoe zo een vliegtuig na een aanloop de lucht ingaat. Morgen is het onze beurt.

Later op de avond help ik nog 2 Italianen, afkomstig uit Venetië, die een rondje Helsinki - Noordkaap achter de rug hebben. Ik loodste ze door het bos gelegen naast de camping om zo vlugger op de ringweg aan te komen, het scheelt 45 min. fietsen. Overmorgen is het hun beurt om naar huis te keren. Het wordt een korte nacht.

27/07: Aankomst Helsinki

Zondag 27 juli 2008:

• Helsinki - Helsinki 39 km, in totaal 5194 km en 8u onderweg (3u20 gefietst aan 12,27 km/h)

Nog vlugger dan gedacht kwamen we om 7 uur in Helsinki aan. We hebben deze nacht wat kunnen slapen, mede door het feit dat het donker was, maar af en toe werden we gewekt als de trein stopte in een station. Daarna wordt je als het ware gedropt in een stad, een onwennig gevoel. Je bent er niet naartoe gefietst, je hebt nog geen herkenningspunten. Iedere fietser kent het gevoel, binnenrijden gaat meestal, er buiten raken gaat iets moeilijker.

Het is zondagmorgen, bijna geen verkeer, alleen wat daklozen die het ochtendritme nog niet gevonden hebben. We ontbeten op een terras in het zonnetje, het toeristenbureau opende zijn deuren pas om 9 uur. We slenteren nog wat in de haven, kijken naar de zondagse kraampjes die zich klaarmaken om toeristen te ontvangen. Gewapend met een fietskaart van Helsinki verlaten we het infobureau. Het duurde wel even voor we het juiste ritme (wegeltjes) gevonden hadden. Deels omdat we de nationale fietsroute nummer 2, anderzijds de grote lanen, wilden gebruiken als herkenningspunten.

Gemakkelijk ging het niet, er zijn hier honderden tunnels, en als deze niet bewegwijzerd zijn, je de taal niet spreekt, is het een hele heksentoer om in het begin de juiste richting te vinden. We kozen voor de meest westelijke camping van de stad, in de overtuiging dat van daaruit naar het vliegveld fietsen een gemakkelijke klus zou zijn. Na onze ervaringen van vandaag gaan we het traject naar de luchthaven verkennen, om het onszelf voor dinsdagochtend gemakkelijker te maken.

26/07: Rovaniemi - Rovaniemi

Zaterdag 26 juli 2008:

• Rovaniemi - Rovaniemi 25 km, in totaal 5155 km en 1u40 gefietst

Zaterdag 26 juli of 25 december

We hielden rekening met het uur verschil, we hadden nog een afspraak met een belangrijke man. Deze woont op een heel groot domein gelegen aan de poolcirkel. Het moet een heel rijk man zijn, alleen al die cadeaus aan de kinderen. Hij leeft een tiental kilometer noordelijker gelegen dan Rovaniemi, in een heel groot dorp met souvenirwinkels, restaurants, opnamestudio, parkeerplaatsen en nog veel meer. Hele horden toeristen worden met bussen aangevoerd, ze kunnen er niet genoeg van krijgen, het ene uitstalraam al groter en voller dan het andere. Wat een bedoening. Ik moet toegeven hier heerst een prettig gestoorde kerstsfeer. En zoals wij, we fietsen naar het noorden en passeren niet elk jaar voorbij de Kerstman, we willen dat gedoe ook eens zien. Kinderen krijgen, mits financiële steun van hun ouders, een rendez-vous met de Kerstman. Het hele gebeuren wordt opgenomen en je ontvangt voor de tijdelijke eeuwigheid een dvd van de onvergetelijke ontmoeting. Dit is allemaal te zien op diverse tv schermen, iedereen is getuige, men geniet ervan, wij ook.

We moesten ons nog haasten, het commerciële gedoe, het goede weer, we hadden de tijd niet in het oog. We stonden op uur. Boeltje inpakken, boterhammetjes klaarmaken en hup naar het station. Er zijn elke dag twee nachttreinen naar Helsinki, eentje om 21 uur, maar die is in het weekend altijd volzet, en de eerste om 18 uur. Om te balen met zulk mooi weer nu al in een treincoupé.

Het comfort is prima, de stapelbedden liggen perfect, we zitten in een coupé voor twee. Vanuit de trein is het Finse landschap hetzelfde als tijdens de fietstocht: bomen, bossen, bomen, meren en moerassen er komt geen eind aan. Als de trein stopt aan een station zien we wagons geladen met boomstronken. We werden slaapdronken gewaggeld door de trein, het werd donker en uiteindelijk vallen we in slaap.

25/07: Maijanen - Rovaniemi

Vrijdag 25 juli 2008:

• Maijanen - Rovaniemi 89 km, in totaal 5130 km en 6u40 onderweg (4u51 gefietst aan 18,74 km/h)

De laatste lange rit van onze fietsvakantie. Misschien vervelend om te lezen maar nog vervelender om te doen, een natte tent opbergen. Als ik 's morgens vroeg de regen op de tent hoor tokkelen, trek ik de slaapzak al sakkerend nog wat strakker toe. Maar blijven liggen is geen optie. De kleinzoon bracht heet water om koffie te maken (service van het huis). Om Rovaniemi nog op een deftig uur te bereiken, vertrokken we om 11u30 uit het vredige plaatsje Maijanen. Bij aanvang regende het nog, al snel konden we later met korte broek verder fietsen. Het is spijtig dat het fietsen voorlopig voorbij is, met een gemiddelde van ongeveer 19 km/h is onze conditie opperbest. Zeker rekening houdend met de regelmatige stops voor rendieren.

Eén uur verschil

We hadden het al een paar keer opgemerkt, maar geen acht opgeslagen tot we aan het station van Rovaniemi aangekomen waren. Bij het boeken van onze reis met de nachttrein naar Helsinki is het voor ons duidelijk, de Finnen leven een uur voorop. Dat is nu fietsvakantie, geen besef van tijd of dag meer, zonder zorgen, genietend van de natuur.

Hier op de camping van Rovaniemi geraakten we aan de babbel met een Frans-Roemeens koppel. Ze zijn al weg sinds begin april voor een jaar. En over wat praten we: fietsen, vakantie, het weer, de ontmoetingen, enz... Ze probeerden onze fietsen eens, ze vonden ze prima. We zijn nu aan de Poolcirkel, rond middernacht is het toch niet zo klaar meer dan enkele dagen geleden in Inari. Het zal raar doen, als het donker wordt in Helsinki.

24/07: Kittilä - Maijanen

Donderdag 24 juli 2008:

• Kittilä - Maijanen 86 km, in totaal 5041 km en (5u15 onderweg aan 19,83 km/h)

De bazin van de camping stond ons deze morgen op te wachten om te ontvangen. Ze stak haar hand uit zonder een woord te zeggen. Amaai, gisteren wou ik een vraag stellen en betalen, "Sorry, geen tijd om U vandaag te ontvangen" was het antwoord, zie daar word ik grevelig van, ik wou ze de volle laag geven, maar hield me in, het helpt toch niet, ik klasseer ze bij de groep"loop naar de hel". Het deed ons denken aan de camping van Malung geloof ik, we arriveerden om 17u30 en er was niemand op het bureau meer. Je moet andere campinggasten lastig vallen om te gaan douchen of naar het toilet te gaan. 's Anderdaags staan ze om 7 uur bij wijze van spreken aan de tent om 170 SOK te ontvangen. Maar we mogen niet alle Finnen over dezelfde kam scheren, de bibliothecaris was op post om de deur te openen, de pc was voor ons opgestart. Snel nog twee dagverslagen naar Joris door gemaild.

Met een gemiddelde van bijna 20 km per uur dachten we Rovaniemi in 1 dag te bereiken. Na een vijftigtal kilometers beseften we dat het niet zou lukken, we hebben geen gepaste"medische begeleiding". Voor wie het traject Kittilä - Rovaniemi wil doen, een kleine rechtzetting: Na 65 km is er wel een supermarkt die zelfs op zondag (beperkt) open is. De touristinfo in Kittilä weet het ook niet meer, denken we, maar nog 11 km verder is er een kampeertrein, 5 voetbalvelden, mooi kort gemaaid gras en groot (ze vertelde dat de camping gesloten is!). Deze prachtige rustige plek deed ons denken aan de eerste rustdag in Rätan (Zweden). Alle voorzieningen zijn aanwezig voor een zacht prijsje en het grillhuis is vrij te gebruiken. De kleinzoon haalde zijn beste Engels boven om ons te verwelkomen. Verder vertelde de jongen, verontschuldigend, dat de zomers in Lapland heel warm kunnen zijn. Dit jaar was de winter niet zo streng, duurde langer, het voorjaar was heel nat, kortom prima omstandigheden voor veel muggen. Maar dat hadden we ondertussen al ondervonden. Nu is er hier een strak windje, de zon schijnt, geen muggen.
Er staat nog een tentje van een fietsend Zwitsers koppel dat aan zijn derde dag toe is.
Ik leg even mijn pen neer, op een afstand van +/- 50 meter, stapt een rendiertrio al grazend langzaam voorbij, dat is toch om te genieten, nietwaar.

Een onvolledig detail: De weg van Rovaniemi zou ontstaan zijn tussen de jaren 1830 en 1860, door de goldrush. Dat stond te lezen op een paneel, met wat verder een monument waar een metalen plaat op bevestigd was. Het vermelde 'Etappe 11'. Mijn verontschuldigingen voor een onvolledige uitleg: Het ging om ongeveer 2000 Finse soldaten die in 1910 in het Pruisische leger zouden gediend hebben. Ik kon echter niet verder lezen, de ene muggenaanval na de andere, ik sprong op de fiets en was weg.

23/07: Kittilä - Kittilä

Woensdag 23 juli 2008:

• Kittilä - Kittilä

Een dagje rust. Bij aanvang van onze tocht namen we geen rustdag. Wij dachten niet dat we zo goed zouden vorderen. Het kwam goed uit, het bleef maar regenen en waaien. Volgens de weersvoorspellingen zou het nochtans droog blijven. We hadden geen zin om alweer een natte tent op te bergen. Nog twee dagen, of 160 km, en we zijn in Rovaniemi. De vlucht Helsinki-Brussel was reeds bij aanvang van onze reis geboekt voor dinsdag 29 juli. Tijd zat eigenlijk. Na het late ontbijt, (we wachten tot het ophield met regenen) trokken we naar de bib. Dat was alweer een week geleden en ook het touristburo werd aangedaan, maar veel informatie bekwamen we niet. Zelfs hier op de camping heeft men geen interesse voor onze vragen. Een fietser had er ons vroeger voor gewaarschuwd dat sommige Finnen geen moeite doen. De bibliothecaris van dienst bleek wel zin te hebben en haalde een detailatlas van de streek boven. Op het volgende traject blijken geen winkels te zijn, maar wel, bijna in Rovaniemi, een chaletpark. De man, Jouni Heino, is van goede wil. De bib gaat morgen om 11 uur open, maar we mogen er al om 8 uur zijn. Hij zal voor ons de deur openen. De fietsen hebben voor de laatste 160 km een klein onderhoudje gehad. Misschien bollen we het traject van morgen tot Rovaniemi in 1 dag.

22/07: Pokka - Kittilä

Dinsdag 22 juli 2008:

• Pokka - Kittilä 94 km, in totaal 4955 km en 9u onderweg (5u53 gefietst aan 16,18 km/h)

Het regende sinds gisterenmorgen vanaf 5 uur tot deze morgen 10 uur. Het startsein, belaagd door muggen, om zo snel mogelijk de fietsen te laden en verder te rijden. Het was eens een ander soort wegdek, 60km verharde gravel. Het brak de sleur maar we moeten wel opletten voor putten en plassen. De zon droeg haar steentje bij. Dat sommige Finnen wereldkampioenen zijn in rally rijden, daar waren we vandaag getuige van. Zonder omzien of rekening te houden met ons zoefden ze over de natte gravel. De achterkant van de wagens waren zo vuil dat je bijna het merk niet kon herkennen, laat staan de nummerplaat lezen. Ik wou dat ik toen een heel lange wijsvinger had om er 'vuil' op te schrijven. Gelukkig waren er niet veel deelnemers.

De tocht vlotte goed, een beetje lastiger trappen als op asfalt, maar toch... In de late namiddag passeerden we Levi of Sirkka. Men vermeldt de twee namen. Sirkka is de officiële naam. Het is een stadje met woonwijken zoals vele andere. Van ver zie je een imposante berg, Levi genaamd, waarop alle nodige faciliteiten zijn gebouwd voor de skisport. Je ziet liften, skipistes, verlichting en nog meer van die zaken. Verder langs de weg nr 79, richting Kittilä, zie je verscheidene winkelcentra's en hotelcomplexen, de ene al moderner en groter dan de andere. Na 1 km hield het fietspad op en hoger gelegen, langs de weg, zien we nog diverse skiscooterspistes. Bij het naderen van Kittilä, als we het bordje camping 4 km zien, begint het te regenen. Tijdens een kleine regenpauze zetten we de natte tent op. Het dagboek schrijf ik in de tent, de ene regenbui maakt plaats voor de andere.

21/07: Menesjärvi - Pokka

Maandag 21 juli 2008:

• Menesjärvi - Pokka 74 km, in total 4861 km en 4u43 onderweg (4u02 gefietst aan 18,67 km/h)

Een frisse duik nemen? Het begon om 5 uur al te regenen. We hadden niet veel zin om een natte tent in te pakken, maar het bleef regenen. Na het ontbijt in de tent vertrokken we dan toch om 11u30, maar niet richting Lemmenjoki, we laten het goudzoeken voor wat het is. Echte goudzoekers zijn we niet, op fietsvakantie zijn stemt ons ook gelukkig.

In tegenstelling tot het eerste stukje van gisteren zien we geen rendieren op de weg, wel kilometerslange afspanningen, links en rechts, waarschijnlijk van rendierenfarms. Het is nog maar onze vierde dag in Finland, maar sorry, hier zien ze ons niet meer. We zijn wel op het toppunt van het muggenseizoen, het landschap waar we in fietsen zegt ons niets: dennenbomen, moerassen, nog meer moerassen en meren. De Finse automobilisten hebben het minste respect voor fietsers van de Scandinavische landen, we spreken uit ondervinding.

Met de hulp van regenrugwind ging het vandaag heel snel. De hoogst gemiddelde snelheid en ook met het kleinste tijdsverschil tussen gefietste tijd en de tijd onderweg (je weet wel de middagwandeling). Hier woont bijna niemand, geen enkele winkel te bespeuren. Ook om te eten konden we nergens terecht, dus doorrijden maar tot in Pokka.

We moesten onderdak hebben: natte tent, kleren, schoenen, kortom alles nat. Hier in Pokka konden we voor 22 euro een veredeld tuinhuisje huren. Het toilet, een hok met plank en een gat voor het gat, is 50 meter en 20 muggenprikken verder. De douche is heel simpel. Water halen met een emmer, opwarmen op de enige verwarmingsplaat en je buiten op het portaal wassen in de regen. Lekker verfrissend, wees gerust en geen kat te zien. Vlug gaat het ook door de muggen. Maar we zijn tevreden vandaag onderdak gevonden te hebben. Een belangrijk pluspunt, er is elektrische verwarming.

20/08: Inari - Menesjärvi

Zondag 20 juli 2008:

• Inari - Menesjärvi 49 km, in totaal 4787 km en 5u onderweg (3u04 gefietst aan 14,78 km/h)

De zon bleef deze nacht ongehinderd schijnen. Er was bijna geen temperatuursverschil. Het eindpunt voor vandaag is niet te ver, in de buurt van Lemmenjoki. Hier wordt al sinds jaren naar goud gezocht. Vorig jaar heeft iemand een klompje van 145 gram goud gedolven. Hij doet dat al 14 jaar met behulp van een graafmachine, waarna hij de opgedolven materie met de hand zeeft. Wij gaan ook ons geluk proberen, misschien kunnen we tot eind volgend jaar per fiets verder trekken.

Na ons middagmaal verlieten we Inari via de 955 richting Kittilä, niet via Ivalo langs de E75. De zon schijnt nog altijd, prima, houden zo. We werden begeleid door alles wat vliegt en prikt; geen doen eigenlijk. Aan de afslag Lemmenjoki vinden we een camping maar bedanken de baas. Voor 18 euro en zonder keuken? 700 meter verder langs de rivier is het helemaal gratis. Stromend vers water, verfrissend en de zon droogt ons wel. Geen petanque spelende Fransen of andere late gasten, wat moet een mens op fietsvakantie nog meer hebben? Wat heb je hier wel nog meer: We zitten gevangen in onze tent, belaagt door van alles en nog wat, net als bij een imker die honing slingert. Als er morgenochtend minder prikkebeestjes zijn nemen we nog een frisse duik in de rivier. Hopelijk is de camping van morgen wat correcter, want we hebben etenswaren mee die fris bewaard moeten worden.

19/07: Partikko - Inari

Zaterdag 19 juli 2008:

• Partikko - Inari 67 km, in totaal 4738 km en 7u onderweg (4u03 gefietst aan 16,76 km/h)

Voor wie interesse heeft, deze morgen na twee kilometer, zien we een camping voor tentjes. De service die aangeboden werd is opperbest.

De zonsondergang op het meer was mooi, een waar kleurenpalet, moeilijk te beschrijven: een rood-roze gloed met weerspiegeling op het meer. Het was een rustige rit, het landschap licht gloeiend, bebost, vele meren, kleine en grote moerassen. En niet te vergeten vele muggen. Als we even stil staan en met de chronometer meten, is het na 40 seconden niet meer uit te houden. De zon scheen sinds gisterenavond, maar de dagelijkse plensbui mocht niet ontbreken. We schuilden voor de regen, samen met een Duits paar dat al 36 jaar naar Scandinavië reist. De middagboterhammetjes werden in looppas opgegeten. Volgens de Finnen is de muggenplaag de ergste in 8 jaar tijd.

Bij aankomst in Inari, het touristinfo opgezocht i.v.m. onze tocht richting Rovaniemi. We gaan niet de drukke E75 volgen, maar over Kittilä, weliswaar over gravel. Over de afstand van 195 km is geen bevoorrading en geen bewoning. Het meer aan de camping is pas sinds begin juni ijsvrij. Hier zijn maar 3 seizoenen nl. winter, lente en zomer, vertelt men mij.

Deze avond is nog een jonge dame, uit Blankenberge, per fiets aangekomen. Ze is begin juni vertrokken voor ongeveer het zelfde parcours. Alleen fietst ze gemiddeld 100 km per dag. Haar teller staat al op 4500 km. Verder dan Rovaniemi gaat ze ook niet. Later op de avond had ik nog een toffe babbel met een groep Fransen per campingcar. Het is een groep van 11 campingcars + 1 gids campingcar. Als er zo 12 campingcars op een camping aankomen, maakt dat wel indruk. De gids begeleidt hen door Scandinavië en naar de Noordkaap. Het is een plezante bende à la France. De taal is de enige barrière waarom ze per groep met gids reizen. Ze zijn, buiten het Frans, geen enkele andere taal machtig. Vive la France.

18/07: Kirakkajärvi - Partikko (Päärtih)

Vrijdag 18 juli 2008:

• Kirakkajärvi - Partikko (Päärtih) 74 km, in totaal 4671 km en 5u30 onderweg (4u33 gefietst aan 16,31 km/h)

We hoorden deze nacht rendieren rond onze tent en ook nu bleef het niet droog. We moeten vermoeid geweest zijn gisteren, want opstaan lukte niet voor 10 uur. En snel dat we nu kunnen inpakken, je moet het eerst zelf meemaken voor je het gelooft. Zo'n zwerm muggen om ons heen, ze prikken meteen, we dragen nochtans geen gewei zoals de rendieren. Voor we op pad gingen dronken we nog een warme chocomelk in het restaurant. De oudste dochter hier, die de zaak runt is een leadzangeres van een band (www.tiinasanila.com). Verder ontmoetten we hier nog een Finse fietser die een retourtje Russische grens aan het fietsen is.

De rit vandaag viel niet mee, de tweede dag tegenwind en het parcours is voor ons déjà vu. Ik weet niet waarom, maar toen we gisteren de Finse grens overschreden had het eerste huis een huisnummer met een getal meer dan 11000. Nu, 100 km van de grens en ongeveer een 80 tal brievenbussen (bewoonde huizen) verder, huisnummers rond 4000, rare nummering. Verder op de weg niets, alleen kerstbomen, meren, af en toe een rendier dat verschrikt wegloopt en een paar auto's. Een paar kilometer over de Finse grens is er een supermarkt, we passeren wel plaatsnamen die een dorp aanduiden met 2 à 3 huizen, verder niets te beleven.

De middagwandeling

Gevangen krijgen in de instelling per dag één uur wandeling. Ondertussen heb je al gelezen dat het hier stikt van de muggen. Ik heb een filmopname gemaakt van onze middagpauze terwijl we onze boterhammetjes in looppas opeten, alle muggen willen mee eten. We zullen er later nog om lachen.

Hier op de camping van Partikko verhuurt men bungalows. Wij met ons tentje mogen de faciliteiten van een bungalow gebruiken, slapen doen we in de tent.

17/07: Kirkenes - Kirakkajärvi (Finland)

Donderdag 17 juli 2008:

• Kirkenes - Kirakkajärvi (Finland) 67 km, in totaal 4597 km en 7u13 onderweg (4u43 gefietst aan 14,43 km/h)

Het heeft deze nacht flink geregend. Veel hebben we er niet van gemerkt enkel de plasjes op de afdekfolie van onze fietsen. Het zonnetjes scheen uitbundig als we de camping verlieten. De laatste informatie uitgewisseld met Roland over onze tocht zuidwaarts, alsook betreffende zijn tocht op de Lofoten en Vesterålen en het stuk van de 'Zilverwegen'. Zijn plannen voor 2009 zijn al klaar, hij vertrekt eind oktober voor een tocht Nederland - Portugal - Spanje (Gibraltar) - Nederland en wil graag eind februari 2010 terug thuis zijn. Het eerste gedeelte tot Neiden kenden we al, voor de laatste keer in een baai van een fjord fietsen.

In Neidencamping stopten we om de flessen nog eens bij te vullen. Ik herkende de Finse zalmvisser. Ons tentje stond naast zijn blokhut, en vroeg hem hoe het vissen ondertussen verlopen was. De man antwoordde lichtjes ontmoedigd, slechts 1 zalm van +/- 40 cm.

Vanuit Neiden was het nog 10 km tot de Finse grens. Terug in euroland, goedkoper? Twee kilometer voor de grens was het tolhuisje, niet bemand. De grens tussen Norge en Suomi was herkenbaar aan de borden, weerszijden van de landen. Verder geen gebouw of kantoor, wel verscheidene camera's. Op Fins grondgebied staan borden die aangeven dat U in Lapland bent, dat het rendier een gecultiveerd huisdier is, en U op de weg voorzichtig en opmerkzaam moet zijn. De plaatsnamen worden in twee talen vermeld, het Fins en de taal van de Lappen hier. De weg is licht heuvelachtig, van bergjes niets meer te bespeuren. Vele meertjes en vooral vele kleine vliegende prikkebeestjes in alle formaten en nijdigheid (momenteel is het nu hoogseizoen). We verblijven hier op een rendierfarm. Ze verhuren hutten, bungalows en kamers. Er is ook een goed restaurant (www.sanila.fi). Ik laat mijn boekje 'Fins op reis' zitten, met Engels gaat het ook. Het Fins is een heel apart taaltje, je kunt er niets uit afleiden. We aten ons avondmaal in de tent, alle prikkebeestjes wilden mee eten. (Blijf toch eens van ons lijf!).

Hier in het restaurant hangen sfeerfoto's van het leven tijdens de winter op de farm. Het is hier niet zo geschikt voor fietsers, maar in geval van nood wordt je hier met een tentje goedkoop en goed geholpen.

16/07: Kirkenes - Kirkenes

Woensdag 16 juli 2008:

• Kirkenes - Kirkenes 16 km, in totaal 4530 km en 6u onderwerg (1u25 gefietst aan 14,03 km/h)

Een dagje rust in Kirkenes. Een beetje geslenterd door de stad, die niet zo groot is. Ik schat van op een heuvel bekeken, niet groter dan de binnenstad van Aalst. Rondom op de heuvels liggen er nog kleine woonwijken. We zien geen oude gebouwen, de stad is tijdens de 2de wereldoorlog met de grond gelijk gemaakt. Je kan hier een schuilkelder bezoeken, die bestemd was voor de burgerbevolking. In de haven liggen een tiental oude Russische vissersschepen. Ze vallen op door de roestige aanblik. We wilden een bezoekje brengen aan een van de schepen, maar het was njet. Even nog een bezoekje aan de bib, het weer voor de komende dagen ziet er niet zo slecht uit.

Op de camping zijn er nieuwe tentjes bijgekomen, bijna allemaal fietsers. Een trio jonge Russen uit Moskou, die eerst de trein naar Moermansk namen, en nu een rondje Noord-Noorwegen aandoen. Ook een Nederlander uit Arnhem, Roland, met hond. Hij vervoert het beestje in een bob-yak. Samen met zijn tassen sleurt hij elke dag 55 kg mee. De hond is een en al gehoorzaamheid en het is zijn 4de reis. Ze slapen samen in een eenpersoonstentje; schattig om te zien. Hij rijdt ongeveer dezelfde weg als wij maar in tegenwijzerszin en vlugger (gemiddeld 600 km per week). Voor Roland is het de 3de maal Noordkaap. De eerste maal 3 jaar geleden per fiets, vorig jaar met de wagen samen met zijn vader (hij zegt: "dat is totaal niets") en nu voor de laatste maal nog eens per fiets.

Morgen verlaten we Noorwegen richting Finland, het laatste stuk van onze reis. Naar het schijnt vlakker en meer muggen.

15/07: Neiden - Kirkenes - Russiche grens - Kirkenes

Dinsdag 15 juli 2008:

• Neiden - Kirkenes - Russische grens - Kirkenes 76 km, in totaal 4511 km en 11u30 onderweg (5u02 gefietst aan 15,25 km/h)
  

De zalmvissers op de camping 'werken' in shiften met glijdende werkuren. Ze hielden niet op, maar ze deden toch hun best de vermoeide medemens een beetje nachtrust te gunnen. We zagen vele vissers naar de rivier optrekken, gewapend met verscheidene werphengels, een jagersmes en een tas met allerlei attributen om de zalm te lokken. Buiten aan een lokaal is er een hangweegschaaltje alsook een tafel met meetlat om de trofeeën te wikken en te wegen, en verscheidene diepvriezers om hun vangst in te bewaren. Het is soms een stille drukte, het op- en afgaan van en naar de rivier.

Het zonnetje scheen deze morgen, het is een plezier om met zulk weer te fietsen. Vlak was het parcours richting Kirkenes niet, vanaf zeeniveau... hop... een klimmetje van enkele kilometers en daarna dalen. We fietsten een heel poosje en tegen de middag hadden we de camping in Kirkenes al bereikt. Daarna ging het richting stad, bib en touristifo. De Russische grens is maar 10 kilometer oostwaarts, je ziet dat niet elke dag, dus met de fiets naar de verboden zone. Er is eigenlijk niets te zien, een grensovergang dat wij niet meer kennen. De Russische weergoden moeten de Vlaamse spionnen opgemerkt hebben want na enkele minuten begon het te regenen. De camping was tegen de avond behoorlijk volgelopen, wel 8 tentjes en ook fietsers. Een Frans jong koppeltje (voor het eerst een 10 daags tochtje met de fiets in Finland) is zopas op hun bestemming in Kirkenes aangekomen. Zij konden ons de informatie geven die we nodig hadden. De gezellige conversaties met andere kampeerders in de keuken en eetzaal is toch wel iets wat we zullen missen als we thuis zijn.

14/07: Bugøynes - Neiden

Maandag 14 juli 2008:

• Bugøynes - Neiden 45 km, in totaal 4435 km en 5u30 onderweg (2u57 gefietst aan 15,86 km/h)
  

Het was 10 uur wanneer we onze gastheren gingen begroeten. Ze boden ons een tas koffie aan op het terras, met zicht op de baai. In deze baai wordt zalm gekweekt voor export. Er liggen 13 bassins van ongeveer 20 m doorsnede, met in totaal +/- 1 miljoen zalmen van 10 cm groot, geïmporteerd uit IJsland, vertelde de heer des huizes (hij noemt Eilert). Deze blijven hier tot ze rond de 3 à 5 kg wegen. Op mijn vraag of hij er regelmatig eentje gaat uithalen, antwoordde hij "not good fish". We werden uitgenodigd om een woordje te schrijven in het gastenboek, wat we met plezier deden. Daarna lieten ze familiefoto's zien, de schoondochter is afkomstig uit München. Eilert is in de donkere wintermaanden een verwoede puzzelaar. Hij toonde fier zijn verzameling, waaronder verscheidene van 3000 stuks en zelfs 2 ronde puzzels. Dat hadden we nog nooit gezien. Voor iemand die zo dicht bij de zee woont, is vissen een tweede natuur. De grootste vis die hij ooit gevangen heeft woog 75 kg, de foto hangt op een centrale plaats. We werden uitgebreid gefilmd en gefotografeerd bij ons vertrek.

Voor het eerst sinds weken scheen de zon de ganse dag. Het deed eens deugd, met 12 á 15 graden zijn we al tevreden. Het traject tot in Neiden verliep rustig. Deze camping in Neiden is niet geschikt voor fietsers. Er is geen keuken, maar de zon schijnt en we kunnen buiten koken. Deze camping ligt aan een rivier, het zijn allemaal Finnen die hier in hutten verblijven, sommige wel 3 weken lang. Allemaal zonder uitzondering vissen ze hier op zalm, naar het schijnt ook 's nachts. Volgens een Finse is deze streek heel geliefd door zalmvissers.

Nog iets: het brood is op. Op sommige trajecten vindt je geen voedingswinkels. Maar morgenvroeg zijn het lekkere pannenkoeken met rozijntjes erin mmm...

13/07: Skiippagura - Bugøynes

Zondag 13 juli 2008:

• Skiippagura - Bugøynes 61 km, in totaal 4390 km en 7u30 onderweg (4u43 gefietst aan 13,72 km/h)

Zaterdagavond in een camping in het Noorden, is hier een moment voor de mensen om te genieten van de lange zomernachten. De babbel in het grillhouse was uitbundig.

The red house

Bij het verlaten van de camping rond de middag, was het onmiddellijk klimmen richting Kirkenes. Een ouder paar met wagen, praatte met een vijftiger en een jongetje van 6 jaar, allebei per fiets en in fietsuitrusting. Een tocht van ongeveer 100 km naar Neiden was teveel voor vandaag. Ik maakte een babbeltje met de dame die enkele woorden Engels sprak. Het was haar broer die met hun kleinzoon een tocht van 50 km, heuvel op heuvel af, op de E6 maakten. Het paar begeleidt het fietsduo en stopte op regelmatige tijdstippen langs het parcours. Ik nam een kaart en vroeg hen naar een mooi plekje om te kamperen, en waar draaide het na enkele minuten op uit? Prompt antwoordde ze: "Kampeer bij ons. Niet vergeten, aan de afslag Bugøynes, het rode huis, maar niet voor 19 uur". Allé vooruit dan, tot deze avond, we zijn ondertussen al veel gewoon.

De tocht verliep rustig, de omgeving is niet meer dezelfde als enkele dagen geleden in het westen van Noorwegen. De rotsen rondom ons zijn niet meer zo hoog, geen sneeuw en vooral mooi afgerond begroeit met bomen. Links van ons Varangefjorden. Het landschap is, ik weet wel, ik herhaal het steeds, wondermooi. We nemen foto's en filmen. Rita staat model met als achtergrond een rotsformatie. Maar rond 17 uur slaat het weer om. We werden in enkele ogenblikken overvallen door een mistige tegenwind en zagen ineens geen 100 meter meer vooruit, in een steeds donkerder wordende omgeving. Wat later als we de afslag van Bugøynes zien, bovenaan de top van een berg, merken we links in de baai een rood huis op. We rijden er naartoe op een kiezelpad van ongeveer 3,5 km lang, en zijn aan het juiste adres. Als ik aanklop zijn ze aangenaam verrast dat we op de afspraak zijn. We worden vriendelijk ontvangen, maar de tent hoeven we niet uit te pakken. We mogen eten klaar maken en slapen in een caravan. Elektriciteit werd aangesloten, we namen onze intrede met een mooi zicht op de fjord en de zee.

Deze baai is verscheidene km² groot, haar broer woont hier permanent. Samen met haar man komt zij 3 maanden per jaar in een zomerhuisje haar broer vergezellen. Zelf wonen ze tijdens het jaar in Mosjøen. Tegen 22 uur is het hier ook mistig. We gaan slapen.

12/07: Leirpollskogen - Tana Bru

Zaterdag 12 juli 2008:

• Leirpollskogen - Tana Bru 61 km, in totaal 4329 km en 5u15 onderweg (3u40 gefietst aan 16,69 km/h)
  

De zon maakte van ons vroege vogels. Opeens is de warmte in de tent niet om uit te houden. De prikkebeestjes zorgden voor een nog sneller tempo om op te ruimen. Om 9u15 waren we al op pad, dat was lang geleden. De weg op en neer, nu wind tegen, eigenlijk een gewone rustige fietstocht, niet zo lang als gisteren. Het doel is vandaag de camping van Skiippagura, die de baas in Berlevåg had deze aangeprezen, te bereiken. Hij had gelijk, een prima camping voor fietsers en gratis internet. Ideaal om wat verslagen door te mailen. In Tana Bru ruilen we de 890 voor de E6, die we enkele dagen geleden op weg naar Hammerfest, verlieten. De streek van Berlevåg die we gisteren verlieten, is best een plaatsje waar je enkele dagen kunt verblijven, het straalt rust uit en nodigt uit voor enkele wandelingen.

11/07: Berlevåg - Leirpollskogen

Vrijdag 11 juli 2008:

• Berlevåg - Leirpollskogen 87 km, in totaal 4268 km en 7u30 onderweg (met gemiddeld 15,84 km/h, 5u32 gefietst)
  

Laat gaan slapen betekent laat opstaan, maar ook vroeg gewekt worden door andere kampeerders die wel vroeg vertrekken. Niettegenstaande het een kleine camping is, is ze uitstekend uitgerust. We begonnen na het opruimen met het middagmaal. Rond 14 uur vertrokken we en deden we inkopen voor 2 dagen. Opnieuw bekroop me het gevoel om niet meer verder te fietsen. Ik zeg niets tegen Rita, we zien wel. Als we na ongeveer 20 km in de Kongsfjorden zijn en ik de natuur zie, is dat gevoel weer weg.

We passeerden het dorpje Veines. Je kan het niet zo mooi schilderen, zo een ongelofelijk mooi zicht. Er staan maar een tiental huizen, links en rechts de fjorden en de zee. We namen uitgebreid foto's en filmden dit plaatje. Nadat we het dorpje Kongsfjord gepasseerd zijn, zagen we een oranje verkeersinfobord met 'vegbom' (slagboom). Dat hadden we tijdens onze fietstocht in Noorwegen al vaker gezien. Dit betekent dat deze weg in de winter afgesloten kan zijn en er in colonne op bepaalde vastgestelde tijdstippen van de dag, met een sneeuwruimer op kop, over de bergpas gereden kan worden. De weg vervolgt op een plateau op de kaart Davggejavre genaamd. Dit landschap rondom ons heeft bijna geen begroeiing meer, er staan op een traject van ongeveer 40 km slechts vijf huizen, vermoedelijk Lappen met hun rendieren. Er was weinig verkeer, we konden regelmatig naast elkaar rijden. De zon scheen soms, er was wel een koude wind, maar niet zo ijzig koud als op de Noordkaap en niet te vergeten: rugwind. Tegen de late namiddag veranderde het landschap, we zagen opnieuw bomen en gras. Opeens zag ik in de verte een dier op de weg lopen. Het was een vos die aan de zijkant van de weg aan iets snuffelde. Ik stopte en begon te filmen tot het dier mij in de gaten had en ineens het bos inliep. We reden verder, op de plaats waar ik de vos gezien had, tussen de bomen was er een smalle strook en nog wat verder een open grasvlakte. We zien de vos van op de open vlakte naar ons staren en liep dan weg. Ik ga een kijkje nemen, de grasvlakte achter de bomen bleek een ideaal plekje te zijn om ons tentje op te zetten. We bleven hier overnachten.

10/07: Honningsvåg - Berlevåg (Hurtigruten)

Donderdag 10 juli 2008:

• Honningsvåg - Berlevåg (Hurtigruten) 10 km, in totaal 4181 km en 10u onderweg

In tegenstelling tot gisterenmiddag stond de Nordkappcamping vol met tentjes. We maakten ons klaar om vandaag de tweede maal de Hurtigruten te nemen. Deze keer richting Berlevåg met de 'MS Kong Harald'. Zo ontwijken we voor de tweede maal de tunnel onder de zee. We vertrekken met 3/4 uur vertraging . De passagiers hebben 3u30 de tijd om de Nordkapp met bussen te bezoeken. Ondertussen oefent de bemanning met de reddingssloepen. Met één van deze bootjes is wat mis gegaan, ze kunnen de reddingssloep niet meer uit het water hijsen. Zoals bij de eerste maal staren de passagiers naar de mooi rotsformaties. Ik moet toegeven, in een zekere luxe naar de natuur kijken, het heeft wel wat. Maar onze tocht door de Lofoten, Vesterålen en Senja, en zelf in het decor fietsen, elke meter voelen, dat kun je met geen enkele Hurtigrutentour evenaren. We doen drie havens aan, alvorens in Berlevåg aan te meren. Eerst Kjøllefjord, Meham en dan Gamvik.

Met de zon op het achterdek zetten we ons in één van de vele zeteltjes, maar na een uurtje moeten we binnen, de zon verstopte zich achter de wolken. De reis verloopt voorspoedig, de zee is wel wat ruwer. Als we stappen, komen er vele zijpasjes aan te pas. Ongeveer 9 uur bootreis, op de duur val je toch in slaap. Plotseling schrikken we wakker, de hoorn van de boot blaast drie maal. De Trollfjord waar we gisteren mee vaarden, zien we passeren. Drie maal blazen, daarmee begroet het ene Hurtigruten schip het andere. We zijn in de haven van Berlevåg. We moeten ons heel erg haasten, lopen na het uitchecken langs de kade in de openstaande poort van het ruim, om onze fietsen op te halen. De bemanning die onze fietsen incheckten hadden verzuimd om er stickers met de juiste bestemming op te kleven, zodat de matroos van dienst al schreeuwend onze bepakte fietsen, nog op slot, over de reling van de goederenlift tilde. Oef net op tijd. De poorten sloten zich. De trossen werden gelicht, toen vanop het bovenste verdiep een bemanningslid mij toe riep: "Sir, you forgot your glasses". Ik herinnerde mij dat ik mijn bril op een tafel had gelegd, een passagier moet dat opgemerkt hebben, hij stond naast het bemanningslid. Mijn bril werd in een veilige enveloppe gestopt en naar beneden gegooid. Dat was op het nippertje.

Slechts 700 meter van de kade ligt de kleine maar goed uitgeruste camping van Berlevåg. We zijn niet de enige gasten die na middernacht aankomen. Een Tsjechisch jong paar help ik met een muntje van 10 NOK zodat ze zich kunnen douchen. We blijven nog tot 2 uur praten over reizen en trekken.

Volgens de bemanning: Hurtigruten betekent Hurtig (= haast, snel, vlug) en ruten (= een weg, route, baan).

09/07: Hammerfest - Honningsvåg - Nordkapp - Honningsvåg

Woensdag 9 juli 2008:

• Hammerfest (Hurtigruten) - Honningsvåg - Nordkapp - Honningsvåg 72 km, in totaal 4171 km en 25 uur onderweg (5u22 gefietst aan 12,12 km/h)

Tien voor drie. We moeten opstaan, om 5u15 meert de boot aan. Als ik de rits van de tent optrek en naar buiten kijk, graast er een kudde rendieren op de camping. Ik neem mijn camera en begin te filmen. De dieren, heel schuchter, merken mij niet op en grazen op anderhalve meter van mij rustig verder. Ik herinner mij hoe we in het begin van onze reis op Zweeds grondgebied, voortdurend oplettend links en rechts, tussen de bomen probeerden te gluren, op zoek naar elanden en rendieren. Nu grazen ze voor onze tent. Ik blijf maar filmen, wel 10 minuten lang tot de dieren langzaam stapvoets, richting andere kant van het meertje trekken. Misschien komt het omdat de camping hier op een hoger gedeelte van de stad ligt en er wat verder geen bebouwing meer is.

Een dag duurt 25 uur

We ruimden op, maakten ontbijt en lunch klaar en vertrokken om 5u20 naar de kade. De Hurtigruten was er nog niet. Als we aan de andere zijde van de kade een kijkje namen, zagen we de boot in de verte naderen. We namen nog wat foto's van de binnenstad terwijl de 'MS Trollfjord' aanmeerde. Lang duurde het niet of de grote poorten van het ruim zich openden. We lieten ons inschrijven richting Honningsvåg. Het interieur straalt klasse en luxe uit. We ontvingen beiden een badge met onze naam erop en wat later nestelden we ons in één van de vele fauteuils op het panoramische binnendek. We vertrokken. Rond 9 uur kwamen de eersten van de ontbijttafel en namen plaats in de zetels met zicht op de fjorden. Het is raar hier, niemand zegt goedendag tegen de andere, er heerst een heel ander sfeertje dan op een camping. Een half uurtje voor we de haven van Havøjsund naderden, zagen we voor het eerst langs de Noorse kust op een rotsformatie, massaal veel windturbines. Rond 12 uur meerden we aan in Honningsvåg. Het laatste stukje voor de Noorkaap. We haalden de fietsen uit het grote ruim, waar behalve auto's en moto's ook allerlei goederen op paletten stonden.

We begonnen eraan. Een stevige rit van 40 km. Het klimmen aan 9%, verscheidene kilometers lang in een koude mistige omgeving. We moeten beamen wat fietsers over dit stuk weg schreven. We werden regelmatig gepasseerd door wagens, campers en bussen. En om 17 uur, met 4144 kilometer op de teller en 66 dagen later, passeerden we de tolpoort van de Nordkapp. Iedereen moet 200 NOK afdokken om hier te zijn, wij fietsers, mogen gratis. Het is ontzettend koud, heel koud. Er waren gelegenheidsfotografen genoeg om ons samen met onze fietsen, aan het Noordkaap monument te vereeuwigen. Iedereen wou meer weten over onze tocht. Daarna ontmoetten we een Nederlands echtpaar die onze overtollige spullen wou meenemen. Hun zoon woont niet zo ver over de Belgische grens. We hadden al een tijdje aan de levende lijve ondervonden dat het weer hier onvoorspelbaar kon zijn. Zo ook deze avond: het was hier bij aankomst koud en een beetje mistig, maar tegen 21 uur zag je vanuit het gebouw het Noordkaapmonument niet meer staan. We wisten niet goed wat te doen, je mag je tent hier wel opslaan op de enorme parking, maar de boel sluit hier om 1 uur. En dan plotseling klaarde het weer op. Opeens zagen we ook de horizon en later piepte de zon door de wolken. Straks is hier het 'moment suprême': de zon die niet ondergaat in de zee aan de Noordkaap. Maar daar wachtten we niet op en vertrokken om 23u15 naar beneden richting Nordkappcamping. Als we op onze fietsen stapten stonden er wel 20 bussen, en het aantal wagens op de parking was zelfs verdubbeld. Toen we opkwamen was er een beetje wind, nu blies deze ons op de afdalende stukken bijna van de weg. Onderweg passeerden ons voertuigen, de laatst aangekomen bussen vertrokken ook het eerst. Deze passagiers hebben zich zeker moeten haasten in de souvenirshop. We kwamen rond 1u30 aan op de camping. Maar eerst wat bekomen en ons zweet laten opdrogen, warm drinken en iets eten. Het was uiteindelijk 4 uur na douchen en tent opzetten als we in de slaapzak kropen. De dag duurde 25 uur.

PS: Als ik de tolpoorten zie heb ik ineens geen zin meer om verder te fietsen. Ook totaal geen zin meer om te fietsen, tout court. Ik weet niet wat er mij nu bezield. Maar als ik mijn kilometerteller aan de juffrouw laat zien met 4144km erop is het over. Rare gewaarwording na 66 dagen op de fiets. Het doel bereikt? Neen, de tocht zelf is het doel.

08/07: Hammerfest - Hammerfest

Dinsdag 8 juli 2008:

• Hammerfest - Hammerfest

Een dagje rust. De dagelijkse dingen voor twee fietsers op weg naar de Noordkaap. We fietsten naar het centrum, en kijk op dat moment meerde de Hurtigruten richting zuidwaarts aan. We lieten de menigte uitstappen, het is een bonte mengeling van alle leeftijden en je hoort verschillende talen. Ze hebben 2 uur de tijd om Hammerfest te bezoeken. We stapten aan boort om informatie te vragen betreffende onze tocht voor morgen, richting Honningsvåg. Daarna trokken we naar de bib: gratis internet = je weet wel het thuisfront is ook graag op de hoogte van onze belevenissen. Het oorspronkelijke plan om bij terugkeer van de Noordkaap en in Honningsvåg de Hurtigruten te nemen richting Kjøllefjord, verleggen we en varen verder richting Berlevåg. Volgens een Duitse fietser zou het stuk Ifjord-Rustefjelbma ontzettend zwaar zijn. Daarom plannen we nu het traject Berlevåg-Skiippagura met één nadeel, we meren pas om 23u30 aan in Berlevåg.

07/07: Oldernes - Hammerfest

Maandag 7 juli 2008:

• Oldernes - Hammerfest 56 km, in totaal 4099 km en 7u40 onderweg (4u15 gefietst aan 13,38 km/h)

De tocht voor vandaag ging richting Hammerfest, volgens het touristinfo de stad gelegen in de meest noordelijke baai. De zon was van de partij, de tegenwind ook. Maar in tegenstelling tot gisteren was het een rit met heel mooie vergezichten. We namen onze tijd om te filmen en te fotograferen, het zijn indrukken die we met anderen willen delen. We fietsten eerst langs het Repparfjord, wat later toen we de brug in Kvælsund overstaken, lag rechts de Sammelshuset, links het schiereiland Seiland.

Voor onze lunch, zowat halverwege, zochten we beschutting achter een heuveltje. Lekker in de zon, veel konden we ons echter niet verroeren, de koude wind blies onze fietsen bijna om. We kwamen rond 18 uur aan in de camping (oké voor fietsers). Morgen nemen we een dagje rust, de spieren zijn moe. We zullen de bib en de touristinfo bezoeken, betreffende de rest van de tocht, ook voor de Noordkaap, en niet te vergeten de Hurtigruten. De boot komt 's morgens aan om 5u15 en vertrekt om 7u15, we mogen hem niet missen!

06/07: Alta - Oldernes

Zondag 6 juli 2008:

• Alta - Oldernes 88 km, in totaal 4043 en 10u45 onderweg (6u36 gefietst aan 13,48 km/h)

We wisten niet of we een dagje rust zouden nemen of niet. De dagtochten van de afgelopen dagen waren, mede door de koude en de vele klimmetjes van soms 9% en 5km lang, zwaar. We trokken toch verder. De regen bleef vandaag grotendeels weg. Iedere fietser klaagt erover. Een pool hield zich deze nacht warm met wodka. Waarschijnlijk danste hij daarna op zijn eentje de polka.

De eerste 10 km vanuit Alta verliepen rustig. Daarna was het klimmen en kwamen we in Stokkedalen rotsformaties tegen, met daarop door de wind krom gevormde bomen. Mede door de tegenwind over het hele traject bedroeg de gemiddelde snelheid toen minder dan 10 km per uur. Eenmaal op hoogte, fietsten we door een landschap dat we nog nooit eerder gezien hadden. Er was op deze moerassige vlakte een schrale begroeiing, met hier en daar een boompje. Links en rechts nog grote pakken sneeuw en de paar huizen, voor mij eerder veredelde tuinhuizen, hadden geen elektriciteit. We hoorden regelmatig generators draaien. De sneeuwscooters lieten ze buiten staan, de zomer is hier maar van korte duur.

Het tweede gedeelte liep langs de Repparfjordelva (rivier). Daar zagen we zalmvissers midden in de rivier staan. Hier heerst in de streek een parasiet die de zalm als gastheer gebruikt (Gyrodactylus salaris). Er gelden strenge voorschriften om de verspreiding te stoppen. Zo ziet men regelmatig ontsmettingsstations oa. bij campings. Al het vismaterieel, ook boten mogen niet verplaatst worden zonder te ontsmetten. Het water mag niet van de ene naar de andere rivier gebracht worden. De ontsmetting gebeurt zoals je dat bij ons ziet in veebedrijven.

We ruilen nu de E6 voor de 94 om nu richting Hammerfest te fietsen. Ik vermijd liever de tunnels en we nemen de Hurtigruten taxiboot om zo Honningsvåg en later de Noordkaap te bereiken.

05/07: Langfjordbotn - Alta

Zaterdag 5 juli 2008:

• Langfjordbotn - Alta 95 km, in totaal 3955 km en 8u50 onderweg (6u07 gefietst aan 15,67 km/h)
  

Mede door het comfort op deze camping, gelegen in de baai van de Langfjorden, liep de babbel in de eetplaats alweer uit. Nu waren het mensen uit Hamburg waarmee ik bleef praten. Uiteindelijk vertrokken we om 10u30 richting Alta. Ook de zon was heel even van de partij. Na ongeveer 20 km ontmoetten we een Duitse fietser vanuit de tegenovergestelde richting. Hij reed door Scandinavië tegen klokwijzerszin. Met zijn informatie, vooral het traject na de Noorkaap, wijzigen we onze plannen. Na het bezoek aan de Noordkaap meer hierover. Een twintig tal km verder, alweer na stevig klimwerk, stonden er aan de top ook hier stalletjes met Saami souvenirs. We stapten af en keken rond. Graag hadden we hier iets voor onszelf als aandenken gekocht. Maar met de fiets en later op het vliegtuig lukt dat niet. Opeens hoorden we iemand in een dialect zeggen: "Geef het aan mij mee, ik heb plaats genoeg in de cabine". We hadden niet opgemerkt dat een touringcar uit Deinze gestopt was en de chauffeur ons probleem gehoord had. Het is het busbedrijf 'Reizen De Globetrotter'. We bedankten de chauffeur Johny, met wie we ook onze overtollige spullen mochten meegeven.

Na alweer een fotosessie door zijn passagiers vertrok de bus, wij waren tevreden. Ondertussen deed de zon haar best, maar het bleef een koude bedoening. Dit werd ruimschoots goedgemaakt door de mooie vergezichten in de fjorden. Blijkbaar wilde iedereen vandaag naar de Noordkaap, wat een drukte op de E6, de ene was al meer gehaast dan de andere. We waren op tijd in Alta, mede door onze goede fysieke conditie. Op zoek naar een mini-bank ontmoeten we een Zweeds paar die ons vergezelde naar de camping Kronstad, een 8 tal km voorbij Alta.

De weergoden konden het vandaag alweer niet droog houden. We konden net op tijd de tent opzetten. We werden door het koppel uitgenodigd voor een babbel in hun camper, maar we zijn geen rappe mannen: douchen, eten klaar maken en opeten, de vaat, kleren wassen, fietsen en trekken is een hele dagtaak. Om half elf wilden we aankloppen, maar ze lagen al te ronken. We schrijven het dagboek genietend van een warme kop koffie met een Marieken (koekje).

04/07: Sandnes - Langfjordbotn

Vrijdag 4 juli 2008:

• Sandnes - Langfjordbotn 83 km, in totaal 3860 km en 8u45 onderweg (5u55 gefietst tegen 14,95 km/h met topsnelheid van 60 km/h)

Algemene panne. Nee, met ons en de fietsen alles oké, maar de elektriciteit was uitgevallen. Gelukkig blijft het hier licht. Bijna iedereen liep hier verloren, wij namen ons campingvuurtje en maakten koffie. Het was vandaag ontzettend koud. Voor het eerst fietsten we met handschoenen. Na ongeveer 9 weken fietsen beginnen we van het klimmen te houden. Na een klim van rond de 10 km à 8% bereikten we de top van de Kvænangen, het panorama was adembenemend. Links en rechts ligt er nog sneeuw, en zoals in de winter maken we met onze adem wolkjes. Na een tijdje stopte er een bus met Poolse reizigers. We worden massaal gefotografeerd en gefilmd, blijkbaar zijn we belangrijker dan de omgeving. Er worden vragen gesteld, ze vinden zo een tocht waanzinnig, stonden te bibberen van de kou, wij waren aan het uitblazen.

Niettegenstaande de ijzige wind blijven we hier wel een half uur staan. In de verte breekt de zon door, er is alleen maar hoge bewolking, we kregen niet genoeg van het uitzicht. Daarna ging het in een rotvaart naar beneden, vlugger dan 60 km per uur durfde ik niet, om na een tijdje aan de tweede klim te beginnen. Tussendoor stopten we even om ons te bevoorraden, in de winkel was het lekker warm. Met het verkeer op de E6 valt het nog goed mee, men houdt rekening met ons. Net als gisteren waren er aan de top Saami stalletjes die we voorbij reden. Even verderop zagen we hele kuddes rendieren. De ene fjord volgde de andere op: Straumfjorden, Kvænagen, Burfjorden.

We wisten dat deze tocht zwaar zou zijn, maar tot hier toe ook de koudste, we stopten regelmatig om van het mooie landschap te genieten en te fotograferen. Rond 19 uur bereikten we de camping. Goed voor fietsers. We zijn nu in de meest noordelijke provincie van Noorwegen, Finnmark. Daar op zondag alle winkels gesloten zijn, willen we morgen Alta voor 16 uur bereiken. Deze avond hadden we nog een babbel met een ervaren Lofotenreiziger (reeds 18 maal bezocht) en gaf hij ons tips voor later een tweede bezoek.

Tijdens de beklimmingen werden we tweemaal gepasseerd door het Duits koppel van gisteren, meer dan enthousiast claxonneerde de chauffeur, terwijl zij het fototoestel hanteerde. Ze hebben ons adres, benieuwd of we de foto's zullen ontvangen.

03/07: Rotsund - Sandnes

Donderdag 3 juli 2008:

• Rotsund - Sandnes 32 km in totaal 3773 km en 8u onderweg (2u22 gefietst aan 13,73 km/h)

Om in herhaling te vallen, het blijft ons verbazen hoe andere kampeerders, meestal met 'Wohnmobiel', interesse tonen voor ons. We geraken ook hier niet weg van de camping. De babbel beginnend in de keuken, eindigt op het moment dat we echt willen vertrekken met een fotosessie. Onze tocht voor vandaag houden we tot rond de 30 km, om de rit naar Alta van 200 km in 2 dagen te verdelen.

Er was zonnig weer voorspeld, maar we zaten de ganse rit in de wolken en de mist. De klim van 9% duurde ongeveer 1 uur. Op de top waren er Saami souvenir stalletjes. Oudere dames in traditionele klederdracht prezen hun waren aan. Bergaf gaat altijd vlugger, maar o wee zo koud. We arriveerden vlug in Sørkjosen, de bib en touristinfo waren onder één dak. We konden de pc gebruiken tot sluitingsuur. Bij het verlaten van de bib begon het te regenen. Tijdens het laatste stukje richting camping, zagen we links van het wegdek nog grote pakken sneeuw liggen; het voelde aan alsof we in een diepvries fietsten.

Deze camping is geschikt voor fietsers. We staan hier met 3 tentjes. De ene zijn ook fietsers, tante met nichtje van 16 jaar, zij vertrokken in Kirkenes, zo naar de Noordkaap en gaan nu zuidwaarts. De andere zijn stappers, die vanaf februari in Trondheim, te voet op 6 maand tijd de Noordkaap willen bereiken. De stappers geven maar een vermoeide indruk. Tijdens hun eerste gedeelte vroor het en sneeuwde het nog, veel van hun spullen zijn kapot gegaan door de weersomstandigheden. Ze eten meestal van die speciale zakjes droge voeding die je moet aanlengen met water.

02/07: Ramfjordbotn - Rotsund

Woensdag 2 juli 2008:

• Ramfjordbotn - Rotsund 81km, in totaal 3741 km en 9u onderweg (5u20 gefietst aan 15,50 km/h)
  

Het is moeilijk te begrijpen, je vraagt of er in de buurt een overnachtingsmogelijkheid is, en je wordt prompt uitgenodigd om te douchen en 's avonds mee aan tafel te zitten. Mensen vragen zich blijkbaar af wat anderen bezield of wat de reden is om met de fiets een verre tocht te maken. De papa (haar vader) wou ons nog een biertje meegeven, we bedankten vriendelijk, we drinken geen alcohol. We namen nog een foto van de omgeving waar we verbleven en vertrokken met een waterzonnetje richting Breivikeidet via de weg 91 (voor de eerste van de twee veren). Onderweg kwamen we een Duits-Grieks koppel tegen, die blijkbaar weinig voorbereidingen gemaakt hadden. Ze reden zomaar noordwaarts terwijl ze eigenlijk het zuiden, de Lofoten en Vesterålen wilden bezoeken.

Aangekomen met de eerste ferry te Svensby, ontmoeten we een Noorse dame die de Noordkaap als vertrekpunt had genomen. Ook zij had een gelijkaardige ervaring zoals wij, ze was uitgenodigd eerst mee te gaan vissen, daarna het avondmaal te vergezellen en te overnachten bij de lokale bevolking. Ze gaf ons tips i.v.m. de campings. Verder verliep de tocht voorspoedig en belangrijk, geen regen. Zelfs af en toe een beetje zon, maar wel een flink windje. Voor het tweede veer arriveerden we net op tijd. De overzet was iets langer dan de eerste, ongeveer 35 minuten. De zoektocht naar een goede camping wordt moeilijker. Er staan wel tekens op de kaarten, maar de informatie is niet altijd correct. Uiteindelijk na 80 km vonden we hier in Rotsund een geschikt plekje.

01/07: Sommarøy - Ramfjordbotn

Dinsdag 1 juli 2008:

• Sommarøy - Ramfjordbotn 105 km, in totaal 3660 km en 10u35 onderweg (6u40 gefietst aan 14,95 km/h)

De regen wekte ons om 7 uur (er was regen voorspeld) en nog nooit hadden we zo vlug ingepakt. Nog een babbel met de ene en de andere, het werd 10 uur toen we richting Tromsø vertrokken. Eerst nog maar een paar druppels water, daarna begon het te gieten. Het hield pas op bij aankomst in Tromsø. Na een rondritje in de binnenstad en na inlichtingen in het toeristenbureau m.b.t. overnachting, arriveerden we rond 17u30 op de camping in Tromsø. Na onze negatieve ervaring in Sortland gingen we eerst een kijkje nemen naar de accommodatie en het terrein voor de tent. In één woord, erbarmelijk! Tussen de bomen, boomwortels, modderpoelen en oneven terrein (niettegenstaande er nog genoeg ruimte op andere plaatsen was) weken ze op de balie niet van hun principes af. Wij ook niet. We reden door, desondanks het ondertussen 18 uur was geworden. De volgende camping was 50 km verder. Het begon opnieuw te regenen. We verlieten Tromsø zuidwaarts tot in Fagernes via de E8, ook geen pretje. Na een rit van 30km vroegen we een dame, die haar zoontje vergezelde op een kort fietstochtje, of er in de buurt een camping of B&B was. Daarop bood ze ons een plaatsje voor de tent en meteen ook een douche aan. Uiteindelijk mochten we de caravan van haar ouders gebruiken.

Na de douche nodigden ze ons uit aan te schuiven aan tafel. Het werd een babbel tot middernacht. Haar man bezoekt België minstens 1 keer per jaar en is directeur van een exporterend visbedrijf. Ze luisterden met aandacht naar onze verhalen, ook de kinderen Elias en Louise (6,5 jaar en 5 jaar). Het zoontje kon niet begrijpen waarom we zo ver fietsten en bleef maar vragen stellen. In het dorpje is er zelden kans met buitenlanders te spreken, iedereen stopt in Tromsø en rijdt door naar de andere steden. Maar hier is het heel mooi, het uitzicht op de fjord vanuit de woonkamer is precies een plaatje. Na een tijdje werd er op de pc gegoogled en kwamen we te weten dat hier in de buurt een observatorium is, 'EISCAT' genaamd, dat onder andere ook het noorderlicht bestudeerd.

De maand december tot 21 januari is het hier pikdonker, maar niet helemaal. Bij een heldere hemel schijnt hier dagelijks het noorderlicht. Via internet liet hij ons enkele foto's zien. Dat licht is moeilijk te omschrijven. Ook keken ze met veel interesse naar de weblog, een vertaling naar het Engels dringt zich op. Ook naar de volgende plaatsen van onze tocht werd gekeken. Maar voor ons het bijzonderste, het weer en dat ziet er tegen het weekend niet zo fraai uit. Hoogstens 5 graden en regen. Hoe moeten we dat aanpakken?