Vrijdag 25 juli 2008:
De laatste lange rit van onze fietsvakantie. Misschien vervelend om te lezen maar nog vervelender om te doen, een natte tent opbergen. Als ik 's morgens vroeg de regen op de tent hoor tokkelen, trek ik de slaapzak al sakkerend nog wat strakker toe. Maar blijven liggen is geen optie. De kleinzoon bracht heet water om koffie te maken (service van het huis). Om Rovaniemi nog op een deftig uur te bereiken, vertrokken we om 11u30 uit het vredige plaatsje Maijanen. Bij aanvang regende het nog, al snel konden we later met korte broek verder fietsen. Het is spijtig dat het fietsen voorlopig voorbij is, met een gemiddelde van ongeveer 19 km/h is onze conditie opperbest. Zeker rekening houdend met de regelmatige stops voor rendieren.
Eén uur verschil
We hadden het al een paar keer opgemerkt, maar geen acht opgeslagen tot we aan het station van Rovaniemi aangekomen waren. Bij het boeken van onze reis met de nachttrein naar Helsinki is het voor ons duidelijk, de Finnen leven een uur voorop. Dat is nu fietsvakantie, geen besef van tijd of dag meer, zonder zorgen, genietend van de natuur.
Hier op de camping van Rovaniemi geraakten we aan de babbel met een Frans-Roemeens koppel. Ze zijn al weg sinds begin april voor een jaar. En over wat praten we: fietsen, vakantie, het weer, de ontmoetingen, enz... Ze probeerden onze fietsen eens, ze vonden ze prima. We zijn nu aan de Poolcirkel, rond middernacht is het toch niet zo klaar meer dan enkele dagen geleden in Inari. Het zal raar doen, als het donker wordt in Helsinki.
Posts tonen met het label Maijanen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Maijanen. Alle posts tonen
24/07: Kittilä - Maijanen
Donderdag 24 juli 2008:
De bazin van de camping stond ons deze morgen op te wachten om te ontvangen. Ze stak haar hand uit zonder een woord te zeggen. Amaai, gisteren wou ik een vraag stellen en betalen, "Sorry, geen tijd om U vandaag te ontvangen" was het antwoord, zie daar word ik grevelig van, ik wou ze de volle laag geven, maar hield me in, het helpt toch niet, ik klasseer ze bij de groep"loop naar de hel". Het deed ons denken aan de camping van Malung geloof ik, we arriveerden om 17u30 en er was niemand op het bureau meer. Je moet andere campinggasten lastig vallen om te gaan douchen of naar het toilet te gaan. 's Anderdaags staan ze om 7 uur bij wijze van spreken aan de tent om 170 SOK te ontvangen. Maar we mogen niet alle Finnen over dezelfde kam scheren, de bibliothecaris was op post om de deur te openen, de pc was voor ons opgestart. Snel nog twee dagverslagen naar Joris door gemaild.
Met een gemiddelde van bijna 20 km per uur dachten we Rovaniemi in 1 dag te bereiken. Na een vijftigtal kilometers beseften we dat het niet zou lukken, we hebben geen gepaste"medische begeleiding". Voor wie het traject Kittilä - Rovaniemi wil doen, een kleine rechtzetting: Na 65 km is er wel een supermarkt die zelfs op zondag (beperkt) open is. De touristinfo in Kittilä weet het ook niet meer, denken we, maar nog 11 km verder is er een kampeertrein, 5 voetbalvelden, mooi kort gemaaid gras en groot (ze vertelde dat de camping gesloten is!). Deze prachtige rustige plek deed ons denken aan de eerste rustdag in Rätan (Zweden). Alle voorzieningen zijn aanwezig voor een zacht prijsje en het grillhuis is vrij te gebruiken. De kleinzoon haalde zijn beste Engels boven om ons te verwelkomen. Verder vertelde de jongen, verontschuldigend, dat de zomers in Lapland heel warm kunnen zijn. Dit jaar was de winter niet zo streng, duurde langer, het voorjaar was heel nat, kortom prima omstandigheden voor veel muggen. Maar dat hadden we ondertussen al ondervonden. Nu is er hier een strak windje, de zon schijnt, geen muggen.
Er staat nog een tentje van een fietsend Zwitsers koppel dat aan zijn derde dag toe is.
Ik leg even mijn pen neer, op een afstand van +/- 50 meter, stapt een rendiertrio al grazend langzaam voorbij, dat is toch om te genieten, nietwaar.
Een onvolledig detail: De weg van Rovaniemi zou ontstaan zijn tussen de jaren 1830 en 1860, door de goldrush. Dat stond te lezen op een paneel, met wat verder een monument waar een metalen plaat op bevestigd was. Het vermelde 'Etappe 11'. Mijn verontschuldigingen voor een onvolledige uitleg: Het ging om ongeveer 2000 Finse soldaten die in 1910 in het Pruisische leger zouden gediend hebben. Ik kon echter niet verder lezen, de ene muggenaanval na de andere, ik sprong op de fiets en was weg.
De bazin van de camping stond ons deze morgen op te wachten om te ontvangen. Ze stak haar hand uit zonder een woord te zeggen. Amaai, gisteren wou ik een vraag stellen en betalen, "Sorry, geen tijd om U vandaag te ontvangen" was het antwoord, zie daar word ik grevelig van, ik wou ze de volle laag geven, maar hield me in, het helpt toch niet, ik klasseer ze bij de groep"loop naar de hel". Het deed ons denken aan de camping van Malung geloof ik, we arriveerden om 17u30 en er was niemand op het bureau meer. Je moet andere campinggasten lastig vallen om te gaan douchen of naar het toilet te gaan. 's Anderdaags staan ze om 7 uur bij wijze van spreken aan de tent om 170 SOK te ontvangen. Maar we mogen niet alle Finnen over dezelfde kam scheren, de bibliothecaris was op post om de deur te openen, de pc was voor ons opgestart. Snel nog twee dagverslagen naar Joris door gemaild.
Met een gemiddelde van bijna 20 km per uur dachten we Rovaniemi in 1 dag te bereiken. Na een vijftigtal kilometers beseften we dat het niet zou lukken, we hebben geen gepaste"medische begeleiding". Voor wie het traject Kittilä - Rovaniemi wil doen, een kleine rechtzetting: Na 65 km is er wel een supermarkt die zelfs op zondag (beperkt) open is. De touristinfo in Kittilä weet het ook niet meer, denken we, maar nog 11 km verder is er een kampeertrein, 5 voetbalvelden, mooi kort gemaaid gras en groot (ze vertelde dat de camping gesloten is!). Deze prachtige rustige plek deed ons denken aan de eerste rustdag in Rätan (Zweden). Alle voorzieningen zijn aanwezig voor een zacht prijsje en het grillhuis is vrij te gebruiken. De kleinzoon haalde zijn beste Engels boven om ons te verwelkomen. Verder vertelde de jongen, verontschuldigend, dat de zomers in Lapland heel warm kunnen zijn. Dit jaar was de winter niet zo streng, duurde langer, het voorjaar was heel nat, kortom prima omstandigheden voor veel muggen. Maar dat hadden we ondertussen al ondervonden. Nu is er hier een strak windje, de zon schijnt, geen muggen.
Er staat nog een tentje van een fietsend Zwitsers koppel dat aan zijn derde dag toe is.
Ik leg even mijn pen neer, op een afstand van +/- 50 meter, stapt een rendiertrio al grazend langzaam voorbij, dat is toch om te genieten, nietwaar.
Een onvolledig detail: De weg van Rovaniemi zou ontstaan zijn tussen de jaren 1830 en 1860, door de goldrush. Dat stond te lezen op een paneel, met wat verder een monument waar een metalen plaat op bevestigd was. Het vermelde 'Etappe 11'. Mijn verontschuldigingen voor een onvolledige uitleg: Het ging om ongeveer 2000 Finse soldaten die in 1910 in het Pruisische leger zouden gediend hebben. Ik kon echter niet verder lezen, de ene muggenaanval na de andere, ik sprong op de fiets en was weg.
Abonneren op:
Posts (Atom)
