Woensdag 9 juli 2008:Tien voor drie. We moeten opstaan, om 5u15 meert de boot aan. Als ik de rits van de tent optrek en naar buiten kijk, graast er een kudde rendieren op de camping. Ik neem mijn camera en begin te filmen. De dieren, heel schuchter, merken mij niet op en grazen op anderhalve meter van mij rustig verder. Ik herinner mij hoe we in het begin van onze reis op Zweeds grondgebied, voortdurend oplettend links en rechts, tussen de bomen probeerden te gluren, op zoek naar elanden en rendieren. Nu grazen ze voor onze tent. Ik blijf maar filmen, wel 10 minuten lang tot de dieren langzaam stapvoets, richting andere kant van het meertje trekken. Misschien komt het omdat de camping hier op een hoger gedeelte van de stad ligt en er wat verder geen bebouwing meer is.
Een dag duurt 25 uurWe ruimden op, maakten ontbijt en lunch klaar en vertrokken om 5u20 naar de kade. De
Hurtigruten was er nog niet. Als we aan de andere zijde van de kade een kijkje namen, zagen we de boot in de verte naderen. We namen nog wat foto's van de binnenstad terwijl de 'MS Trollfjord' aanmeerde. Lang duurde het niet of de grote poorten van het ruim zich openden. We lieten ons inschrijven richting
Honningsvåg. Het interieur straalt klasse en luxe uit. We ontvingen beiden een badge met onze naam erop en wat later nestelden we ons in één van de vele fauteuils op het panoramische binnendek. We vertrokken. Rond 9 uur kwamen de eersten van de ontbijttafel en namen plaats in de zetels met zicht op de fjorden. Het is raar hier, niemand zegt goedendag tegen de andere, er heerst een heel ander sfeertje dan op een camping. Een half uurtje voor we de haven van Havøjsund naderden, zagen we voor het eerst langs de Noorse kust op een rotsformatie, massaal veel windturbines. Rond 12 uur meerden we aan in
Honningsvåg. Het laatste stukje voor de
Noorkaap. We haalden de fietsen uit het grote ruim, waar behalve auto's en moto's ook allerlei goederen op paletten stonden.
We begonnen eraan. Een stevige rit van 40 km. Het klimmen aan 9%, verscheidene kilometers lang in een koude mistige omgeving. We moeten beamen wat fietsers over dit stuk weg schreven. We werden regelmatig gepasseerd door wagens, campers en bussen. En om 17 uur, met 4144 kilometer op de teller en 66 dagen later, passeerden we de tolpoort van de
Nordkapp. Iedereen moet 200 NOK afdokken om hier te zijn, wij fietsers, mogen gratis. Het is ontzettend koud, heel koud. Er waren gelegenheidsfotografen genoeg om ons samen met onze fietsen, aan het
Noordkaap monument te vereeuwigen. Iedereen wou meer weten over onze tocht. Daarna ontmoetten we een Nederlands echtpaar die onze overtollige spullen wou meenemen. Hun zoon woont niet zo ver over de Belgische grens. We hadden al een tijdje aan de levende lijve ondervonden dat het weer hier onvoorspelbaar kon zijn. Zo ook deze avond: het was hier bij aankomst koud en een beetje mistig, maar tegen 21 uur zag je vanuit het gebouw het Noordkaapmonument niet meer staan. We wisten niet goed wat te doen, je mag je tent hier wel opslaan op de enorme parking, maar de boel sluit hier om 1 uur. En dan plotseling klaarde het weer op. Opeens zagen we ook de horizon en later piepte de zon door de wolken. Straks is hier het 'moment suprême': de zon die niet ondergaat in de zee aan de
Noordkaap. Maar daar wachtten we niet op en vertrokken om 23u15 naar beneden richting Nordkappcamping. Als we op onze fietsen stapten stonden er wel 20 bussen, en het aantal wagens op de parking was zelfs verdubbeld. Toen we opkwamen was er een beetje wind, nu blies deze ons op de afdalende stukken bijna van de weg. Onderweg passeerden ons voertuigen, de laatst aangekomen bussen vertrokken ook het eerst. Deze passagiers hebben zich zeker moeten haasten in de souvenirshop. We kwamen rond 1u30 aan op de camping. Maar eerst wat bekomen en ons zweet laten opdrogen, warm drinken en iets eten. Het was uiteindelijk 4 uur na douchen en tent opzetten als we in de slaapzak kropen. De dag duurde 25 uur.
PS: Als ik de tolpoorten zie heb ik ineens geen zin meer om verder te fietsen. Ook totaal geen zin meer om te fietsen, tout court. Ik weet niet wat er mij nu bezield. Maar als ik mijn kilometerteller aan de juffrouw laat zien met 4144km erop is het over. Rare gewaarwording na 66 dagen op de fiets. Het doel bereikt? Neen, de tocht zelf is het doel.
