Dinsdag 22 juli 2008:
Het regende sinds gisterenmorgen vanaf 5 uur tot deze morgen 10 uur. Het startsein, belaagd door muggen, om zo snel mogelijk de fietsen te laden en verder te rijden. Het was eens een ander soort wegdek, 60km verharde gravel. Het brak de sleur maar we moeten wel opletten voor putten en plassen. De zon droeg haar steentje bij. Dat sommige Finnen wereldkampioenen zijn in rally rijden, daar waren we vandaag getuige van. Zonder omzien of rekening te houden met ons zoefden ze over de natte gravel. De achterkant van de wagens waren zo vuil dat je bijna het merk niet kon herkennen, laat staan de nummerplaat lezen. Ik wou dat ik toen een heel lange wijsvinger had om er 'vuil' op te schrijven. Gelukkig waren er niet veel deelnemers.
De tocht vlotte goed, een beetje lastiger trappen als op asfalt, maar toch... In de late namiddag passeerden we Levi of Sirkka. Men vermeldt de twee namen. Sirkka is de officiële naam. Het is een stadje met woonwijken zoals vele andere. Van ver zie je een imposante berg, Levi genaamd, waarop alle nodige faciliteiten zijn gebouwd voor de skisport. Je ziet liften, skipistes, verlichting en nog meer van die zaken. Verder langs de weg nr 79, richting Kittilä, zie je verscheidene winkelcentra's en hotelcomplexen, de ene al moderner en groter dan de andere. Na 1 km hield het fietspad op en hoger gelegen, langs de weg, zien we nog diverse skiscooterspistes. Bij het naderen van Kittilä, als we het bordje camping 4 km zien, begint het te regenen. Tijdens een kleine regenpauze zetten we de natte tent op. Het dagboek schrijf ik in de tent, de ene regenbui maakt plaats voor de andere.
21/07: Menesjärvi - Pokka
Maandag 21 juli 2008:
In tegenstelling tot het eerste stukje van gisteren zien we geen rendieren op de weg, wel kilometerslange afspanningen, links en rechts, waarschijnlijk van rendierenfarms. Het is nog maar onze vierde dag in Finland, maar sorry, hier zien ze ons niet meer. We zijn wel op het toppunt van het muggenseizoen, het landschap waar we in fietsen zegt ons niets: dennenbomen, moerassen, nog meer moerassen en meren. De Finse automobilisten hebben het minste respect voor fietsers van de Scandinavische landen, we spreken uit ondervinding.
Met de hulp van regenrugwind ging het vandaag heel snel. De hoogst gemiddelde snelheid en ook met het kleinste tijdsverschil tussen gefietste tijd en de tijd onderweg (je weet wel de middagwandeling). Hier woont bijna niemand, geen enkele winkel te bespeuren. Ook om te eten konden we nergens terecht, dus doorrijden maar tot in Pokka.
We moesten onderdak hebben: natte tent, kleren, schoenen, kortom alles nat. Hier in Pokka konden we voor 22 euro een veredeld tuinhuisje huren. Het toilet, een hok met plank en een gat voor het gat, is 50 meter en 20 muggenprikken verder. De douche is heel simpel. Water halen met een emmer, opwarmen op de enige verwarmingsplaat en je buiten op het portaal wassen in de regen. Lekker verfrissend, wees gerust en geen kat te zien. Vlug gaat het ook door de muggen. Maar we zijn tevreden vandaag onderdak gevonden te hebben. Een belangrijk pluspunt, er is elektrische verwarming.
- Menesjärvi - Pokka 74 km, in total 4861 km en 4u43 onderweg (4u02 gefietst aan 18,67 km/h)
In tegenstelling tot het eerste stukje van gisteren zien we geen rendieren op de weg, wel kilometerslange afspanningen, links en rechts, waarschijnlijk van rendierenfarms. Het is nog maar onze vierde dag in Finland, maar sorry, hier zien ze ons niet meer. We zijn wel op het toppunt van het muggenseizoen, het landschap waar we in fietsen zegt ons niets: dennenbomen, moerassen, nog meer moerassen en meren. De Finse automobilisten hebben het minste respect voor fietsers van de Scandinavische landen, we spreken uit ondervinding.
Met de hulp van regenrugwind ging het vandaag heel snel. De hoogst gemiddelde snelheid en ook met het kleinste tijdsverschil tussen gefietste tijd en de tijd onderweg (je weet wel de middagwandeling). Hier woont bijna niemand, geen enkele winkel te bespeuren. Ook om te eten konden we nergens terecht, dus doorrijden maar tot in Pokka.
We moesten onderdak hebben: natte tent, kleren, schoenen, kortom alles nat. Hier in Pokka konden we voor 22 euro een veredeld tuinhuisje huren. Het toilet, een hok met plank en een gat voor het gat, is 50 meter en 20 muggenprikken verder. De douche is heel simpel. Water halen met een emmer, opwarmen op de enige verwarmingsplaat en je buiten op het portaal wassen in de regen. Lekker verfrissend, wees gerust en geen kat te zien. Vlug gaat het ook door de muggen. Maar we zijn tevreden vandaag onderdak gevonden te hebben. Een belangrijk pluspunt, er is elektrische verwarming.
20/08: Inari - Menesjärvi
Zondag 20 juli 2008:
Na ons middagmaal verlieten we Inari via de 955 richting Kittilä, niet via Ivalo langs de E75. De zon schijnt nog altijd, prima, houden zo. We werden begeleid door alles wat vliegt en prikt; geen doen eigenlijk. Aan de afslag Lemmenjoki vinden we een camping maar bedanken de baas. Voor 18 euro en zonder keuken? 700 meter verder langs de rivier is het helemaal gratis. Stromend vers water, verfrissend en de zon droogt ons wel. Geen petanque spelende Fransen of andere late gasten, wat moet een mens op fietsvakantie nog meer hebben? Wat heb je hier wel nog meer: We zitten gevangen in onze tent, belaagt door van alles en nog wat, net als bij een imker die honing slingert. Als er morgenochtend minder prikkebeestjes zijn nemen we nog een frisse duik in de rivier. Hopelijk is de camping van morgen wat correcter, want we hebben etenswaren mee die fris bewaard moeten worden.
- Inari - Menesjärvi 49 km, in totaal 4787 km en 5u onderweg (3u04 gefietst aan 14,78 km/h)
Na ons middagmaal verlieten we Inari via de 955 richting Kittilä, niet via Ivalo langs de E75. De zon schijnt nog altijd, prima, houden zo. We werden begeleid door alles wat vliegt en prikt; geen doen eigenlijk. Aan de afslag Lemmenjoki vinden we een camping maar bedanken de baas. Voor 18 euro en zonder keuken? 700 meter verder langs de rivier is het helemaal gratis. Stromend vers water, verfrissend en de zon droogt ons wel. Geen petanque spelende Fransen of andere late gasten, wat moet een mens op fietsvakantie nog meer hebben? Wat heb je hier wel nog meer: We zitten gevangen in onze tent, belaagt door van alles en nog wat, net als bij een imker die honing slingert. Als er morgenochtend minder prikkebeestjes zijn nemen we nog een frisse duik in de rivier. Hopelijk is de camping van morgen wat correcter, want we hebben etenswaren mee die fris bewaard moeten worden.
19/07: Partikko - Inari
Zaterdag 19 juli 2008:
De zonsondergang op het meer was mooi, een waar kleurenpalet, moeilijk te beschrijven: een rood-roze gloed met weerspiegeling op het meer. Het was een rustige rit, het landschap licht gloeiend, bebost, vele meren, kleine en grote moerassen. En niet te vergeten vele muggen. Als we even stil staan en met de chronometer meten, is het na 40 seconden niet meer uit te houden. De zon scheen sinds gisterenavond, maar de dagelijkse plensbui mocht niet ontbreken. We schuilden voor de regen, samen met een Duits paar dat al 36 jaar naar Scandinavië reist. De middagboterhammetjes werden in looppas opgegeten. Volgens de Finnen is de muggenplaag de ergste in 8 jaar tijd.
Bij aankomst in Inari, het touristinfo opgezocht i.v.m. onze tocht richting Rovaniemi. We gaan niet de drukke E75 volgen, maar over Kittilä, weliswaar over gravel. Over de afstand van 195 km is geen bevoorrading en geen bewoning. Het meer aan de camping is pas sinds begin juni ijsvrij. Hier zijn maar 3 seizoenen nl. winter, lente en zomer, vertelt men mij.
Deze avond is nog een jonge dame, uit Blankenberge, per fiets aangekomen. Ze is begin juni vertrokken voor ongeveer het zelfde parcours. Alleen fietst ze gemiddeld 100 km per dag. Haar teller staat al op 4500 km. Verder dan Rovaniemi gaat ze ook niet. Later op de avond had ik nog een toffe babbel met een groep Fransen per campingcar. Het is een groep van 11 campingcars + 1 gids campingcar. Als er zo 12 campingcars op een camping aankomen, maakt dat wel indruk. De gids begeleidt hen door Scandinavië en naar de Noordkaap. Het is een plezante bende à la France. De taal is de enige barrière waarom ze per groep met gids reizen. Ze zijn, buiten het Frans, geen enkele andere taal machtig. Vive la France.
- Partikko - Inari 67 km, in totaal 4738 km en 7u onderweg (4u03 gefietst aan 16,76 km/h)
De zonsondergang op het meer was mooi, een waar kleurenpalet, moeilijk te beschrijven: een rood-roze gloed met weerspiegeling op het meer. Het was een rustige rit, het landschap licht gloeiend, bebost, vele meren, kleine en grote moerassen. En niet te vergeten vele muggen. Als we even stil staan en met de chronometer meten, is het na 40 seconden niet meer uit te houden. De zon scheen sinds gisterenavond, maar de dagelijkse plensbui mocht niet ontbreken. We schuilden voor de regen, samen met een Duits paar dat al 36 jaar naar Scandinavië reist. De middagboterhammetjes werden in looppas opgegeten. Volgens de Finnen is de muggenplaag de ergste in 8 jaar tijd.
Bij aankomst in Inari, het touristinfo opgezocht i.v.m. onze tocht richting Rovaniemi. We gaan niet de drukke E75 volgen, maar over Kittilä, weliswaar over gravel. Over de afstand van 195 km is geen bevoorrading en geen bewoning. Het meer aan de camping is pas sinds begin juni ijsvrij. Hier zijn maar 3 seizoenen nl. winter, lente en zomer, vertelt men mij.
Deze avond is nog een jonge dame, uit Blankenberge, per fiets aangekomen. Ze is begin juni vertrokken voor ongeveer het zelfde parcours. Alleen fietst ze gemiddeld 100 km per dag. Haar teller staat al op 4500 km. Verder dan Rovaniemi gaat ze ook niet. Later op de avond had ik nog een toffe babbel met een groep Fransen per campingcar. Het is een groep van 11 campingcars + 1 gids campingcar. Als er zo 12 campingcars op een camping aankomen, maakt dat wel indruk. De gids begeleidt hen door Scandinavië en naar de Noordkaap. Het is een plezante bende à la France. De taal is de enige barrière waarom ze per groep met gids reizen. Ze zijn, buiten het Frans, geen enkele andere taal machtig. Vive la France.
18/07: Kirakkajärvi - Partikko (Päärtih)
Vrijdag 18 juli 2008:
De rit vandaag viel niet mee, de tweede dag tegenwind en het parcours is voor ons déjà vu. Ik weet niet waarom, maar toen we gisteren de Finse grens overschreden had het eerste huis een huisnummer met een getal meer dan 11000. Nu, 100 km van de grens en ongeveer een 80 tal brievenbussen (bewoonde huizen) verder, huisnummers rond 4000, rare nummering. Verder op de weg niets, alleen kerstbomen, meren, af en toe een rendier dat verschrikt wegloopt en een paar auto's. Een paar kilometer over de Finse grens is er een supermarkt, we passeren wel plaatsnamen die een dorp aanduiden met 2 à 3 huizen, verder niets te beleven.
De middagwandeling
Gevangen krijgen in de instelling per dag één uur wandeling. Ondertussen heb je al gelezen dat het hier stikt van de muggen. Ik heb een filmopname gemaakt van onze middagpauze terwijl we onze boterhammetjes in looppas opeten, alle muggen willen mee eten. We zullen er later nog om lachen.
Hier op de camping van Partikko verhuurt men bungalows. Wij met ons tentje mogen de faciliteiten van een bungalow gebruiken, slapen doen we in de tent.
- Kirakkajärvi - Partikko (Päärtih) 74 km, in totaal 4671 km en 5u30 onderweg (4u33 gefietst aan 16,31 km/h)
De rit vandaag viel niet mee, de tweede dag tegenwind en het parcours is voor ons déjà vu. Ik weet niet waarom, maar toen we gisteren de Finse grens overschreden had het eerste huis een huisnummer met een getal meer dan 11000. Nu, 100 km van de grens en ongeveer een 80 tal brievenbussen (bewoonde huizen) verder, huisnummers rond 4000, rare nummering. Verder op de weg niets, alleen kerstbomen, meren, af en toe een rendier dat verschrikt wegloopt en een paar auto's. Een paar kilometer over de Finse grens is er een supermarkt, we passeren wel plaatsnamen die een dorp aanduiden met 2 à 3 huizen, verder niets te beleven.
De middagwandeling
Gevangen krijgen in de instelling per dag één uur wandeling. Ondertussen heb je al gelezen dat het hier stikt van de muggen. Ik heb een filmopname gemaakt van onze middagpauze terwijl we onze boterhammetjes in looppas opeten, alle muggen willen mee eten. We zullen er later nog om lachen.
Hier op de camping van Partikko verhuurt men bungalows. Wij met ons tentje mogen de faciliteiten van een bungalow gebruiken, slapen doen we in de tent.
17/07: Kirkenes - Kirakkajärvi (Finland)
Donderdag 17 juli 2008:
In Neidencamping stopten we om de flessen nog eens bij te vullen. Ik herkende de Finse zalmvisser. Ons tentje stond naast zijn blokhut, en vroeg hem hoe het vissen ondertussen verlopen was. De man antwoordde lichtjes ontmoedigd, slechts 1 zalm van +/- 40 cm.
Vanuit Neiden was het nog 10 km tot de Finse grens. Terug in euroland, goedkoper? Twee kilometer voor de grens was het tolhuisje, niet bemand. De grens tussen Norge en Suomi was herkenbaar aan de borden, weerszijden van de landen. Verder geen gebouw of kantoor, wel verscheidene camera's. Op Fins grondgebied staan borden die aangeven dat U in Lapland bent, dat het rendier een gecultiveerd huisdier is, en U op de weg voorzichtig en opmerkzaam moet zijn. De plaatsnamen worden in twee talen vermeld, het Fins en de taal van de Lappen hier. De weg is licht heuvelachtig, van bergjes niets meer te bespeuren. Vele meertjes en vooral vele kleine vliegende prikkebeestjes in alle formaten en nijdigheid (momenteel is het nu hoogseizoen). We verblijven hier op een rendierfarm. Ze verhuren hutten, bungalows en kamers. Er is ook een goed restaurant (www.sanila.fi). Ik laat mijn boekje 'Fins op reis' zitten, met Engels gaat het ook. Het Fins is een heel apart taaltje, je kunt er niets uit afleiden. We aten ons avondmaal in de tent, alle prikkebeestjes wilden mee eten. (Blijf toch eens van ons lijf!).
Hier in het restaurant hangen sfeerfoto's van het leven tijdens de winter op de farm. Het is hier niet zo geschikt voor fietsers, maar in geval van nood wordt je hier met een tentje goedkoop en goed geholpen.
- Kirkenes - Kirakkajärvi (Finland) 67 km, in totaal 4597 km en 7u13 onderweg (4u43 gefietst aan 14,43 km/h)
In Neidencamping stopten we om de flessen nog eens bij te vullen. Ik herkende de Finse zalmvisser. Ons tentje stond naast zijn blokhut, en vroeg hem hoe het vissen ondertussen verlopen was. De man antwoordde lichtjes ontmoedigd, slechts 1 zalm van +/- 40 cm.
Vanuit Neiden was het nog 10 km tot de Finse grens. Terug in euroland, goedkoper? Twee kilometer voor de grens was het tolhuisje, niet bemand. De grens tussen Norge en Suomi was herkenbaar aan de borden, weerszijden van de landen. Verder geen gebouw of kantoor, wel verscheidene camera's. Op Fins grondgebied staan borden die aangeven dat U in Lapland bent, dat het rendier een gecultiveerd huisdier is, en U op de weg voorzichtig en opmerkzaam moet zijn. De plaatsnamen worden in twee talen vermeld, het Fins en de taal van de Lappen hier. De weg is licht heuvelachtig, van bergjes niets meer te bespeuren. Vele meertjes en vooral vele kleine vliegende prikkebeestjes in alle formaten en nijdigheid (momenteel is het nu hoogseizoen). We verblijven hier op een rendierfarm. Ze verhuren hutten, bungalows en kamers. Er is ook een goed restaurant (www.sanila.fi). Ik laat mijn boekje 'Fins op reis' zitten, met Engels gaat het ook. Het Fins is een heel apart taaltje, je kunt er niets uit afleiden. We aten ons avondmaal in de tent, alle prikkebeestjes wilden mee eten. (Blijf toch eens van ons lijf!).
Hier in het restaurant hangen sfeerfoto's van het leven tijdens de winter op de farm. Het is hier niet zo geschikt voor fietsers, maar in geval van nood wordt je hier met een tentje goedkoop en goed geholpen.
16/07: Kirkenes - Kirkenes
Woensdag 16 juli 2008:
Een dagje rust in Kirkenes. Een beetje geslenterd door de stad, die niet zo groot is. Ik schat van op een heuvel bekeken, niet groter dan de binnenstad van Aalst. Rondom op de heuvels liggen er nog kleine woonwijken. We zien geen oude gebouwen, de stad is tijdens de 2de wereldoorlog met de grond gelijk gemaakt. Je kan hier een schuilkelder bezoeken, die bestemd was voor de burgerbevolking. In de haven liggen een tiental oude Russische vissersschepen. Ze vallen op door de roestige aanblik. We wilden een bezoekje brengen aan een van de schepen, maar het was njet. Even nog een bezoekje aan de bib, het weer voor de komende dagen ziet er niet zo slecht uit.
Op de camping zijn er nieuwe tentjes bijgekomen, bijna allemaal fietsers. Een trio jonge Russen uit Moskou, die eerst de trein naar Moermansk namen, en nu een rondje Noord-Noorwegen aandoen. Ook een Nederlander uit Arnhem, Roland, met hond. Hij vervoert het beestje in een bob-yak. Samen met zijn tassen sleurt hij elke dag 55 kg mee. De hond is een en al gehoorzaamheid en het is zijn 4de reis. Ze slapen samen in een eenpersoonstentje; schattig om te zien. Hij rijdt ongeveer dezelfde weg als wij maar in tegenwijzerszin en vlugger (gemiddeld 600 km per week). Voor Roland is het de 3de maal Noordkaap. De eerste maal 3 jaar geleden per fiets, vorig jaar met de wagen samen met zijn vader (hij zegt: "dat is totaal niets") en nu voor de laatste maal nog eens per fiets.
Morgen verlaten we Noorwegen richting Finland, het laatste stuk van onze reis. Naar het schijnt vlakker en meer muggen.
Een dagje rust in Kirkenes. Een beetje geslenterd door de stad, die niet zo groot is. Ik schat van op een heuvel bekeken, niet groter dan de binnenstad van Aalst. Rondom op de heuvels liggen er nog kleine woonwijken. We zien geen oude gebouwen, de stad is tijdens de 2de wereldoorlog met de grond gelijk gemaakt. Je kan hier een schuilkelder bezoeken, die bestemd was voor de burgerbevolking. In de haven liggen een tiental oude Russische vissersschepen. Ze vallen op door de roestige aanblik. We wilden een bezoekje brengen aan een van de schepen, maar het was njet. Even nog een bezoekje aan de bib, het weer voor de komende dagen ziet er niet zo slecht uit.
Op de camping zijn er nieuwe tentjes bijgekomen, bijna allemaal fietsers. Een trio jonge Russen uit Moskou, die eerst de trein naar Moermansk namen, en nu een rondje Noord-Noorwegen aandoen. Ook een Nederlander uit Arnhem, Roland, met hond. Hij vervoert het beestje in een bob-yak. Samen met zijn tassen sleurt hij elke dag 55 kg mee. De hond is een en al gehoorzaamheid en het is zijn 4de reis. Ze slapen samen in een eenpersoonstentje; schattig om te zien. Hij rijdt ongeveer dezelfde weg als wij maar in tegenwijzerszin en vlugger (gemiddeld 600 km per week). Voor Roland is het de 3de maal Noordkaap. De eerste maal 3 jaar geleden per fiets, vorig jaar met de wagen samen met zijn vader (hij zegt: "dat is totaal niets") en nu voor de laatste maal nog eens per fiets.
Morgen verlaten we Noorwegen richting Finland, het laatste stuk van onze reis. Naar het schijnt vlakker en meer muggen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
