- Gryllefjord - Sommarøy 99 km, in totaal 3555 km en 12u onderweg (6u30 gefietst aan 15;09 km/h)
Voor het eerst sinds een tijdje fietsten we in korte broek en dito hemdje. Om de E6 nog een tijdje te vermijden, hebben we het oorspronkelijke plan om via Finnsnes te fietsen veranderd en doen een rondje Senja. Het zal mooier zijn denken we; in de fjorden is het prachtig. De tocht zal de volgende dagen over Tromsø gaan en is voor ons ook 1 dagtocht korter. We moeten er wel 2 extra veren bijnemen maar vermijden op die manier een drukke tunnel op de E6.
Zo een fjord uitfietsen, genietend van de omgeving (we waren niet gehaast, filmden en fotografeerden) is een lust voor het oog. Zeker als we na een klim van 9%, ongeveer 4 km later beloond werden met een panoramisch vergezicht. Na een pittig parcours van +/- 40 km zou er in de buurt een camping moeten zijn. Ik denk dat we een beetje voorop het schema zitten. We hadden ons voorgenomen om niet te ver te fietsen, maar deze camping ligt te ver van de weg zodat we verder rijden. Als onderweg een Duitser, die zuidwaarts fietst, ons informeert over de overnachtingsmogelijkheden, besluiten we om verder te rijden naar Botnhamn en het veer te nemen naar Brensholmen. Het is nu 16 uur en het laatste veer was om 20u45.
Na het klimmen, afdalen en tijdrijden om een veer te halen, volgt de discipline tunnelrijden. Voor ons een akelige zaak, ijzig koud, de ene al beter verlicht dan de andere, een wegdek in slechte staat, maar vandaag meestal vlak of een klein beetje bergop. We hadden er vijf in totaal. De ene klim volgt de andere op. Ik denk terug aan onze eerste klimmetjes in Denemarken, we waren toen nog zo getraind. De tijd begon te dringen, zeker als we op een goede 10 km voor het veer in de verte de boot zagen aanmeren. We staken nog een tandje bij om met een beetje geluk de voorlaatste te halen. Deze keer kwamen we 100 meter te kort. Waren we maar niet afgestapt bij het Trollenmuseeu, blijven praten met andere fietsers of vroeger vertrokken. Niet dus, nu moesten we nog anderhalf uur wachten. Voor vanavond geen finale Spanje-Duitsland.
We doden de tijd met de eerste zak chips, kwestie om het zoutgehalte op peil te houden, en zo binnen in de warmte te kunnen blijven in de kiosk. Het weer is ondertussen omgeslaan. Wanneer we om 21 uur op de boot zitten begint het te regenen. Vóór het ontschepen hadden we ons goed ingepakt tegen koude en regen, om de laatste 10 km naar de camping af te leggen. Het is ondertussen 23 uur geworden, als we in de regen onze tent opzetten. Nu nog douchen en eten klaar maken. We kunnen het niet verwoorden hoe heerlijk de verse vis is. Zoiets hebben we nog nooit gegeten, zo lekker! Wanneer ik aan het dagboek begin is het ondertussen 1 uur maandag geworden. Rita slaapt met het hoofd op de tafel van het plaatselijke visserskwartier. Na een snelle rit van ongeveer 100km in een flink tempo, wenkt de slaapzak.
Na het klimmen, afdalen en tijdrijden om een veer te halen, volgt de discipline tunnelrijden. Voor ons een akelige zaak, ijzig koud, de ene al beter verlicht dan de andere, een wegdek in slechte staat, maar vandaag meestal vlak of een klein beetje bergop. We hadden er vijf in totaal. De ene klim volgt de andere op. Ik denk terug aan onze eerste klimmetjes in Denemarken, we waren toen nog zo getraind. De tijd begon te dringen, zeker als we op een goede 10 km voor het veer in de verte de boot zagen aanmeren. We staken nog een tandje bij om met een beetje geluk de voorlaatste te halen. Deze keer kwamen we 100 meter te kort. Waren we maar niet afgestapt bij het Trollenmuseeu, blijven praten met andere fietsers of vroeger vertrokken. Niet dus, nu moesten we nog anderhalf uur wachten. Voor vanavond geen finale Spanje-Duitsland.
We doden de tijd met de eerste zak chips, kwestie om het zoutgehalte op peil te houden, en zo binnen in de warmte te kunnen blijven in de kiosk. Het weer is ondertussen omgeslaan. Wanneer we om 21 uur op de boot zitten begint het te regenen. Vóór het ontschepen hadden we ons goed ingepakt tegen koude en regen, om de laatste 10 km naar de camping af te leggen. Het is ondertussen 23 uur geworden, als we in de regen onze tent opzetten. Nu nog douchen en eten klaar maken. We kunnen het niet verwoorden hoe heerlijk de verse vis is. Zoiets hebben we nog nooit gegeten, zo lekker! Wanneer ik aan het dagboek begin is het ondertussen 1 uur maandag geworden. Rita slaapt met het hoofd op de tafel van het plaatselijke visserskwartier. Na een snelle rit van ongeveer 100km in een flink tempo, wenkt de slaapzak.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten